บทที่ 2
การแต่งงานและค่ำคืนแรก
บรรยากาศภายในงานเริ่มดูตึงเครียดแม้จะมีแสงไฟประดับระยิบระยับกับให้ความรู้สึกที่ขมุกขมัว
แปะ แปะ แปะ
เสียงปรบมือหนึ่งดังขึ้นกลางความตึงเครียด กรองแก้วแม่ของภวิศเป็ผู้ที่นั่งปรบมือทั้งยิ้มนั่นเอง หลังจากมีผู้นำคนมากมายก็เริ่มปรบมือแสดงความยินดีตามมา บรรยากาศจึงเริ่มเบาบางลงแม้จะยังไม่หายไปจนหมดก็ตาม
ไตรเทพและจอมเดชเองก็ยกแก้วไวน์ในมือดื่มจนหมดก่อนจะนั่งลงกับที่สงบเงียบและวางอำนาจบาตรใหญ่ดังก่อนหน้า
เวลาได้เดินไปอย่างช้าๆ จากผู้คนที่เคยคับคั่งตอนนี้เริ่มทยอยหลั่งไหลหายไปตามเวลา กว่าแขกภายในห้องโถงใหญ่นั้นจะหมดก็เล่นเอาไลลาผู้เป็เ้าสาวเพลียจนแทบล้มทั้งยืน
“เฮ้อ” ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเบาๆอย่างเหนื่อยล้า
เมื่อแขกผู้มีเกียรติกลับกันไปจนหมด ร่างเ้าสาวก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่หรูหราเพื่อพักครู่สั้น กว่าไลลาจะส่งแขกทุกคนเสร็จเล่นเอาร่างกายของเธอแทบจะขยับไม่ไหว
“ยังไหวอยู่ไหมครับ?” ภวิศเอ่ยถามเมื่อสีหน้าของไลลาตอนนี้เหมือนกับเพลียมากจริงๆ
“ฉันไม่เป็ไรค่ะ”
“แล้วคุณจะไปไหน”
มือหนาจับเรียวแขนเล็กไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะเดินไปทิศทางอื่นต่อ
“ฉันจะไปช่วยคุณป้ากรองแก้วค่ะ”
“ฮึ คุณไม่ต้องไปจัดการเื่หยุมหยิมพวกนั้นหรอก เก็บแรงไว้สำหรับคืนนี้เถอะครับ” เขาดึงแขนเธอเขาประชิดกายพลางยื่นหน้ากระซิบที่ใบหูของเธอแ่เบา
“คุณภวิศ!!”
รอยยิ้มที่ปรากฏออกมานั้นช่างดูเ้าเล่ห์ ดวงตาดำสนิทฉายแววเย้าหยอก
“ฉันจะไปช่วยคุณป้าค่ะ!” เธอพยายามข่มความเขินอายเอาไว้ เรียวแขนเล็กถูกดึงออกยกกระโปรงยาวเดินตรงไปทางกรองแก้วที่กำลังคุยงานสถานที่อยู่
“ฮ่าๆ ผมไม่ได้เกลียดความดื้อรั้นนั่นหรอกนะ” ชายหนุ่มพูดเสียงเบาเดินตามหลังหญิงสาวไปเงียบเชียบ
“ว้าย! คุณภวิศคุณจะทำอะไรน่ะ!”
สองมือแกร่งยกร่างไลลาในชุดแต่งงานสีขาวไสวอย่างง่ายดาย แม้แขกจะกลับไปจนหมดแล้วแต่คนที่ร่วมกันจัดงานหลายคนยังอยู่ เหล่าลูกน้องมากมายที่รายล้อมก็ยังไม่ไปไหนแต่เขากลับมาอุ้มเธอเสียอย่างนั้น!
“ผมก็จะพาภรรยาไปพักผ่อนอย่างไงละครับ ถ้าแบบนั้นคงจะไม่เป็อะไรใช่ไหม?”
เสียงทุ้มทรงอำนาจแฝงยืนกรานห้ามโต้แย้ง ใบหน้าของเขาไม่สามารถเดาอารมณ์ได้แต่สายตานั้นกลับเหลือบจ้องบอดี้การ์ดด้านข้างเธอแวบหนึ่ง
ฝั่งผู้หลักผู้ใหญ่ก็หาได้ค้าน พวกเขาก็รับรู้กันดีถึงความเหนื่อยล้าในงานนี้ “ไปพักผ่อนกันเถอะลูก” วิไลรัตน์เอ่ยบอกหนุ่มสาวทั้งสอง
แม้คนอื่นๆจะไม่พูดอะไรออกมา แต่การที่เขาเข้ามาอุ้มเธอแบบนี้จะไม่มีคนรู้สึกแปลกๆกับเหตุการณ์นี้หน่อยเหรอ
“ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันเดินเองได้” เธอพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่จริงจัง
“อย่าขืนเลยครับคุณควรที่จะทำให้คุณลุงคุณป้าเห็นไม่ใช่เหรอว่าคุณไม่เป็ไร”
“....” เธอนิ่งเงียบเลิกขัดขืนปล่อยให้ชายหนุ่มทำตามใจ ก็จริงอย่างที่ภวิศได้เอ่ยเอาไว้ หากเธอแสดงออกมาว่าไม่ชอบเขามากไปก็พาลแต่จะทำให้พ่อกับแม่ต้องเป็ห่วง
ห้องโรงแรมสุดหรูถูกจัดเตรียมไว้ให้สองบ่าวสาวได้ใช้ค่ำคืนกันอย่างสุขสบาย วิวชั้นบนสุด่กลางคืนช่างหาสิ่งใดเปรียบ
“ออกไปให้หมด” ภวิศเอ่ยสั่งลูกน้อง นั่นก็รวมไปถึงมายาและกันต์ด้วยเช่นกัน
“คุณภวิศ!” สาวเบิกตาโพลงใการเตรียมใจของเธอนั้นยังไม่เพียงพอกับเื่แบบนี้
ร่างน้อยถูกโยนลงบนเตียงสีขาวนุ่มทำให้กลีบกุหลาบสีแดงที่ถูกโรยเอาไว้อย่างสวยงามกระจายไปคนละทิศละทาง ภายในห้องเงียบไร้ผู้คนมาขัดจังหวะมีเพียงหนุ่มสาว
ที่คนหนึ่งตื่นเต้นและอีกคนที่ตื่นกลัว
“คุณภวิศฉันยังไม่พร้อม”
เสียงใสแฝงร่องรอยความอัดอั้น แต่ชายหนุ่มด้านหน้ากลับหาได้แคร์ความรู้สึกของเธอ
“ภายใต้สัญญาคุณจะไม่เป็อันตราย ผมหรือใครจะไม่สามารถทำร้ายคุณได้แต่สำหรับเื่นี้...คนเป็สามีจะมีความสัมพันธ์กับภรรยาคงไม่ใช่เื่ที่ผิดอะไรใช่ไหมครับ?”
คำตอบที่ย้อนมาถามตัวเธอนั้นทำเอาไลลาพูดไม่ออก แม้ในสัญญาจะมีข้อห้ามเื่ความปลอดภัยของเธอ แต่กับเื่ที่เธอและเขาจะมีเพศสัมพันธ์กันไหมมันก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอทั้งสองคน ใครก็มิอาจจะเข้ามาสอดมือยุ่งได้
สายตาะเืถูกส่งให้ชายตรงหน้าเขม็ง แต่มีหรือที่เขาจะสนยิ่งเหยื่อแข็งกร้าวมันก็ยิ่งทำให้ผู้ล่าอย่างเขารู้สึกตื่นเต้น
มือสากที่ผ่านการทำงานในโลกมืดมาอย่างโชกโชนไล้โลมตามเรียวแขนขาวเนียน ชุดสีขาวถูกรูดซิปลงอย่างรวดเร็วจนตัวเธอสะดุ้งเฮือก
ถึงจะพยายามอดกลั้นอารมณ์เอาไว้แต่....ความหวาดกลัวกลับเริ่มเข้ามากัดกินดวงใจของเธอ
“ฉันขอ..อาบน้ำก่อนได้ไหมคะ?” น้ำเสียงสั่นเครือเล็กๆนั้นแม้พยายามปกปิดแต่ชายหนุ่มกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน
“เสียใจด้วย ผมไม่สามารถทนรอได้อีกแล้ว”
เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆข้างหูเธอ สิ่งที่ไลลาทำได้ในตอนนี้มีเพียงกัดฟันให้แน่นและเฝ้ารอให้ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป
มือหนาเข้าไล้เล็มไปจนทั่วร่างอรชรขาวผ่อง สิ่งประดับถูกปลดออกจนหมดแต่ถึงอย่างนั้นก็หาได้ลดค่าของคนตรงหน้าเขาไม่ ร่างเปลือยเปล่านั้นช่างดูดึงดูดสายตาเสียยิ่งกว่าตอนมีเสื้อผ้าสวมใส่เสียอีก ตาคมเข้มจ้องมองเรือนร่างนั้นอย่างพึงพอใจโดยที่มือยังคงลูบไล้ผิวนุ่มที่ถูกดูแลอย่างดี
“สวยอย่างไม่มีที่ติจริงๆ”
ว่าแล้วเขาก็ยื่นใบหน้ารับยอดปทุมถันเข้ามาด้านในปากที่ร้อนระอุ เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดมันอย่างเจนจัด
“อ๊า..อือ...” เสียงหวานครางเบาๆแม้จะพยายามกัดฟันฝืนสักแค่ไหนแต่ด้วยประสบการณ์ที่เหลือล้นเขาย่อมรู้จุดที่ทำให้หญิงสาวมีความสุข
นิ้วมือค่อยๆไต่ลงมาจนถึงใจกลางความเป็สาว มันเขี่ยวนเม็ดไตแข็งขืนจนชูชันผ่านเนื้อผ้าตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ ในตอนนี้เธอโดนรุกอย่างหนักทั้ง้า...และด้านล่าง
“ดะ…เดี๋ยวก่อน”
แม้จะมิใช่คนรักกันแต่ความรู้สึกที่ได้รับมันกลับดีเกินที่เธอคาดเอาไว้ ภวิศเค้นคลึงเต้านมพลางดูดเม้มยอดปลายถันจนเปียกชุ่ม มืออีกข้างหยอกล้อกลีบกุหลาบที่เริ่มมีน้ำใสไหลออกมาอย่างไม่อาย
“โอ้ย!” แต่ความรู้สึกนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนักเพียงแค่ชายหนุ่มสอดใส่สองนิ้วหนาเข้ามาด้านในช่องคับแคบความรู้สึกดีกลับวับหายในทันตา
ทั้งที่เขาเล้าโลมเธอจนน้ำใสเริ่มหลั่งไหลออกมาแล้วแท้ๆ แต่ภายในความนุ่มลื่นนี้กับตอดรัดแน่นราวกับจะบีบอัดนิ้วของเขาเสียให้ได้
“นี่คุณ...ยังไม่เคยงั้นเหรอ?”
ภวิศเลิกคิ้วถามน้ำเสียงหยาบกระด้างแฝงความสงสัย ความรู้สึกที่บีบรัดนิ้วของเขาอยู่นี้มันยากที่จะปิดบังได้
“....” ไลลาหันใบหน้าหนีเลี่ยงตอบคำถาม ดวงตากลมสั่นระริกน้ำตาคลอหน่วยกัดฟันแน่นไม่ยอมปริปาก
แต่นั่นก็เหมือนเธอได้ตอบคำถามของเขาไปเรียบร้อยแล้ว....
“ฮ่าๆๆ” เสียงหัวเราะดังกังวานไปทั่วทั้งห้อง มือหนาผละจากเนินอกยกเสยเส้นผมดำขลับที่ปรกดวงตาออก
“คุณมักจะทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจอยู่เสมอเลย” ดวงตาดำสนิทประกายแววสนใจหญิงตรงหน้า อีกมือยกขึ้นจับเรียวหน้านั้นหันมามองเขา
“เพียะ! อย่าได้คิดเหมารวมว่าฉันจะเป็คนอย่างคุณ”
แววตาเ็าดุจดั่งน้ำแข็ง มือน้อยๆนั้นยกปัดมือของเขาที่จับออกอย่างแรงไร้ความเกรงกลัว
เธอไม่ใช่คนที่นับถือคติอย่าชิงสุกก่อนห่ามแต่อย่างใด ไม่ได้คิดว่าการที่มีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งนั้นเป็เื่ที่ผิด แต่ั้แ่เธอยังเด็กก็ถูกปลูกฝังมาว่าเธอมีคู่ครองอยู่แล้ว
...คนที่ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรก็จะต้องแต่งงานด้วย หากเอาใจไปเล่นกับชายอื่นแล้วเกิดหวั่นไหวขึ้นมาจริงๆก็มีแต่จะเ็ปเอาเสียเปล่าๆ
รักที่เป็ไปไม่ได้เธอเองก็ไม่อยากที่จะรับรู้ความรู้สึกนั้นเสียเท่าไหร่ สู้ไม่รักใครเสียยังดีกว่า....
แม้ทั้งคู่จะถูกบอกว่ามีคู่หมั้นมาั้แ่เด็กเหมือนกันแต่ความคิดนั้นช่างแตกต่าง ชีวิตที่คลุกคลีกับสิ่งผิดกฎหมายมาตลอดเขาไม่สนใจเื่ความรู้สึกที่ไร้สาระอะไรทั้งนั้น การที่มีหญิงมากมายมาคอยบำเรอก็ใช่ว่าจะปกปิด ไลลาเองก็รับรู้เื่นั้นดียิ่งกว่าใครแม้ไม่ต้องสืบสานหามูลข่าวแต่เขาก็แสดงให้เธอเห็นอยู่ร่ำไป
อยากทำอะไรก็ทำอย่างไงเสียการแต่งงานนี้ก็ไร้ซึ่งความรักใคร่กันอยู่แล้ว...
“ผมไม่อ่อนโยนหรอกนะแต่...จะทำให้คุณเป็พิเศษเลย”
“คะ..คุณจะทำอะไรน่ะ!” เมื่อเห็นชายหนุ่มเตรียมก้มต่ำลงไปยังใจกลางความเป็สาวไลลาก็รีบหยัดตัวขึ้นหนีทันที
“ถ้าคุณอยากจะมีเซ็กซ์ก็ทำเลย แต่อย่าทำแบบนี้!” หัวใจเธอกระตุกวูบหนึ่ง แต่แสร้งทำเป็เยือกเย็นเพื่อมิให้ชายด้านหน้าได้รับรู้ความในใจ
“ทำไม?”
“ก็มัน....”
ใบหน้าสะสวยเริ่มเขินแดง เื่พวกนี้มันช่างแปลกใหม่สำหรับเธอจะให้บอกเขาได้อย่างไร ว่าเธออาย
“ฮึฮึ”
เสียงหัวเราะราวหยั่งความคิดเธอได้ก้องกังวานไปทั่ว เข็มขัดหนังสีน้ำตาลถูกปลดออกอย่างอารมณ์ดีแต่หาได้วางลง
เขากลับใช้มันมัดแขนเธอไว้ด้านหลังเสียอย่างนั้น
“คุณภวิศ! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้!?”
แม้ขัดขืนแต่ไม่อาจจะต้านทานได้ ร่างกำยำนั้นสามารถเข้าประกบผูกมัดเธอได้อย่างง่ายดาย ราวเธอเป็เพียงสัตว์ตัวน้อยๆในกำมือ
“เื่มัดเหยื่อไม่ให้หนีเนี่ย...ผมถนัดมากเลยนะ” ชายหนุ่มผู้สง่างามเอ่ยยิ้มๆ ท่าทางร้ายกาจ
“คุณอย่ากังวลไปเลยคุณคือคนแรกที่ผมก้มหัวให้แบบนี้เลยนะ” เสียงทุ้มห้าวแตกพร่าแฝงมนต์สะกดล่อลวงใจยากจะขัดขืน
แผล็บ แผล็บ แผล็บ
“อือ...อ้าา..อื๊ออส์”
เสียงหวานครางเอื้อนเอ่ยตามจังหวะลิ้นร้อนที่รุกล้ำเข้ามา กายสาวขมิบรับเรียวลิ้นสากที่กำลังดูดซดรสชาติที่รอยจีบ
ดวงตาคมจ้องมองใบหน้ากระสันเสียวพลางส่งลิ้นสากเข้ากอบโกยเหล่าน้ำหวานใสที่หลั่งไหล เม็ดทับทิมชูชันถูกเคลือบด้วยน้ำลายของอีกคน เขากดย้ำจนสาวที่โดนผูกมัดบิดสะโพกไปมาอย่างไม่อาย
ในตอนนี้ความร้อนที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ภวิศต้องปลดกระดุมเสื้อตนเองอย่างเลี่ยงไม่ได้
“คุณ...ภวิ..ศ....อ๊าา”
กลีบดอกไม้อวบอิ่มอมชมพูช่างน่าดึงดูดให้หลงใหล จนเขาเองก็แอบเผลอตัวเผลอใจจ้องมองมันไม่วางตา ลิ้นที่สอดเข้าไปกลับถูกดูดกลืนหายวับกับตา
และมันยังคงบีบแน่นเนื่องจากไม่เคยผ่านมือใคร ช่องทางรักอมชมพูเยิ้มฉ่ำไปด้วยเมือกใส ปลายนิ้วลูบไล้ััความงาม
“คงพอที่จะใส่ได้แล้ว” เขาเงยหน้าเผยยิ้มให้หญิงที่นอนหอบอยู่ได้รู้ตัวว่าถึงเวลาอาหารจานหลักแล้ว
แต่ถึงจะไม่พออย่างไงตอนนี้เขาก็หาได้สน ในตอนนี้เขารอมามากเกินพอแล้ว ภวิศหยัดตัวขึ้นปลดพันธนาการของตนเองออกเผยให้เห็นท่อนเนื้อลำใหญ่ที่ผงาดแข็งตรงหน้า มันทั้งใหญ่และยาวมากหากจำไม่ผิดเธอจำได้ว่าเขาเป็ลูกเสี้ยวฝั่งยุโรปด้วย
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันไม่เหมือนเอามาแค่นิดเดียวเลย!
“เดี๋ยวมันเข้าไปไม่ได้หรอกค่ะ” ไลลาเอ่ยค้านเจือหวาดกลัว โดยที่มือทั้งสองส่ายไปมาปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
ภวิศเข้าใกล้ปรับเปลี่ยนเข็มขัดที่รัดมือเธอไว้ด้านหลังมาเป็ด้านหน้าแทน ส่วนปลายเข็มขัดที่เหลือเขาม้วนเข้ากับมือซ้ายอย่างแน่นไม่ให้เธอสามารถดิ้นหนีไปไหนได้
ตอนนี้ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งแปลเปลี่ยนเป็หวาดหวั่น ในขณะที่ชายด้านหน้ากลับคลี่ยิ้มหวานมาให้เธอไร้ซึ่งความปรานีใดๆ
“ถ้าอย่างนั้นอย่างน้อยๆ...ช่วยใส่ถุงยางด้วยเถอะค่ะ”
“ถุงยาง? เราเป็สามีภรรยากันแล้วนะครับดังนั้นของแบบนั้นน่ะ...ไม่จำเป็”
สิ้นประโยคมือหนาก็ยกแขนเธอขึ้นเหนือหัว ไม่รีรอจ่อน้องชายตัวโตสอบอัดเข้าไปภายในกลีบอ่อนนุ่ม
“โอ้ย!..จะ..เจ็บ”
“อ้าา...อย่าเกร็งสิ มันเข้ายากนะครับ”
เสียงทุ้มแหบพร่าครางออกมาแทบขาดใจ ท่อนเอ็นของเขามันปวดตุบราวกับว่าเธอที่นอนอยู่จะบีบมันให้ขาด
ริมฝีปากหนาลงดูดเม้มไล้เล็มไปทั่วเรือนร่างผ่อนคลายคนตรงหน้าที่น้ำตาคลอ ความคับแคบบีบรัดแกนเขาอย่างหนัก เืสีแดงสดไหลค่อยๆซึมลงฟูกขาวแม้จะเล้าโลมมาก่อนแต่เมือกใสที่หลั่งไหลออกมาเหมือนจะไม่เพียงพอสำหรับความใหญ่โตนี้
“อึก..โอ๊ย…ไม่ไหว”
“อ่าา ถ้าเจ็บจะจิกหรือกัดผมก็ได้...แต่ตอนนี้ผมเบาให้ไม่ไหวแล้ว”
เขาปล่อยมือเธอให้เป็อิสระ อย่างไงเสียในตอนนี้เธอก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนหรือหนีเขาได้อีกแล้ว
ว่าแล้วภวิศก็ขยับตัวตนเข้ามาจนหมดลำไม่สนคนด้านล่างว่าจะเป็อย่างไร เรียวเล็บถูกจิกลงด้านหลังชายหนุ่มจนเืซิบเพื่อบรรเทาความเ็ป
แต่เหมือนมันจะยังไม่พอเมื่อภวิศยังคงสอบความแข็งขืนเข้ามาอย่างต่อเนื่องไม่เหน็ดเหนื่อย ปากเล็กๆนั้นเข้ากัดลงที่ไหล่ซ้ายแกร่งอย่างแรง โดยที่ชายหนุ่มก็หาได้สนกับความเจ็บตรงนั้น เขาเพียงเสพสุขกับสิ่งตรงหน้าที่เขากำลังได้รับเพียงอย่างเดียว
ตับ ตับ ตับ
เสียงเนื้อกระทบกันยังคงดังไปจนทั่วห้อง มันไม่มีทีท่าจะเบาลง
“ซี๊ดดส์...อ้า..อ้าา” ภวิศครางต่ำก้องกังวานอย่างสุขสมต่างจากสาวด้านล่างที่ยังคงกัดเขาเอาไว้ไม่ปล่อย หยดน้ำใสไหลอาบแก้มแต่เธอต้องทนอดกลั้นเสียงเอาไว้ไม่ให้หลุดออกมาได้
ตับ ตับ ตับ
“ครั้งแรกคุณอาจจะยังเจ็บอยู่ แต่หลังจากนี้ไปผมจะทำให้คุณรู้สึกเสียวจนทนไม่ไหวเอง”
เขาก้มกระซิบเสียงกระหืดกระหอบลิ้มเลียที่ใบหูตามอารมณ์ มือเองก็ไม่หยุดพักพยายามวนย้ำยอดกระสันเพื่อให้น้ำสีใสออกมาเป็เจลหล่อลื่น
ปากรูที่บีบรัดขึ้นสีแดงกับความรุนแรงนี้ และแท่งแกนกายร้อนฉ่าก็ครูดไปทั่วเนื้ออ่อนนุ่มด้านในที่แนบสนิทไม่หยุดพักที่จะหายใจ แทบไม่ต้องบรรยายใดๆกับความกระสันเสียวที่ได้รับจากพรหมจรรย์
ตับ ตับ ตับ
เป็เวลานานที่เสียงเนื้อกระทบกันผ่านเข้ามาภายในหัวเธอ เสียงหอบกระเส่าเอ่ยแนบหูเบาๆ
“เหมือนผมจะ...ไม่ไหวแล้วสิ..อืม...อ้าาส์”
ภวิศยัดท่อนเนื้อตนเข้าไปในกายสาวจนสุด ปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นให้เอ่อล้นด้านใน แกนกายใหญ่ยังคงกระตุกต่อเนื่องรีดน้ำจนหยดสุดท้าย ก่อนจะถูกถอดออกเผยหยาดรักทะลักออกจากปากรู ผสมปนเปกับโลหิตก่อนหน้าจนเป็สีชมพูอ่อน
“ไลลา...?”
ในตอนนี้เธอไม่ไหวแล้ว..สติของเธอเริ่มเลือนรางทั้งความเหนื่อยล้าที่สะสมและการกระทำที่แสนจะเอาแต่ใจของผู้เป็สามีมันถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วงทำให้สาวร่างน้อยพร่าเบลอ
ก่อนที่ภาพจะถูกย้อมไปด้วยสีดำสนิท....
583
