บทที่ 4 - 3/5
ตอนที่ 18 - รักแรก !
.
.
.
"ว่าแต่รุ่นพี่กลับบ้านเวลานี้เหรอคะ?"
.
"อืม วันนี้ซ้อมบาสดึกน่ะ เห็นไฟห้องนี้เปิดอยู่เลยเดินมาดู ทำไมอยู่ทำงานจนดึกคนเดียวหละ?"
.
"อ่อ มีคีบอมอยู่ด้วยนะ" ซอลมีหันมองไปมองมาหาคีบอม
.
“อ่าวคีบอมหายไปไหน? เมื่อกี้เดินออกมาคุยกับรุ่นพี่แป๊บเดียว หันไปอีกทีคีบอมก็หายไปละ”
.
"จริงๆ พี่แวะมาดูตอนเย็นทีละ เห็นเพื่อนมาช่วยเพียบเลยหนิ กลับกันไปก่อนแล้วเหรอ" พี่ซองฮุนถามพร้อมมองไปรอบๆ
.
"อ่อเพื่อนทยอยกลับไปกันก่อนไม่นานนี้เอง นี่กะว่าติดป้ายเสร็จก็จะกลับเหมือนกันค่า"
.
"ติดตรงไหนล่ะ" รุ่นพี่พูดพร้อมหยิบผ้าปีนขึ้นไปติดให้
.
"ทางขวาอีกหน่อยค่ะ ซ้ายอีกนิดนึง ใช่แล้วตรงนั้นล่ะ เป๊ะเลย"
.
“ตัวสูงนี่ดีจังเนอะ อยากเกิดมาเป็ผู้ชายตัวสูงๆ บ้างจัง นี่ซอลมีกว่าจะปีนขึ้นไปติดได้นะ ต้องเอื้อมสุดตัวเกร็งสุดๆ ไปเลยจ้า” ซอลมีพูดน้อยใจ
.
"ตัวแค่นี้ก็ดีแล้ว น่ารักดี" รุ่นพี่จับหัวเบาๆ พร้อมก้มตัวลงมาจ้องหน้ายิ้มใส่
.
ซอลมีตื่นเต้นทำตาโต และแอบคิดในใจ
.
นี่เราคงหลงรักรุ่นพี่ั้แ่ตอนนี้สินะ เอาความจำฟรุ๊งฟริ๊งวัยสาวของเราคืนมา~ ใครมันขโมยไป~ ซอลมีได้แต่โวยวายกับตัวเองในใจ
.
.
.
ณ ที่ทำงานออฟฟิต
.
.
"ล๊า ลา ลาลา~ " เสียงซอลมีฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
.
วันนี้มีเื่อะไรดีๆ เกิดขึ้นรึ? มินอาถามอย่างสงสัย
.
หัวหน้าให้โปรเจคใหม่เหรอ ?
.
"ม่ายช่าย" ซอลมียิ้มไปตอบไป
.
"อะไรอ่าาาาา ไหนบอกมาซิ"
.
"ฉันว่าฉันจำรักแรกได้แล้วละ"
.
"เอ๊ะยังไง !" มินอาสงสัย?
.
"ม่ายบอก ฮ่าๆๆ"
.
"โธ่วว ยัยจิ๋ว ไม่ยอมเล่ารึ จี้ๆๆ" มินอาลงมือจั๊กกะจี้เอวซอลมีเพื่อให้ยอมเล่า
.
"ฮ่าๆๆ ไว้มั่นใจแล้วจะเล่าให้ฟังทีเดียวน้าเพื่อนเลิฟ" ซอลมีพูดพร้อมหยิบเอกสารแล้ววิ่งหนีไป
.
.
“วันนี้กะจะรอกลับพร้อมกับรุ่นพี่สักหน่อยแต่รุ่นพี่เหมือนจะออกไปคุยกับลูกค้าั้แ่บ่าย เฮ้อออออ ไม่เป็ไร เดี๋ยวไว้ค่อยเจอพรุ่งนี้ก็ได้ วันนี้เรารีบกลับไปฝันต่อดีกว่ากำลังสนุกเลย”
.
งานกีฬาหน่ะรึ เดี๋ยวแม่จะไปคว้าแชมป์เอาทุกรางวัลซักหน่อย แข่งแบบนี้มันก็ดีเหมือนกันนะไม่ต้องไปเครียดกับมันจริงจัง แต่หวังว่าความฝันจะต่อกันนะ
.
.
.
และคืนนั้นเองซอลมีก็ฝันต่อ
.
"คีบอม วันนั้นนายรีบกลับไปตอนไหนเนี่ย ฉันจะรอกลับพร้อมกัน แต่หันไปก็ไม่เห็นนายแล้ว"
.
"ก็ไม่ได้รีบนะ เธอมัวแต่คุยกับรุ่นพี่เลยไม่เห็นเองหรือเปล่า" คีบอมถามกลับ
.
"ฉันก็ไม่ได้คุยนานขนาดนั้นนายก็เวอร์ไป"
.
"แล้วขานายเป็ยังไงบ้างเนี่ย" ซอลมีถามพร้อมมองไปที่ข้อเท้าคีบอม.
.
"ดีขึ้นมากละ" คีบอมเหมือนจะหงุดหงิดนิดหน่อย ตอบเสร็จก็เดินไปเข้างานกีฬาทันที
.
.
.
ณ งานกีฬา
.
"เธอๆ มาตรงนี้ๆ ใส่หมวกเชียร์ กับผ้ากันเปื้อนด้วย
แหนะๆ ยังมาทำหน้างง ก่อนแข่งก็ต้องมาหาเงินด้วยการขายขนมขายน้ำกันหน่อย เดินไปขายเร็ว" ยูจอง กับมิเร พูดพร้อมหยิบของให้ซอลมีเดินไปขายเต็มถาด
.
โธ่วว นี่ฉันไม่ได้อยู่ในฐานนะนักกีฬาหรือเนี่ย !! ต้องมาเดินขายน้ำกับขนม ขนาดในฝันยังต้องทำงาน โถ่ๆๆๆชีวิต นางสาวซอลมีผู้อาภัพ T_T
.
“โว๊ยยยย ฉันไม่ได้กะมาฝันขายของนะเฟ่ยยยย”
.
"เหนื่อยมั้ยแม่ค้า ขอซื้อน้ำหน่อยได้มั้ยครับ"
.
"รับอะไรดีคะ?" ซอลมีเผลอตอบกลับทันที ใจไม่อยากขายแต่ิญญาแม่ค้าสิงอย่างไว แต่พอหันไปมอง ก็เป็รุ่นพี่นี่เองที่เข้ามาถาม
.
อือหือ ! ขนาดตอนเด็กใส่แว่นยังหล่อ คนอะไรหล่อทะลุแว่น ! ซอลมีเคลิ้มชมรุ่นพี่ในใจ ♡
.
"เอาน้ำเปล่าขวดนึงครับ"
.
"ค๊ะ ! ได้ค่ะ" ซอลมีหยิบน้ำให้รุ่นพี่อย่างไว
ไม่ได้เจอที่ออฟฟิต เจอตอนเอ๊าะในฝันก็ยังดีฟะ
ซอลมีมองหน้ารุ่นพี่แล้วยิ้มปริ่ม
.
"มีใครจะเอาอะไรมั้ย" รุ่นพี่พูดหันหน้าไปชวนเพื่อนๆ ให้มาเลือกของ ทำให้เพื่อนๆ รุ่นพี่ มาช่วยซอลมีซื้อขนมกับน้ำจนเกือบหมดถาด
.
"เย็นนี้อย่าลืมดูพี่แข่งบาสด้วยนะ"
รุ่นพี่จ่ายเงินยิ้มให้แล้วเดินจากไป
.
เรานี่ก็ป๊อบปูพอตัวนะเนี่ย เอาเหอะไม่เป็นักกีฬาหลักก็ดีเหมือนกัน เดี๋ยวฉันจะเดินไปส่องหนุ่มให้ทั่วซะเลย 555
.
อยู่ๆ ภาพตัดนั้นตัดมาในหัวอีกละ
.
"เอาคืนมานะ" ใครซักคนกำลังแย่งของกัน
.
นี่มันแก๊งอีเจ๊เ้าเก่านี่นา แล้วคนที่กำลังแย่งของกันอยู่ ? !!!
.
“เพล้ง ! เคร้ง ! กุก กัก ๆ”
.
ถาดขนมในมือซอลมีร่วงกระจายลงพื้น !
.
ฮองมิน !
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจผู้เขียน ☆
เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ คิดว่าฮองมินไปทำอะไรกับกลุ่มพวกอีเจ๊ มาเม้ากันๆๆ ตอนหน้าจะค่อยๆ คลายปมของตัวละครทีละนิดแล้วน้า จะได้รู้กันว่าทำไมความทรงจำของซอลมีถึงหายไป
อ่านแล้วรู้สึกยังไง แวะมาเม้นให้อ่านบ้างน้า รักคนอ่านเหมียนเดิมจ้า ♡
489K
