เกมราชันสงครามออนไลน์

ตอนที่ 82 คนนำทาง

กายหลับตาลงปรับรูปแบบการหายใจและเริ่มรวบรวมพละกำลังของร่างกายที่มีทั้งหมดหลังจากรวบรวมพละกำลังได้ 60 วินาทีอยู่ ๆร่างกายทุกส่วนของกายก็ราวกับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใด ๆ

ถ้าในตอนนี้มีคนมาแตะตัวกายเบาๆ เขาคงล้มพับลงไปกับพื้นในทันที

ตอนนี้กายรับรู้ได้ว่าพละกำลังทั้งหมดในร่างกายมารวมกันที่หัวใจกลายเป็นเหมือนกับพื้นน้ำที่บางเบา

แต่พอผ่านไปจากผ่านไป60 วินาที แต่แล้วอยู่ ๆ ก็เหมือนกับมีใครมาโยนหินลงบนผิวน้ำที่เงียบสงบ

กายก็สัมผัสได้พื้นน้ำพละกำลังที่อยู่ในหัวใจ...เกิดคลื่นพละกำลังกระจายตัวออกจากจุดศูนย์กลางกระจายจากหัวใจไปตามหน้าอก ไหล หน้าท้อง และแขนขาทั้งสี่

พละกำลังกระจายไปทั่วร่างกายแต่แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ามันบางเบาเกินไป

“ความรู้สึกที่อธิบายในม้วนสำเนาสินะหนึ่งรอบคือร้อยยี่สิบวินาทีหรือสองนาที” กายหลับตาลงและทำอีกครั้งด้วยความตื่นเต้นถึงความรู้สึกที่แปลกใหม่

แต่เขาทำไปได้ประมาณ10 รอบ ซึ่งมากเกินไปทำให้เกิดอาการเหนื่อยหอบอย่างบอกไม่ถูก มือเท้าเริ่มด้านชากล้ามเนื้อกระตุกเกร็งราวกับมันสูญเสียพลังงานไปในช่วงเวลาสั้น ๆ

กายรู้สึกเวียนหัวโลกหมุนพลางหอบหายใจ

มันรีบทิ้งตัวนั่งพักไปกับพื้นของโรงตีเหล็กในทันทีนี่เป็นครั้งแรกที่การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ทำให้กายเหนื่อยขนาดนี้

“ท่านเดวิน”ในตอนนั้นนาธานที่เปิดประตูเข้ามาเห็นกายที่นั่งหอบหายใจอยู่ที่พื้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจทำเอามิล่าที่อยู่ในร้านได้ยินวิ่งมาดูด้วย

“ท่านเดวินเห็นอะไรหรือไม่ค่ะ”

ทั้งสองมีท่าทีตื่นตกใจกายส่ายหัวไปมาสองสามครั้งพลางกล่าว “ข้าไม่เป็นอะไร แค่เวียนหัวเล็กน้อยพาข้าไปนั่งพักในร้านหน่อย”

นาธานรีบเข้าไปพยุงกายมานั่งพักที่เก้าอี้เอนหลังในร้านทันทีส่วนมิล่ารีบวิ่งไปเอาน้ำสะอาดมาให้กายหนึ่งแก้ว

“พวกเจ้าไปทำงานได้แล้วส่วนเจ้านาธานไปจุดไฟหลอมแร่โลหะไว้รอข้าไปจัดการต่อ”กายโบกไม้โบกมือไล่ให้ทั้งสองคนที่เอาแต่จ้องมองตนไปทำงาน

ฟู่....อันตรายเกินไป...นึกว่าจะไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจซะแล้ว

กายยกน้ำขึ้นมาดื่มด้วยมือที่สั่นเทาจนมันต้องใช้มืออีกข้างมาช่วยประคองแก้วน้ำกายดื่มน้ำไปสองสามอึกในตอนนั้นร่างกายของมันก็รู้สึกราวกับพื้นดินที่แห้งแล้งได้มีสายฝนและหยดน้ำตกลงมาทำให้กายดีขึ้นมากอาการเวียนหัวค่อย ๆ หายไป

กายพักจนกระทั่งถึงเที่ยงอาการทุกอย่างจึงหายกลับไปเป็นปกติเขาดีดตัวจากเก้าอี้เอนหลังเรียกผู้ช่วยทั้งสองคน

“ไปกินข้าวกันข้าเลี้ยง!”

ทั้งนาธานและมิล่าต่างหันมาตามเสียงด้วยความสนใจก่อนที่ทั้งสามจะพากันออกไปกินอาหารกลางวัน ซึ่งเป็นร้านเดิมที่กายกินเป็นประจำ

มื้อกลางวันในวันนี้กายกินเยอะมากว่าปกติซึ่งมากกว่านาธานถึงสองเท่าทำเอานาธานที่มักจะกินเก่ง ๆยังรู้สึกอิ่มแทนเจ้านายของตนเอง

หลังกลับมากายก็จัดการฝึก“ศิลปะการต่อสู้ รูปแบบปลดล็อกขีดจำกัด พละกำลัง” ต่อในช่วงบ่ายแต่เขาไม่ได้โหมฝึกมากจนเกินไปเหมือนเช่นตอนเข้าซึ่งกายรับรู้ได้ว่าอาหารที่พึ่งจะกินมาถูกย่อยอย่างรวดเร็วจนน่าใจหายกายออกไปจนถึง 8 รอบจึงหยุดการฝึก หันไปสนใจการฝึก “ศิลปะการต่อสู้รูปแบบศาสตราวุธ ฟาดฟัน” เพื่อที่จะทำความคุ้นชินกับดาบหักสังหาร

ในตอนที่กายเอาดาบออกมาจากกล่องกายให้นาธานออกไปจากโรงตีเหล็กก่อนเพราะกลัวว่านาธานจะได้รับผลกระทบจากออร่าตกค้างในดาบและเห็นภาพหลอนได้

ในโรงตีเหล็กเหลือเพียงเสียงของการฟาดฟันดาบของกายอย่างต่อเนื่องกับความร้อนที่มาจากเตาถลุงแร่ที่นาธานทำค้างไว้ซึ่งมันต้องใช้เวลาไปอีกสักพักถึงจะได้เหล็กหลอมเหลว

ตัวของกายตอนนี้เหมือนอาบไปด้วยน้ำที่เปียกไปทั้งตัวจนสุดท้ายกายถอดเสื้อออกโยนไว้ข้าง ๆ เหลือเพียงกางเกง จากนั้นก็กลับไปฝึกฝนต่อ

โดยสายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าจอสถานะตัวละคร

“ชื่อ : เดวิน”

“อายุ : 19”

“เพศ : ชาย”

“ระดับ :นักรบฝึกหัด ขั้น 2”

“ศิลปะการต่อสู้ :

ทุบ 2/2 (11%)

ฟาดฟัน 1/2 (98%)

พละกำลัง 0/2 (3%)

ความเร็ว 0/2 (0%)”

กายจับจ้องไปที่ค่าประสบการณ์ฟาดฟันที่ตอนนี้เหลืออีกสองเปอร์เซ็นต์ก็จะเลื่อนเป็นขั้น2 สุดท้ายเวลาบ่ายสามสี่สิบ ศิลปะการต่อสู้ ฟาดฟัน ของกายก็พัฒนาเป็นขั้น 2ได้สำเร็จ

ปัง!

ดาบหักสังหารในมือชายหนุ่มปักลงพื้นเขายกมือขึ้นมาเช็ดเหงื่อที่ใบหน้าออกและยิ้มด้วยความพอใจ

ตอนนี้สองศิลปะการต่อสู้ก็พัฒนาขึ้นมาเป็นขั้น2 หมดแล้ว ศิลปะการต่อสู้ ทุบ เราได้เรียนรู้ขั้น 3 แล้วดังนั้นจึงสามารถฝึกฝนเลื่อนขั้นได้เลย...ส่วนศิลปะการต่อสู้ฟาดฟันนั้นยังไม่ได้เรียนรู้ขั้น 3 คงต้องไปหาที่สถาบันศาสตร์นักรบถ้าเป็นม้วนสำเนาจะดีมาก แต่ถ้าไม่มีขายคงต้องไปลงเพื่อเรียนแต่ไม่รู้ว่าในฐานะนักเรียน ปี 1 จะสามารถลงเรียนได้หรือเปล่า...

กายตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

ยามเย็นในนครดาราฟ้ามาเยือนอย่างรวดเร็วนาธานและมิล่ากำลังเป็นลูกมือของกายทำงานอยู่ในโรงตีเหล็กเพื่อสร้างมีดสั้นและดาบไว้สำหรับขายในวันพรุ่งนี้

เขาต้องเร่งมือสำรองอาวุธไว้ในจำนวนมากเท่าที่ทำได้เพราะยิ่งเวลาผ่านไปผู้เล่นก็มาที่ร้านของกายมากขึ้น ซึ่งก็เป็นไปตามที่คาดเพราะเวลาผ่านไปผู้เล่นก็จะมีเงินมากขึ้นจากการรวมตัวแลกเปลี่ยนหรืออะไรก็ตามแต่นั่นแสดงให้เห็นในจุดหนึ่งว่าผู้เล่นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

แน่นอนว่าในระหว่างวันนี้กายยังมีเวลาเฝ้าสังเกตและเก็บข้อมูลจากการพูดคุยของผู้เล่นในร้านด้วยซึ่งมีเรื่องผู้เล่นโดนจับได้จำนวนมากแม้หลายคนไม่ได้เป็นคนของกิลด์กะโหลกแดงก็ตามผู้เล่นหลายคนยอมเปิดเผยเรื่องของกิลด์กะโหลกแดงให้กับทางคนของนครดาราฟ้ารู้

ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีใครโทษผู้เล่นเหล่านี้พวกเขาเลือกจะไปโทษพวกกิลด์กะโหลกแดแทน

กายยังรู้มาอีกว่าหน่วยทหารจากกองทัพพิทักษ์ตะวันออกที่ประจำป้อมปราการตะวันออกซึ่งไปที่ทุ่งหญ้ากิราเพื่อจัดการไล่ล่ากลุ่มโจรกะโหลกแดงโดยเฉพาะนั้นกลับต้องประสบปัญหาในการไล่ฆ่ากิลด์กะโหลกแดง

ส่วนสิ่งที่ทำให้พวกหน่วยทหารต้องลำบากนั้นมันไม่มีข้อมูลที่แน่ชัด แต่ตามข่าวลือที่ได้ยินจากผู้เล่นกิลด์กะโหลกแดงได้พยายามรวบรวมโจรและยึดทุ่งหญ้ากิราเป็นกองกำลังโจรขนาดใหญ่แน่นอนว่ากายก็ตกใจกับข่าวที่ได้ยิน ซึ่งเขาอยากที่จะติดต่อไปสอบถาม หมายเลข 99 ของหน่วยงานเงาราตรีเหมือนกันแต่ก็หยุดความคิดไว้ก่อน เพราะกายยังไม่อยากจะดึงดูดหน่วยเงาราตรี

เนื่องจากข่าวลือพวกนี้มาจากผู้เล่นเท่านั้นเพราะเขาสังเกตว่าไม่มี NPC รู้เรื่องนี้ซึ่งกายคงยากจะบอกคนจากหน่วยงานราตรีว่าเขารู้มาจากไหน และกายรู้ว่าพวกหน่วยงานเงาราตรีคงจะมีข้อมูลมากกว่านี้แต่คงต้องการเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจาก NPCในนครดาราฟ้าไว้ก่อน

อีกอย่างกายไม่ได้ไร้เดียงสาจนคิดว่าสิ่งที่เกิดเป็นแค่ฝีมือของกิลด์กะโหลกแดงเพียงอย่างเดียว

ใครกันแน่ไม่สิ!..ต้องบอก NPC ฝ่ายไหนที่อยู่เบื้องหลังกิลด์กะโหลกแดง...

หลังจากปิดร้านมิล่าและนาธานก็เลิกงานกลับบ้าน

กายก็ออกไปฝึกขี่ม้าเหมือนเช่นปกติส่วนมีอาและลิลี่ยังคงฝึกอยู่ที่สถาบันศาสตร์นักรบ ฝึกฝนอย่างเอาจริงเอาจังเช่นเคยสุดท้ายก็ฝึกขี่ม้าคนเดียวเช่นตามปกติ

...

สองวันต่อมาในวันที่11 เดือน 2 ปีดาราที่ 997

กายแต่งกายด้วยเสื้อโค้ตหนังสีดำรูปแบบย้อนยุค มีฮู้ดที่คุมศีรษะได้จนมิด แขนเสื้อยาวพอดีชายเสื้อคลุมไปจนเกือบถึงหัวเข่าในรูปแบบเฉลียงข้างทั้งสองเข้าหาส่วนเสื้อด้านในและกางเกงและส่วนอื่นเป็นชุดที่มักใช้ในหมู่นักรบหรือทหาร

กายยังคงสวมใส่หน้ากากเหล็กที่สร้างขึ้นมาด้วยตนเองเมื่อวานนี้เพื่อปกปิดตัวตนอีกชั้นหนึ่ง

ก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านและไปขึ้นรถม้าที่ห่างออกไปอีกสองสามซอยตรงไปยังร้านตัวตุ่นโลหะ กายไปถึงร้านตัวตุ่นก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้นร้านยังไม่เปิดแต่มีชายร่างสูงใหญ่มายืนรออย่างเงียบ ๆ อยู่หน้าร้านแล้ว

กายหยิบตั๋วที่ซื้อมาในราคา25 เหรียญทองออกมา ก่อนจะส่งให้กับชายคนนั้น

“รอด้านใน”เสียงที่ไร้อารมณ์ของชายร่างใหญ่กล่าวก่อนจะเปิดประตูให้กับกายกายพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปในร้านตัวตุ่นโลหะ

หืม...มีคนมากกว่าที่คิด

ด้านในมีกลุ่มคนอยู่ราวๆ สิบห้าคน กายเข้าไปยืนในมุมหนึ่งไม่ได้พูดจากับใคร เขาหันไปมองซ้ายขวาสังเกตคนรอบข้างแต่ละคนแต่งกายต่างกันไป บ้างปกปิดตัวตนบ้างก็ไม่สนใจว่าใครจะรู้จักตัวเองหรือไม่ในจำนวนนั้นสองสามคนมีท่าทีคล้ายเขาซึ่งน่าจะเป็นคนที่มาเข้าร่วมเป็นครั้งแรกเหมือนเขา

“ถึงเวลาแล้วเราไปกันเถอะ”

กายรออยู่ประมาณสิบนาทีก็ไม่มีใครมาอีกในที่สุดก็มี “คนนำทาง” ชายท่าทางเงียบขรึมเดินออกมาบอกพวกเขาก่อนที่จะพาทุกคนเดินออกไปทางหลังร้านขึ้นรถม้าลากหกล้อที่มีหลังคาปิดมิดชิดและรถม้าเคลื่อนตัวขับออกไปนอกนครดาราฟ้า

โดยในตอนที่พวกเขานั่งอยู่ในรถม้าจะไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดดูด้านนอกรถ

รถม้าวิ่งอีกประมาณเกือบๆ ครึ่งชั่วโมงรถม้าก็หยุดลง คนนำทางหันมาบอกทุกคนในรถม้าพร้อมกับแจกป้ายโลหะสองใบ

“ใบแลกคือป้ายที่เข้าไปด้านในอีกใบคือของทางร้านขากลับให้เอาป้ายไปยืนกับทางผู้จัดงานเดี๋ยวทางนั้นจะจัดส่งของที่ประมูลมาทางเราและพวกเจ้าสามารถมารับหรือให้ร้านเราไปส่งที่บ้านได้”

“แบบนั้นคงไม่ดี...ท่าพวกเจ้ารู้ที่อยู่เรา”หนึ่งในชายที่แต่งตัวมิดชิดกล่าวด้วยความไม่ไว้วางใจ

“พวกเรารักษาความลับได้ดีกว่าที่เจ้าคิดเพราะนี่คืองานของพวกเรา” คนนำทางกล่าวอย่างไร้อารมณ์พร้อมกันนั้นยังมีออร่าปรากฏออกมา สะกดข่มทุกคนในรถม้า

นักรบแท้จริง...กายแปลกใจอย่างมาก มันรีบควบคุมตัวเองและตั้งสติ ...ไม่คิดว่าจะมีนักรบแท้จริงเข้ามาเกี่ยวข้อง...ดูท่ามันจะเป็นการประมูลที่ไม่ได้ถูกกฎหมายมากนักถึงได้ดูลึกลับขนาดนี้

ไม่ใช่ทุกคนในรถม้าที่ได้รับผลกระทบยังมีบางคนมองไปที่ชายที่พาพวกเขามาอย่างดูถูก แต่ชายคนนั้นไม่ได้โมโหอะไร

“พาพวกเราเข้าไปได้แล้วมั้ง...”ชายวัยกลางคนร่างท่วมผู้มีใบหน้าแผลเป็นหนึ่งในคนที่มาด้วยแล้วไม่ได้รับผลกระทบกล่าวออกมา

“เชิญ”คนนำทางพาทุกคนลงจากรถม้าโดยไม่พูดมากอะไรอีก