ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 143 ระดับสองในโลกความฝัน

   “น่าเสียดายที่มันเป็นแค่ความฝัน” สายฝนเผลอกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย มันจะดีแค่ไหนกันหากโลกความจริงเขาเป็นแบบนี้

   “เป็นแค่ความฝัน?” เด็กสาวฟีซิเลียเอียงศีรษะของเธออย่างงุงงง เขากำลังหมายถึงสิ่งใด? ความฝันอะไร?

   ‘ช่างเถอะ แม้ว่าฉันจะหล่อแต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น ฉันควรลืมเรื่องนี้ไป’ หลังจากตัดสินใจได้สายฝนก็เลิกคิดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ 

   “ฟีซิเลีย เธอรู้หรือเปล่าว่าชายแก่อยู่ไหน?” สายฝนวางกระจกลงบนเตียงก่อนเปิดปากถามเด็กสาว เขาต้องการพบกับชายชราครีเทลเพื่อให้อีกฝ่ายอธิบายว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ อีกฝ่ายมีความรู้เยอะกว่าเขามาก การถามชายแก่ดีที่สุด

   “ข้าไม่รู้ว่าท่านปู่อยู่ไหน วันนี้ข้าไปหาที่คฤหาสน์แล้วก็ไม่พบ” ฟีซิเลียกล่าว ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและไม่พอใจ สายฝนรู้ว่าทำไม่ใบหน้าเด็กสาวถึงเป็นแบบนั้นแต่เขาก็เลือกไม่สนใจหาคำตอบ

   “งั้นใว้เจอกันวันหลังฟีซิเลีย ฉันต้องไปหาชายแก่ก่อน” สายฝนลุกจากเตียงและเตรียมออกจากห้อง สายฝนยังไม่ทันเปิดประตู เสียงหนึ่งซึ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีนักพลันดังเข้าสู่การได้ยินของเขา “ท่านนอนไม่ตื่นมาสามวัน พอตื่นก็จะไปหาท่านปู่เลยเนี่ยนะ?”

   ‘สามวัน?’ สายฝนตกใจ นี่เขาหมดสติไปสามวันเลยหรือเนี่ย? สามวันเขาสามารถอ่านหนังสือได้สามสิบเล่ม สายฝนไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเขาจะหมดสติไปสามวัน

   “แล้วทำไมเธอต้องใช้นํ้าเสียงแบบนั้นด้วย?” สายฝนถามฟีซิเลีย บอกดีๆก็ได้ไม่ใช่หรือไง? ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเธอและชายแก่นั่นเขาอาจลงมือทำร้ายเธอไปแล้วก็ได้ เขาแตกต่างจากเดิม แตกต่างจากตอนที่ยังอยู่ดาวเคราะห์โลก หลังเจอเหตุการณ์มากมายสายฝนก็ค่อยๆเปลี่ยนไป เขารู้สึกว่าเขากลายเป็นคนบ้า สามารถทำได้ทุกสิ่งอย่างที่ตนเองต้องการ บางทีอาจเป็นผลของสายเลือดเทพปีศาจ

   “ท่านไปเถอะ!” ฟีซิเลียเอ่ย สายฝนพยายามควบคุมอารมณ์ตนเองจากนั้นเขาก็ออกจากห้องไป ภายในใจเขากำลังส่ายหัว เด็กสาวนางนี้เป็นอะไรไปเนี่ย? เมื่อไม่นานนี้ยังดีๆอยู่เลย ช่างเข้าใจยากจริงๆ

   “ข้าไม่สวยหรือ? เสน่ห์ข้าไม่มากพอ?” ฟีซิเลียพึมพำกับตนเองหลังจากสายฝนออกไป เรื่องเมื่อหลายวันก่อนทำให้เธอเศร้าใจมาก แม้ว่าจะผ่านมาหลายวันเด็กสาวก็ยังคงเศร้าอยู่ เวลานี้เมื่อเจอเข้ากับสายฝนที่ไม่สนใจเธอเท่าไหร่นัก จู่ๆฟีซิเลียก็รู้สึกโกรธและสงสัย

   หลายวันก่อนผู้ชายที่ฟีซิเลียมีความรู้สึกดีๆให้บอกกับเด็กสาวว่าเขาเห็นเธอเป็นเหมือนน้องสาว คำพูดนั้นมันทำให้เธออยู่ในอารมณ์ติดลบ เวลานี้สายฝนกลับทำราวกับว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ดังนั้นฟีซิเลียจึงสงสัย เธอไม่สวย? ไม่มีเสน่ห์?

///

   ทางด้านสายฝน หลังจากเขาออกจากห้องมาแล้วเขาก็ไปคฤหาสน์ชายชราครีเทล สำหรับเรื่องนํ้าเสียงของฟีซิเลีย เขาเลือกลืมมันไป สายฝนหายโกรธเด็กสาวเรียบร้อยแล้ว เธอก็เป็นแค่เด็กสาว การควบคุมอารมณ์อาจจะไม่ดีนัก 

   ‘บางทีที่เธอเป็นแบบนี้น่าจะเป็นเพราะเจออะไรบางอย่างมา” สายฝนคาดเดา นึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามวันที่แล้ว เธอร้องไห้

   เวลาผ่านไป สายฝนมาถึงคฤหาสน์ชายแก่โดยไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่เด็กสาวกล่าวด้วยนํ้าเสียงเช่นนั้นเป็นเพราะการกระทำของเขา จริงๆแล้วฟีซิเลียสวยมากและมีเสน่ห์มากเช่นกัน น่าเสียดาย เด็กสาวไม่รู้ว่าชายผมดำคนนี้เป็นพวกกระหายความแข็งแกร่ง ความสวยของผู้หญิงเหมือนจะไร้ความหมายในสายตาเขา

   “ชายแก่อยู่หรือเปล่า?” ถึงทางเข้าคฤหาสน์สายฝนพลันถามทั้งสอง ยามทั้งสองบอกไม่อยู่ซึ่งเรื่องนี้เขาคาดเอาใว้อยู่แล้ว

   “แล้วพวกนายรู้มั้ยว่าเขาไปไหน?” สายฝนถามต่อ 

   “ขออภัยท่านด้วย พวกข้าไม่ทราบ” ยามกล่าวขอโทษ สายฝนส่ายหัวเอ่ยขึ้นว่าไม่เป็นไร ต่อมาเขาก็บอกให้ยามเปิดทางเข้าคฤหาสน์ให้เขา โดยไม่มีความกังวลใดๆยามเปิดทางเข้าให้สายฝน คล้ายกับว่าชายแก่จะสั่งทั้งสองเอาไว้แล้ว

///

   “ที่นี่ก็ไม่อยู่” สายฝนกล่าวเบาๆกับตนเอง เวลานี้เขาอยู่ในห้องสมุดอันกว้างใหญ่ของชายแก่ เนื่องจากฝ่ายนั้นไม่อยู่สายฝนก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเลือกหนังสือที่น่าสนใจมาสิบเล่มจากนั้นก็เริ่มอ่านทันที เวลาไหลผ่านไปเร็วมากๆเมื่อสายฝนอ่านหนังสือ หลายชั่วโมงต่อมา สายฝนอ่านหนังสือทั้งสิบเล่มจนจบ เนื่องจากเนื้อหาในหนังสือค่อนข้างยาก เขาเลยใช้เวลาอ่านนานกว่าปกติ เวลาที่สายฝนใช้อ่านหนังสือเกินสิบห้าชั่วโมงแม้ว่าเขาจะมีความทรงจำระดับหนึ่ง

   ‘ฉันควรลองใช้เวทมนตร์ด้วยตัวเองดีหรือไม่? ฉันอ่านหนังสือเวทมนตร์พื้นฐานมาหลายเล่มแล้ว ฉันควรลองดู’ ถึงจะมีความกังวลเล็กน้อยแต่สายฝนก็ตัดสินใจลองใช้เวทมนตร์

   ‘แล้วเวทมนตร์ไหนที่ฉันจะใช้?” สายฝนสำรวจความทรงจำตนเองและเลือกเวทมนตร์พื้นฐานมาสี่ห้าอย่าง หายใจเข้าลึกๆ ต่อมาสายฝนก็เริ่มขั้นตอนที่หนึ่งซึ่งชื่อว่ารวบรวม พลังเวทมนตร์มากมายไหลเข้าสู่ร่างกายเขาอย่างบ้าคลั่ง ลูกแก้วตรงหัวใจสายฝนเต็มด้วยความเร็วสูง อักขระลึกลับบนลูกแก้วเรืองแสง ความจุของลูกแก้วเพิ่มมากกว่าเดิมสิบเท่า

   ‘มันปลอดภัย เฮ้ออ~ โชคดีที่ไม่มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้น’ สายฝนถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนสำรวจร่างกายตนเอง ระดับสอง เขากลายเป็นระดับสองเรียบร้อยแล้ว! สายฝนรวบรวมพลังเวทมนตร์เข้าสู่ร่างกายเยอะมาก เยอะจนยกระดับเป็นระดับสอง

   ระหว่างเดินทางมายังคฤหาสน์ที่นี่ สายฝนลองสำรวจตัวเองดูแล้ว ผลสำรวจเป็นสิ่งที่เขาคิดไม่ถึง เขาอยู่จุดสูงสุดระดับหนึ่งซึ่งในโลกความเป็นจริงเขายังไม่เคยอยู่ การปรับแต่งร่างกายเป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก สายฝนสามารถเป็นจุดสูงสุดระดับหนึ่งได้อย่าง่ายๆ 

   ‘หากโลกความจริงมันง่ายแบบนี้ก็คงดี’ เมื่อคิดถึงโลกความจริงสายฝนพลันถอนหายใจอีกครั้ง เงื่อนไขการกลายเป็นระดับสองคือทำความเข้าใจกับอักษรลี้ลับหกตัว ปัจจุบันเขามีอักษรลี้ลับแค่สองตัวเท่านั้น อีกสี่ตัวที่เหลือไม่รู้ว่าจะไปหาจากไหน นี่มันไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร

   “ในเมื่อเป็นระดับสองแล้วฉันก็น่าจะใช้เวทมนตร์นั่นได้” สายฝนออกจากห้องสมุดและเดินเข้าไปในห้องฝึกซ้อม คฤหาสน์นั้นกว้างใหญ่ ชายชราครีเทลไม่ได้ซ่อนแค่ห้องสมุดเท่านั้น มันยังซ้อนห้องฝึกซ่อมเอาใว้อีกด้วย

///

   ยามนี้สายฝนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางหมาป่านับสิบ พวกมันทุกตัวเป็นระดับสองซึ่งเท่ากับระดับของเขา ปกติสายฝนย่อมไม่กล้าต่อสู้กับหมาป่าระดับสองมากมายขนาดนี้ แต่เพราะที่นี่เป็นห้องฝึกซ้อมจึงไม่มีอะไรน่ากลัว หมาป่าจะหายไปทันทีเพียงแค่สายฝนคิด

   ‘นี่คือพลังในการจำลองสถานการณ์’ สายฝนคิดว่าห้องฝึกซ้อมเป็นทักษะฝันเลือดนิรันดร์ในเวอร์ชั่นที่กากกว่าหลายเท่า

   กรรรร! หมาป่าคำรามและพุ่งเข้ามาโจมตีสายฝนโดยไม่สนว่าเขากำลังยืนคิดอยู่

///

   “มืดตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” สายฝนมองจันทราโลหิตบนท้องฟ้า ร่างกายเขามีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาสายฝนแสดงให้เห็นถึงความเหนื่อยล้า เขาเพิ่งกลับออกมาจากห้องฝึกซ้อม การต่อสู้กับหมาป่าระดับสองสิบตัวด้วยเวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องง่าย

   ถามว่าเขาสังหารหมาป่าทั้งสิบได้หรือไม่? ตอบเลยว่าเขาไม่อาจสังหารมันได้แม้แต่ตัวเดียว เขาอ่อนแอเกินไป การใช้เวทมนตร์ไม่ได้ดีขนาดนั้น เพราะงั้นเลยไม่แปลกที่เขาฆ่าหมาป่าไม่ได้สักตัว