พันธุ์ระหํ่าหักเหลี่ยมเถื่อน

ขอบคุณที่ใช้บริการไว้โอกาสหน้ามาใหม่นะครับ!



 ริว พนักงานชายร้านสะดวกซื้อธรรมดาคนนึงกล่าวคําขอบคุณหลังจากลูกค้าซื้อของเสร็จ


 ผู้หญิง: นี้ริวจ๊ะ ได้เวลาเลิกงานแล้ว กลับบ้านเถอะ 


พี่หลินเพื่อนร่วมงานกําลังทําความสะอาดภายร้านได้บอกกับริว


ริว: ไม่เป็๲ไรหรอกพี่ ขอผมช่วยอยู่อีกแปปล่ะกัน
 

พี่หลิน: เอาเถอะน่าเดี๋ยวผู้จัดการก็ว่าเข้าหรอกยิ่งเธอร่างกายไม่ดีอยู่ด้วยไว้พี่จัดการต่อเองเถอะนะ…


พี่หลินบอกริวด้วยความเป็๲ห่วง


ริว: ได้ครับ ถ้างั้น…ผมกลับก่อนนะพี่

พี่หลิน: โชคดีจ๊ะ

ริวเดินออกจากแคชเชียรแล้วเดินตรงไปที่ห้องเก็บของแล้วรีบสะพ่ายกระเป๋าและเดินออกจากร้าน

ริวเดินไปหลังร้านที่มอไซค์ตนเองที่จอดอยู่แล้วขี่กลับบ้าน



                                                                  บ้าน

 ริวลงจากมอไซค์เพื่อเปิดประตูบ้านแล้วจึงนําไปจอดไว้ในโรงรถ
เขาจึงเปิดประตูเข้าไปในบ้านและจึงถอดรองเท้าก่อนเข้าไปในบ้าน


ริว: กลับมาแล้วครับ


น้องชาย: อ้าวพี่? ทําไมวันนี้กลับไว้จัง? 



ริวตะ น้องชายของริวกําลังนั่งเล่นโทรศัพท์ใส่หูฟังขณะที่เปิดทีวีทิ้งไว้


 ริว: ก็ตรงเวลาตามปกติ นี้ พี่ซื้อขนมมาให้อยู่บนโต๊ะนะถ้าจะกินก็ลุกมาเอา


 ริววางถุงขนมเอาไว้ก่อนจะไปเปิดตู้เย็นหานํ้ามาดื่ม 



“เมื่อ๰่๥๹เช้าเวลา 10:32 ได้เกิดเหตุการณ์คนร้ายใช้ปืนยิงเ๽้าของบาร์ไม่ทราบชื่อแห่งหนึ่งในบริเวณย่านชิบุยะก่อนจะรีบหลบหนีไปภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้แห่งคนร้ายใส่แว่นกันแดดปิดบังใบหน้าพร้อมปืนเก็บเสียงจ่อยิงเข้าไปที่ศีษระของผู้ตายขนาดนี้ทางเ๽้าหน้าตํารวจกําลังหาเบาะแสและสืบหาเ๱ื่๵๹ราวของเ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นนี้"

*เสียงข่าวจากทีวี*


ริว: นี้! บอกแล้วใช่ไหมให้ปิดทีวีถ้าไม่ได้ดู 


ริวบ่นพึมพําขณะที่เปิดตู้เย็นในห้องครัว


ริวตะ:  . . . 

ริว: หืม?

 
ริวสงสัยจึงเดินมาดูน้องเขาซึ่งในขณะนั้นริวตะกําลังนั่งดูอนิเมะอยู่ในโทรศัพท์อยู่อย่างตั้งใจ


ริว: โห่… เดี๋ยวนี้ติดเมะแล้วหรอเนี้ย
 
ริวตะ: พอดีเป็๲เ๱ื่๵๹ใหม่กําลังพูดถึงในตอนนี้อยู่น่ะครับ
 
ริว: อืม ภาพสวยดีนิเ๱ื่๵๹นี้

ริวตะ: แนวต่างโลกน่ะพี่เพียงแต่ตัวเองเป็๲นีทแล้วไปเกิดใหม่เป็๲เด็กหนุ่มฝึกเวทย์มนต์แล้วก็มีเ๱ื่๵๹ราวต่างๆนาๆประมาณนี้แหละครับ


ริว: ต่างโลกอีกแล้วหรอ? ไม่เบื่อกันบ้างหรือไง? ทําไมไม่ลองทําแนวอื่นกันบ้างเนี้ย?

ริวตะ: มันยังขายได้อีกนานนะพี่แนวนี้ ถ้าอยากได้แนวอื่นก็คงต้องรอ

ริว: อืม นั้นสินะ


ริวพูดจบก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปบนบ้าน


ริว: ข้าวเย็นอยู่ที่โต๊ะ ทานเสร็จแล้วเก็บจานแล้วก็ปิดไฟในบ้านด้วยล่ะ

ริวตะ: ครับ
 

ริวเดินเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนตัวเอง


ริว: เหอะ…ได้พักสักที 


ริวล่มตัวลงบนเตียงก่อนจะหันไปมองดูรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

ในรูปนั้นมีเด็กผู้ชายอยู่ 2 คนกอดคอกันอยู่กับเด็กผู้หญิงอีกคนนึงที่อายุน้อยกว่าทั้งสองกําลังนั่งยิ้มกันอยู่


ริว: นี้ก็หลายปีแล้ว จะได้เจอกับนายอีกไหมนะ… 



                                                      นะจุดเกิดเหตุที่ร้านบาร์

 เ๽้าหน้าที่ตํารวจหลายสิบนายกําลังตรวจสอบที่เกิดเหตุภายในร้าน


 สารวัตร: เจออะไรน่าสงสัยบ้างไหม?

ตํารวจ#1: ไม่พบอะไรเพิ่มเติมครับ! เท่าที่มีก็ปลอกกระสูนเนี้ยแหละครับ


ตํารวจคนนั้นที่ยื่นถุงขนาดเล็กใส่ปลอก๠๱ะ๼ุ๲ให้กับเขาดู


สารวัตร: 9มม. ฝีมือของหมอนั้นอีกแน่ๆ

ตํารวจ#1: อะไรหรอครับ? 

สารวัตร: ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดคดีนี้คล้ายๆกันมาก่อนหน้านี้เหยื่อส่วนใหญ่ล้วนแล้วทั้งหมดเป็๲คนในกลุ่มผู้ที่มีอิทธิพลในแต่ละย่านทั่วญี่ปู่น ทั้งค้าอาวุธ ธนบัตรแบงค์ปลอม ยาเสพติด แต่น่าเสียดายที่คนอย่างพวกมันเอาผิดไม่ได้เพราะมีคนค่อยนุนหลังพวกมันเอาไว้อยู่

 ตํารวจ#1: ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่า….จะมีคนตั้งตนเป็๲ศาลเตี้ยมาจัดการกับพวกคนเหล่านี้หรอครับ? 

สารวัตร: ไม่….ผมไม่คิดว่าจะมีคนดีๆคิดที่จะมาจัดการกับคนพวกนี้เพราะว่าผมเคยเห็นคนเหล่านี้พยายามจะเปิดโป่งความจริงให้ทุกคนได้รับรู้แต่สุดท้ายคนเหล่านี้ก็หายสาปสูญหรือถูกสั่งเก็บ….นอกเสียจากว่าจะมีอีกกลุ่มนึงค่อยจัดการคนพวกนี้เพื่อผลประโยชน์บ้างอย่าง……



                                                            เช้าวันต่อมา

ริวที่พึ่งอาบนํ้าเสร็จกําลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวไปทํางาน

ริวตะ: พี่ ผมไปก่อนนะ! 

ริว: อืม! ไปก่อนเลย


ริวตะในชุดนักเรียนได้รีบวิ่ออกจากบ้านทันที



                                                            ณ ร้านสะดวกซื้อ

พี่หลิน: มาทันเวลาพอดีเลย

ริว: ก็ตามเวลาตามเคยครับ 


ริวทักทายพี่หลินเสร็จก่อนเดินไปห้องเก็บของและนําสินค้ามาใส่เติมแต่ละอย่างในร้าน


*เสียงร้านเมื่อมีคนเข้าร้านสะดวกซื้อ*


พี่หลิน: ยินดีต้อนรับค่ะ 

ลูกค้า: . . .

ชายตัวสูงในชุดสูทสีดําเดินเข้ามาในร้านก่อนจะเดินไปด้านหลังร้านในขนาดที่ริวกําลังจัดสินค้าอยู่
ชายคนนั้นยื่นหยุดอยู่ที่ตู้เครื่องดิ่มก่อนหยิบกาแฟกระป๋องไปกระป๋องนึง


ริว: มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?

ลูกค้า: . . .
 
*เสียงโทรศัพท์เข้า*

ขณะนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ออกมาจากชายคนนั้นก็ที่เขาจะรับโทรศัพท์ขึ้นมา


ชายคนนั้น: ครับ… ครับ ผมจะรีบกลับไป…


ชายคนนั้นวางสายโทรศัพท์ก่อนจะไปที่แคชเชียรคิดเงินค้าสินค้าและออกจากร้านไป


พี่หลิน: นี้ ชายคนนั้นดูท่าทางแปลกๆจังเลยน่ะ

ริว: ไม่หรอก  เขาคงจะรีบอยู่ก็ได้ 

พี่หลิน: อืมนั้นสิน่ะ.. 


                                                                   บ้าน

ริว: กลับมาแล้วครับ!

ริวเดินเปิดประตูเข้ามาในบ้านหลังจากที่เลิกงานเสร็จ

ริวตะ: พี่

ริว: ?


ริวตะได้เดินตรงมาหาเขาพร้อมกับจดหมายฉบับนึง


ริวตะ: มีจดหมายส่งมาถึงพี่น่ะ

ริว: อืม ขอบใจ 


หลังจากยื่นจดหมายเสร็จริวตะจึงเดินกลับเข้าไปในห้องนอน

ริวได้นั่งเปิดอ่านจดหมายดูบนโซฟาในห้องนั่งเล่นภายในจดหมายนั้นมีใจความว่า


คุณได้รับเชิญให้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองเปิดสาขาใหม่ของบริษัท Naohka
จะจัดขึ้นภายในพรุ่งนี้ เวลา 9 โมงเช้า ณ ตึกสํานักงานใหญ่ Naohka ,เกียวโต

หวังว่าฉันกับนายคงจะได้เจอกันที่งานน่ะ…


                                                                                                                   จาก   เคน คาชากิ


 ริว: เคน? นั้นนายจริงๆหรอเนี้ย?