กุสุมา รู้สึกตัวขึ้นมาทั้งรู้สึกปวดหัวและปวดเนื้อปวดตัวไปหมด
“ทำไมปวดไปหมดเลยนี้เรา” หญิงสาวกล่าวพึมพำออกมา และทั้งรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรหนักๆ พาดวางอยู่ที่เอวบาง ยื่นมือเรียวเล็กไปลองจับดู
‘เอ๊ะ! เหมือนจะเป็แขน แขนใหญ่ซะด้วย แล้วแขนใครล่ะ?’
กุสุมา ส่างจากอาการเมาค้าง ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที ถลกผ้าห่มออกไปแล้วมองไปยังสิ่งที่พาดอยู่ที่เอวของตนเอง ก็เห็นว่าเป็แขนคนจริงๆ ไม่ได้ฝันไป แล้วไล่ตามองตามแขนแกร่งไป หญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นว่ามีคนกำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ กาย
“กรี๊ดดด!!!!.... กรี๊ดดด!!!!....”
กุสุมา ร้องเสียงดังลั่นห้อง พร้อมกับผลักไสแขนและขาแกร่งที่พาดอยู่บนตัวเธอให้ออกไป
“โอ้ย!! จะร้องทำไมเนี้ย” โทมัส กล่าวขึ้นอย่างรำคาญ และหงุดหงิดขึ้นมาอย่างคนที่กำลังหลับสบาย แล้วโดนปลุกให้ตื่นทั้งที่ยังไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลย
“แก! ไอ้เลว แกเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไง? ไอ้คนบ้า ไอ้คนเลว ตื่นขึ้นมาเลยนะ”
ซึ่งพอ กุสุมา ได้เห็นหน้าชายหนุ่มที่นอนอยู่ข้างกายชัดๆ ยิ่งใเข้าไปใหญ่ เพราะเขาคนนี้คือคนที่มาแย่งโต๊ะ และพูดจายียวนกวนประสาทเธออยู่ในผับ หญิงสาวจึงทั้งทุบทั้งตีลงไปยังกายแกร่งของคนที่นอนอยู่ข้างๆ นั้นอย่างเต็มเหนี่ยว แต่ถึงกระนั้นก็หาได้ระคายเคืองผิวของชายหนุ่มแต่อย่างใดไม่ กลับแค่เป็เพียงทำให้ชายหนุ่มเกิดความรำคาญเท่านั้นเอง
“แก!! ไอ้คนบ้า ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ” กุสุมา ร้องเอะอะโวยวาย เดือดดาลใจเป็อย่างมาก ทั้งทุบทั้งตีจนชายหนุ่มทนไม่ไหว ลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วพลิกกายแกร่งขึ้นคล่อมทาบทับร่างบาง และล็อคแขนและขาเรียวเล็กไว้ ไม่ให้หลุดมาทำประทุษร้ายได้อีก
“อะไรกันเนี้ย จะโก่งราคาหรือยังไง ร้องเอะอะโวยวายเสียงดังน่ารำคาญ” โทมัส มองหน้าสวยหวานซึ้ง ซึ่งตอนนี้หน้าแดงเพราะความโมโหอย่างเห็นได้ชัด และชายหนุ่มก็ทั้งหงุดหงิดทั้งโมโหไม่แพ้กัน
“โก่งราคาอะไร? ฉันนอนอยู่ห้องฉันดีๆ คุณเข้ามาบุกรุกห้องฉัน แล้ว!!!!....” กุสุมา พูดอย่างมีโมโห และพอคิดอะไรได้ขึ้นมาก็ต้องใมากขึ้นกว่าเดิมอีก จนต้องหยุดชะงักคำพูดที่จะบริภาษชายหนุ่มออกมาทันที
“กะ แกทำอะไรฉัน?” กุสุมา รู้สึกได้ในทันทีว่าภายในร่างกายของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว มันได้สูญเสียสิ่งที่หวงแหนนั้นไปแล้ว และแถมยังสูญเสียให้กับคนที่ไม่ได้รัก ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ กุสุมา น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที จ้องมองหน้า โทมัส ราวกับจะกินเืกินเนื้อเสียให้ได้
“แกข่มขืมฉัน ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่ว” กุสุมา บริภาษก่นด่าคนที่ทาบทับอยู่บนร่างบางออกไป พร้อมกับทั้งพยายามขืนตัวออกจากการจับกุมนั้น แต่ก็ไม่สำเร็จ
“ใครข่มขืนคุณ ผมไม่ได้ข่มขืนคุณสักหน่อย คุณสมยอมผมเองต่างหากล่ะ เมื่อคืนไม่เห็นคุณจะขัดขืนอะไรผมสักอย่างเลย มิหนำซ้ำยังร้องครวญครางและเรียกร้องเอาจากผมเสียด้วยซ้ำไป” โทมัส มองหญิงสาวตรงหน้า พร้อมหรี่ตามองปฏิกิริยาที่จะเกิดมีขึ้น
“เมื่อคืนฉันเมา แล้วแกเข้ามาในห้องฉันได้ยังไงไม่ทราบ?” กุสุมา จ้องมองหน้าคนตัวโตกลับ แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย
“ก็คุณไม่ใช่เหรอที่สั่งให้พนักงานโรงแรมเอาคีย์การ์ดห้องมาให้ผมน่ะ เอ๊ะ! หรือว่าที่ทำเป็ร้องเอะอะโวยวาย ขัดขืนอยู่อย่างนี้เพราะอยากได้เงินค่าตัวเพิ่มจากที่ตกลงกันใช่ไหม? จะเอาเท่าไรล่ะ?” โทมัส หรี่ตามองอย่างดูถูกดูแคลนเป็อย่างยิ่ง ก่อนจะเอ่ยเจรจาต่อรองกับหญิงสาวใหม่
“ฉันไม่ได้ขายตัว และไม่คิดจะขายตัวด้วย” กุสุมา ตะคอกใส่อย่างโมโหกับสิ่งที่ได้ยินอยู่นั้น
“ทีเมื่อคืนยังไม่เห็นบอกว่าอย่างนี้เลย แถมยังเสนอราคาค่าตัวมาเสียด้วยซ้ำไป” โทมัส กล่าวมองดูคนตัวเล็กใต้ร่างด้วยสายตาที่ดุดันแถมดูถูกเหยียดหยามเต็มที่
“อย่ามาดูถูกกันอย่างนี้นะ” กุสุมา กล่าวพร้อมกับพยายามขืนตัวลุกออกไป แต่ก็ยังคงไม่สำเร็จอยู่ดี
“ดูถูก ก็ยังดีกว่าดูผิดไม่ใช่เหรอ คนสวย” โทมัส กล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างดูถูกดูแคลน
“เอาเถอะในเมื่อแกได้ในสิ่งที่้าแล้ว ก็ไปซะสิ ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว”
กุสุมา สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางคิดว่าหากต่อล้อต่อเถียงกันอยู่อย่างนี้แล้ว คงต้องต่อล้อต่อเถียงกันอยู่อย่างนี้ ไม่จบไม่สิ้นเป็แน่ ในเมื่อเธอได้สูญเสียไปแล้วนี่ ถึงจะเรียกร้องยังไง มันก็ไม่มีทางได้กลับคืนมาแล้ว ก็ควรที่จะปล่อยให้มันผ่านไปตามนั้น
กุสุมา จึงหยุดการดิ้นรนและขัดขืนนั้นลงไปโดยปริยาย แล้วพูดบอกชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่ให้ไปจากห้องเสีย
“คุณ้าเงินเท่าไร?”
โทมัส เมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มเข้าสู่โหมดแห่งการสงบนิ่งแล้ว จึงได้พลิกร่างแกร่งลงไปนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ยื่นมือไปหยิบกางเกงขึ้นมา แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา ดึงเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ และปากก็เอ่ยถามคนตัวเล็กที่ยังคงนอนนิ่งๆ อยู่บนเตียง
“ฉันไม่้า เก็บเงินสกปรกนั้นไว้เถอะ และออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว”
กุสุมา กล่าวพร้อมกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลรินออกมา ซึ่งการกระทำเช่นนี้ของหญิงสาว ทำให้ โทมัส สงสัยเป็อันมาก จริงๆ ชายหนุ่มสงสัยมาั้แ่เมื่อคืนแล้ว ั้แ่ที่รู้ว่าหญิงสาวยังคงเวอร์จิ้นอยู่ และเื่นี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าแท้ที่จริงแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็พวกที่มาขายตัวแลกเงิน อย่างที่เข้าใจหรือไม่
โทมัส หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ และเดินออกไปจากห้องพักของ กุสุมา ทันที เมื่อ โทมัส ออกไปแล้ว กุสุมา ก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินลงมาราวกับเขื่อนทำนาบแตกก็ไม่ปาน
๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐
1K
