จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

จะดีเหรอนายท่าน กัสจ้องมองสายตาที่คมกริบ กับผู้เป็นนาย…..

"ใช่เพราะข้านั้นอยากจะเห็นความสามารถที่แท้จริงของเจ้าข้าเชื่อว่าความสามารถด้านการต่อสู้ของเจ้านั้นคงจะไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่งเพราะตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีผู้ใด้เลยที่จะมีความสามารถที่มากพอที่จะฝ่าภาพมายาของเจ้าไปได้ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะมีพลังที่อยู่สูงกว่าเจ้ามากก็ตามจากที่ตัวข้านั้นสามารถจะประมานได้คราวๆอย่างเจ้านั้นคงจะสู้กับริวมะได้สบายๆเลยใช่ไหมข้าเชื่อว่าเขาจะต้องเคยมาภายในป่ามายาของเจ้าแต่ตัวราชาริวมะถึงแม้ว่าจะมีพลังมากถึงในระดับตำนานขั้นที่4 ก็ยังไม่มีความสามารถมากพอที่จะฝ่าภาพมายาของตัวเจ้าไปได้ข้าคิดว่าภาพมายาของเจ้านั้นเหมาะสมกับการรอบจู่โจมใช่รึไม่ตัวเจ้าไม่เหมาะกับการต่อสู้ตรงๆหรือต่อสู้เฉพาะหน้าเพราะสภาพร่างกายของตัวเจ้านั้นอ่อนแอร์เกินไปถึงแม้เจ้าจะสร้างภาพมายาจำแรงเป็นตัวอะไรก็ได้แต่ความแข็งแกร่งทางกายภาพยังคงเดิม

"นายท่านคิดถูกต้องแล้วถึงแม้ว่าภาพมายาที่ตัวข้าสร้างขึ้นนั้นจะมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมากแต่จุดอ่อนที่สำคัญที่สุดของตัวข้านั้นก็คือการมีสภาพร่างกายที่อ่อนแอร์จนเกินไป

"ว่าแต่แล้วพวกเราจะไปประลองกันที่ไหนอย่าง งั้น รึ นายท่าน

"หืม…ข้าลืมคิดเรื่องนี้ไปเลยมัวแต่ที่จะอยากประลองกับเจ้างั้นเดียวช่วงพรุ้งนี้เช้าเจ้าตามข้ามาไปหาคนๆหนึ่งนั่นก็เป็นผู้ติดตามของข้าเช่นเดียวกันเหมือนกันกับเจ้ากัส

               ผู้ติดตามของนายท่านอีกคนหนึ่งอย่างงั้นรึข้าชักอยากจะรู้แล้วว่าเขาคนนั้นเป็นใครแล้วมีความแข็งแกร่งในระดับใดกันที่สามารถมาเป็นผู้ติดตามของนายท่านได้

เช้าวันถัดมา

เซย์รินนั้นให้กัสกับมาเป็นร่างที่แท้จริงของตนเองก่อนเพราะเขานั้นต้องการที่จะให้ยูริได้เห็นร่างที่แท้จริงของกัสและเพื่อเป็นการแนะนำตัวของคนทั้งสองจะได้ง่ายขึ้นเพียงเวลาไม่นานเด็กหนุ่มก็เดินทางมาถึงห้องพักอาจารย์ที่ซึ่งเป็นที่พักของยูริ

"อ้าวท่านเซย์รินไม่ได้เจอกันตั้งนาน วันนี้นึกอะไร ถึงได้มาหาข้าด้วยตัวเอง ค่ะเนี้ยหรือเป็นเพราะคิดถึงข้ากัน

           เหล่าอาจารย์หนุ่มที่ได้เห็นท่าทางของ ยูริ นั้น ต่างก็รู้สึกอิจฉาในตัวเซย์รินเพราะไม่ว่าตนจะใช้วิธีใดหรือหนทางใดเธอนั้นก็ไม่เปิดโอกาสให้กับพวกตนได้เข้าหาเลย

"หืม…นายท่านผู้หญิงที่ใกล้ชิดกับนายท่านล้วนเป็นแบบนี้ทุกคนเลยอย่างงั้นเหรอ พอเจอหน้ากันก็ต้องทำเสียงหวานใส่

เสียงเล็กๆของกัสจึงได้เบนความสนใจของยูริมาที่มันพร้อมทั้งจ้องสายตาวาววับ มาที่มัน น่ารักจัง …

"ท่านเซย์รินทำไมเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยนี่ถึงมันพูดได้ด้วยเอ๋..เดียวก่อนข้ารู้สึกได้ลางๆเลยว่าเจ้าตัวน้อยนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นเลย

"อ่อลืมแนะนำตัวเลยยูริ นี่ก็คือกัสต่อไปนี้จะเป็นผู้ติดตามเหมือนกันกับเจ้าพร้อมทั้งเป็นสัตว์อสูรคู่ใจของข้าด้วย

"เป็นผู้ติดตามเหมือนกันกับข้าอย่างงั้นรึเจ้าตัวน้อยนี่มีความสามารถอะไรกันแน่ ถึงขนาดท่านเซย์รินยอมรับมันมาเป็นผู้ติดตามฝีมือของมันคงจะไม่ธรรมดาล่ะสินะเพราะตัวข้าสัมผัสรังสีสังหารได้เพียงน้อยนิดถึงหน้าตามันจะน่ารักน่าชังก็เถอะช่างผิดกับรูปลักษณ์เสียเหลือเกิน

"ตาถึงไม่เลวไม่เสียแรงที่เป็นถึงผู้ติดตามท่านเซย์รินเช่นเดียวกันกับข้า กัสพูดด้วยน้ำเสียงที่พึงพอใจ

"ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าตัวน้อยท่านเซย์รินข้าขอยืมเจ้านี่ไปนอนกอดสักคืนได้หรือไม่แล้ววันหลังข้าจะเอามันไปคืนท่าน

"ไม่ได้หรอกยูริเจ้าจะต้องถามความสมัครใจของมันเสียก่อนที่ข้ามาหาเจ้าภายในวันนี้ข้าอยากจะยืมเจ้าใช้สนามประลองหน่อยได้หรือไม่พอดีข้าต้องการจะประลองกับกัสเสียหน่อย

"ได้ซิ ไม่มีปัญหา แล้วท่านจะขอใช้สนามประลองตอนไหนท่านเซย์ริน

"งั้นข้าขอใช้ตอนนี้เลยแล้วกัน

"ค่ะท่านเซย์รินงั้นเราไปกันเลย

ณสนามประลอง

"กัสหากเจ้ามีลูกไม้อะไรจงใช้มันออกมาให้หมดซ่ะเพราะข้าต้องการจะเห็นความสามารถที่แท้จริงของเจ้าภาพมายาของเจ้าไม่สามารถที่จะทำอะไรข้าได้เป็นแน่

"จัดให้ตามที่ขอนายท่านตอนนี้นั้นมันสร้างภาพมายาของมันมาเป็นร่างมนุษย์แล้ว

               อะไรกันเจ้าลูกสุนัขตัวน้อยนั้นมันสามารถกายเป็นมนุษย์ได้ด้วยยูริ พูดด้วยความตื่นตระหนก เพราะเธอนั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสัตว์อสูรจะมีความสามารถด้านนี้ด้วย

นอกจากมันจะกายเป็นมนุษย์แล้วกัสยังสร้างดาบมายา ขึ้นมาด้วยอีก 1 เล่มอยู่เจ้าดาบนี้มันก็โผล่มาจากกลางอากาศอันว่างป่าว เมื่อพร้อมแล้วมันก็พุ่งตรงไปที่เซย์รินโดยทันทีพร้อมทั้งเหวี่ยงดาบฟาดฟันไปตรงหน้าอยู่ๆสภาพอากาศโดยรอบก็ถูกบิดเบือนเมื่อคมดาบใกล้ถึงตัวเด็กหนุ่มแล้ว ก็มีดาบปรากฏออกมาจากอากาศอีกสองเล่มพร้อมทั้งพุ้งตรงมาที่เด็กหนุ่มเพื่อฟาดฟันแต่เซย์รินเองก็สามารถรับการโจมตีที่รวดเร็วนี้ได้ทั้งหมดดาบมายาที่อยู่กลางอากาศเมื่อถูกรับการจอมตีไว้ได้อยู่ๆมันก็หายตัวไปราวกับไม่มีตัวตนอยู่

เห้อทักษะของเจ้าช่างทำให้ผู้คนรู้สึกหน้าปวดหัวยิ่งนัก ภาพมายาสินะเมื่อครู่

                เมื่อกัสเห็นว่าทักษะดาบมายาที่ตัวเองใช้ถูกคนตรงหน้าสามารถรับมือได้มันจึงยกระดับภาพมายาขึ้นมาอีกหนึ่งระดับตอนนี้นั้นอยู่ๆบริเวณพื้นที่โดยรอบจากสนามประลองการต่อสู้กับกลายเป็นป่าเขาลําเนาไพรเสียอย่างนั้น

อะไรมันเกิดอะไรขึ้นตอนแรกเราอยู่ภายในโครอสเซียมสนามประลองนินาทำไมถึงพวกเรามาอยู่ท่ามกลางป่าเขาได้ แน่นอนทักษะของกัส นั้นสามารถสร้างภาพมายาเป็นพื้นที่บริเวณกว้างได้และระยะเวลาไม่มีจำกัดถ้าหากเจ้าตัวต้องการนี่คือความน่ากลัวของเจ้าสุนัขตัวน้อยถึงกายภาพไม่แข็งแกร่งแต่ก็มีทักษะมายาขั้นสุดยอดมาทดแทนทางด้านเซย์รินเองก็ไม่ได้ตื่นตกใจอะไรเขาก็เพียงแค่ตื่นเต้นเท่านั้นกับภาพมายาเหล่านี้จากสนามประลองกายเป็นป่าเขาอย่างงั้นรึเพียงแค่เด็กหนุ่มตั้งสมาธิเปิดรับจิตสัมผัสก็สามารถหาตัวกัสเจอได้ไม่ยากเด็กหนุ่มจึงเปิดฉากจู่โจมโดยทันทีด้วยทักษะบอลเพลิง

ตู๊มมมมมมมมมตู๊มมมมมมมมมมมม

                เจ้ากัสถึงกับกระเด็นออกมาจากที่ซ่อนของตนข้ากระไว้แล้วจริงๆว่าท่านเซย์รินนั้นสามารถมองเห็นภาพมายาของข้าได้โดยทะลุปุโปร่งเช่นนี้เมื่อพูดเสร็จมันจึงคลายภาพมายาทั้งหมดทันทีพร้อมทั้งกลายเป็นร่างสุนัขตัวน้อยดังเดิมข้าขอยอมแพ้ท่านเพราะถึงสู้ต่อไปก็คงไม่มีประโยชน์ก็ในเมื่อท่านสามารถมองทักษะมายาของข้าได้อีกอย่างพลังทางกายภาพของข้าตอนนี้ก็ยังอ่อนแอร์เกินไปหากข้าพลังสูงขึ้นกว่านี้ทักษะมายาของข้าจะทรงพลังมากยิ่งขึ้นรวมถึงพลังทางกายภาพด้วย

               ทักษะฝีมือของเจ้าช่างยอดเยี่ยมยิ่งนักที่เจ้าแพ้ให้แก่ข้าเพราะแพ้ทางข้าที่สามารถมองทักษะมายาของเจ้าได้หากเป็นผู้อื่นคงจะถูกเจ้าลอบสังหารได้ง่ายๆเป็นแน่จริงไหมกัส

"เป็นจริงดังนายท่านว่าขอบคุณที่ท่านปลอดใจข้า

"เจ้าลูกสุนัขตัวน้อยเจ้าช่างน่ารักน่าชังยิ่งนัก…คืนนี้สนใจจะมานอนเล่นที่ห้องพี่สาวไหมจร่ะยูริอุ่มเจ้ากัสมากอดจนแน่น

"ไม่เด็ดขาด…เจ้ากัสถึงกับปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะมันรู้ถึงจิตใจหญิงสาวตรงหน้าดี

"เอาล่ะยูริ วันนี้ข้าก็ต้องขอบใจเจ้ามากสำหรับเรื่องสถานที่

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านเซย์ริน เธอพูดกับเด็กหนุ่มแต่สาวตาของเธอนั้นเอาแต่จ้องลูกหมาตัวน้อยตรงหน้า

ข้าว่าเรารีบกลับกันเถอะนายท่านข้าอยู่ตรงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเลยเหมือนจะไม่สบาย

ฮ่าฮ่า ได้งั้นเรากลับกันเถอะวันนี้เจ้าทำให้ข้าเปิดหูเปิดตายิ่งนักกับทักษะมายาของเจ้า