ข้าคือท่านย่า วัยเตาะแตะ

     ในตอนนี้มีผู้คนแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ที่แสดงสีหน้า แววตา และอารมณ์แตกต่างกันสุดขั้วไปเลย

     กลุ่มบรรดาพวกผู้หญิงที่มีท่านแม่ ท่านป้า พี่สะใภ้ หลานสะใภ้ เหลนสาวน้อย ที่ดูออกจะมีความสุขมากมายก่ายกอง พูดกันไปพร้อมเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจเป็นที่สุด ในมือของแต่ละคนก็มีดอกอัญมณีแก้วอยู่ในมือ หมุนไปหมุนมาชื่นชมความสวยงามที่ส่องแสงเป็นประกายวิบวับอยู่ตลอดเวลา ณ ตอนนี้ ผิดกับอีกกลุ่มที่อยู่ไม่ไกลกันมากนัก

     กลุ่มบรรดาพวกผู้หญิงที่มีท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย เหลนชาย ที่ตอนนี้พากันขมวดคิ้วเป็นปม พากันนั่งๆยืนๆตัวเกร็งกันไปหมด สีหน้าก็บอกได้เลยว่ามีความเครียดและความวิตกกังวลหาทางออกกันไม่ได้จริงๆ !!!

     “เฮ้อ………..”พวกผู้ชายที่พากันทอดถอนหายใจออกมาไม่รู้กี่รอบกันแล้วในระหว่างที่พวกผู้หญิงยังนั่งคุยกันเรื่องเครื่องประดับอย่างมีความสุขเป็นที่สุด

     เสียงพูดคุยระหว่างคนสองกลุ่มก็แตกต่างกันมากมาย ทางบรรดาพวกผู้หญิงมีแต่เสียงพูดคุย หัวเราะคิกคักกันตลอดเวลา แต่ทางบรรดาพวกผู้ชายเสียงเงียบกริบดั่งอาศัยอยู่ในพื้นที่รกร้างไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่นอกจากเสียงลมหายใจเข้าและหายใจออก กับเสียงทอดถอนหายใจออกมาเพียงเท่านั้นเอง

     แต่ในระหว่างที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้นก็มีเสียงดังแปลกๆออกมาให้ได้ยินกัน จนทุกๆคนต้องหันไปมองต้นกำเนิดของเสียงนั่น 

     “โคร๊กกก….คร๊ากกกกกกก..”

     “เสียงอะไรกัน…??”ทุกๆ คน

     “อ้า….รู้สึกท้องมันโล่งๆและหิวแล้วเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ฮ่า….ฮ่า…..”ทุกๆคน

     “เอาล่ะ พวกเราคงจะหาที่ตั้งพักแรมกันแถวนี้แล้วล่ะนะ เพราะมีเด็กน้อยทนหิวไม่ไหวแล้ว เสียงท้องร้องดังสนั่นทั่วป่าแล้ว เดี๋ยวไปจัดการบอกให้พวกผู้ชายทำที่พักกันได้เลยนะ และครัวชั่วคราวด้วยจะได้ทำอาหารให้เด็กๆกินกันเลยนี่ก็เลยเวลามาพอสมควรแล้วด้วย”ท่านแม่

     “เจ้าค่ะ..”บรรดาเหล่าสะใภ้

     “อาหารรรรร….”

     “เย้…เย้….”พวกเด็กๆ พากันคึกคักอีกรอบเมื่อได้ยินว่าจะได้เวลากินอาหารกันอีกแล้ว

     “เหลนสาวพวกเจ้าไปบอกท่านปู่ กับท่านพ่อของพวกเจ้าให้จัดการทำครัวและที่พักเร็วเข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว ได้ยินท่านแม่สั่งพวกพี่สะใภ้ หลานสะใภ้ให้ไปตามพวกท่านพ่อ พี่ชาย หลานชายมา ก็กลัวจะชักในส่วนทางด้านการตระเตรียมทำอาหารจึงให้เหลนสาวน้อยพากันวิ่งจู๊ดไปหาพวกท่านแทน

     “ท่านปู่ทวด…ท่านปู่…ท่านพ่อ…เจ้าคะ”เหลนสาวน้อย กลุ่มที่อาสาวิ่งนำข่าวสารไปบอก

      “ชะอุ้ย…..!!”พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย เหลนชาย พากันสะดุ้งตกใจที่ได้ยินเสียงเด็กน้อยตะโกนเรียกพวกท่านเสียเสียงดังก้องเลย มัวแต่คิดอะไรเพลินๆพร้อมกับความที่ยังอยู่ในช่วยหวาดวิตกกังวลเลยทำให้ตกใจได้ง่ายขึ้น

     แต่พอเห็นพวกสาวน้อยวิ่งมาหาก็พาให้กลัวใจกันขึ้นมาบ้างว่าพวกนางมาหาพวกท่านเพราะเรื่องอะไรกัน แต่พอได้ยินอย่างชัดเจนว่า เพียงแค่เตรียมตัวสร้างที่พัก สร้างห้องครัวให้พวกบรรดาฮูหยินให้เรียบร้อยเสียก่อนเท่านั้น ก็ทำให้พวกท่านรู้สึกโล่งใจกันมากมายเลยจริงๆ 

     “เอาล่ะ พวกเจ้าก็ได้ยินกันแล้วแบ่งกลุ่มไปจัดการกันได้เลยนะ”ท่านพ่อ

      “อย่าลืมแบ่งคนไปดูทางพวกฮูหยินกันด้วยว่าพวกนางต้องการความช่วยเหลืออะไรอีก”ท่านลุงฉือ

     “ส่วนพวกเจ้าพากันไปดูแลน้องสาวกับท่านย่าเล็กให้ดี ไปแยกย้ายกันทำหน้าที่ของแต่ละคนได้เลย”ท่านลุงอี้

     “ขอรับ…..”พวกพี่ชาย หลานชาย เหลนชายพากันรับคำสั่งและจัดการแบ่งกลุ่มคนตามที่ท่านพ่อ ท่านลุงได้สั่งเอาไว้อย่างรวดเร็ว

     สถานการณ์ตอนนี้ถือว่ากลับมาเหมือนเดิมแล้ว แต่จะเป็นชั่วคราวระหว่างที่จะต้องรอกินอาหารของมื้อนี้หรือเปล่าก็ไม่อาจจะแน่ใจมากนัก แต่พวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย เหลนชาย ก็พึงพอใจมากแล้วที่พวกผู้หญิงหยุดพูดคุยเรื่องเครื่องประดับเสียทีหนึ่ง 

     “อึ๋ย……!!!”

     พอคุยทีไรพวกท่านก็พากันขนลุกขนชัน กันขึ้นมาไม่ได้จริงๆ และภาพของดอกอัญมณีแก้วที่มันคือดอกไม้เป็นรูปดอกไม้นั้นที่มันดูสวยงามเหมาะสำหรับพวกผู้หญิงเสียมากกว่า ที่พวกผู้ชายเหล่าวีรบุรุษผู้กล้าอย่างพวกเขาจะต้องมาใส่ลวดลายดอกไม้อะไรแบบนี้ติดตัวกัน มันรับไม่ได้จริงๆ !!

     เลยเป็นเหมือนภาพหลอนกันติดตากันไปเลย เมื่อเห็นดอกไม้อื่นๆผ่านสายตาพวกท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย เหลนชาย ก็พากันหวาดวิตกกันไปเลย

     “แต่ก่อนข้าไม่เคยคิดหวาดวิตกหรือกังวลใจเมื่อเจอหรือพบเห็นดอกไม้ที่สวยงามเลยนะ กลับกันมีแต่จะหามาให้ท่านย่าเล็ก ท่านแม่ และพวกน้องสาวอีกด้วย”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “พวกนางชื่นชอบดอกไม้สวยๆงามๆนั่นคือเรื่องปรกติที่ข้าเองก็เห็นมานานแล้ว แต่สำหรับตอนนี้ข้าไม่อยากให้พวกนางนึกถึงอยู่ดอกเดียวก็คือดอกอัญมณีแก้วนี่แหละ”เหลนชายสี่เหล่าสู

     “ใช่ๆ”ทุกๆคน 

     “จริงๆ แค่ตอนนี้พอเห็นดอกไม้ข้าก็ขนลุกชันไปทั้งตัวเลย แค่คิดก็…!! อึ๋ย….”เหลนชายรองจูจู

     “อึ๋ย…….”เหล่าบรรดาเหลนชาย พากันตัวสั่นแบบขนลุกกันขึ้นมาทันทีอีกครั้งกับบทสนทนานี้

     “ถ้าเป็นไปได้ไม่อยากให้พวกนางต้องเริ่มบทสนทนาพูดคุยถึงเรื่องดอกอัญมณีแก้วอีกเลย”เหลนชายสามจีจี

     “นี่คงจะเป็นครั้งแรกของข้ากับพวกเจ้าทุกๆคนละมั้ง ที่ว่าได้ของวิเศษแบบดอกอัญมณีแก้วมาแล้ว แต่กลับไม่ได้รู้สึกจะมีความสุขสักเท่าไหร่ มีแต่ความหวาดวิตกังวลแทนเสียมากกว่า!!อีกนะ”เหลนชายสี่เหล่าสู

     “ใช่ๆ”บรรดาเหลนชาย ต่างก็พากันพยักหน้ากันอย่างหนักแน่นอย่างเห็นด้วยมากมาย

     “แต่พวกเราก็น่าจะรู้ว่าคงจะหลีกเลี่ยงชะตากรรมนี้กันไม่ได้อย่างแน่นอน พวกนางจะต้องทำเครื่องประดับลวดลายดอกไม้นี้ออกมาสวมใส่เป็นแน่”เหลนชายใหญ่หยางหยาง

     “นั่นน่ะสิ ทำอย่างไรกันดีเล่าจนป่านนี้แล้วยังนึกหาทางออกกันไม่ได้จริงๆ”เหลนชายรองจูจู

     “เฮ้อ……….”เหล่าบรรดาเหลนชาย ที่แอบคุยกันกระซิบกระซาบอยู่ไม่ไกลจากพวกท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกน้องสาว ที่พวกเขาได้รับหน้าที่ให้มาดูแลพวกนางนั่นเองในระหว่างที่พวกท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านย่า ท่านแม่ของพวกเขากำลังยุ่งวุ่นวายสร้างที่พักแรม และตระเตรียมทำอาหารสำหรับมื้อต่อไปกันอยู่ จึงต้องเป็นหน้าที่ที่พวกเขาต้องคอยดูแลสาวน้อยกลุ่มนี้ทั้งหมด

     และก็เป็นครั้งแรกจริงๆที่พวกเหลนชายกลุ่มนี้ไม่กล้านำเอาดอกอัญมณีแก้วออกมาดูกันบ่อยๆเหมือนกับก่อนหน้านี้ ไม่ว่าจะได้ของดี ของวิเศษอะไรก็ตามมาใหม่ๆพวกเด็กผู้ชายก็ดูจะกระตือรือร้อนเอามาอวดกัน คุยกันอย่างสนุกสนาน แต่รอบนี้กลับเงียบกริบ เหมือนกับไม่ได้รับของดีของวิเศษใดๆมาเลย

     “ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ..เดี๋ยวข้ากับพวกเหลนๆจะช่วยตกแต่งสถานที่ให้สวยๆขึ้นนะเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้สิจ้ะ ตามใจพวกเจ้าเลยถ้าอยากจะทำน่ะ แต่ว่าจะต้องไม่ทำให้สถานที่ในป่าแถบนี้ต้องมีขยะเปรอะเปื้อนทิ้งไว้อย่างเด็ดขาดนะ พวกเจ้าจะต้องดูแลรักษาความสะอาดผืนป่าของเมืองเฮยอ้านด้วย เหมือนกับที่พวกเราดูแลรักษาผืนป่าที่เมืองหนิงหวงในหมู่บ้านของพวกเรา”ท่านแม่ 

     “เจ้าค่ะ ท่านแม่”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าทวด”บรรดาเหลนๆ

     ท่านแม่ของเหนี่ยวเหนี่ยวเองไม่ลืมที่จะพูดสั่งสอนให้พวกเด็กๆต้องรักผืนป่าไม่ว่าจะอยู่ที่เมืองใดก็ตามที อย่างไรก็ต้องดูแลเอาไว้เสมอ ผืนป่าเปรียบเสมือนชีวิตและลมหายใจของคนพื้นที่ในบริเวณแถวนี้     

     ถึงแม้นว่าจะไม่ใช่ผืนป่าที่เราจะต้องอาศัยกิน อาศัยหารายได้แต่ก็ต้องไม่ทำลายผืนป่าของคนพื้นที่เป็นอันขาด ต้องทำเหมือนผืนป่าแถวนี้เหมือนกับบ้านของเรา

     “แล้วจะตกแต่งอย่างไรบ้าง ต้องการอะไรเพิ่มเติมจากแม่หรือไม่เล่าเหนี่ยวเหนี่ยวและพวกเจ้าด้วย”ท่านแม่ ที่กำลังจะหันหน้าหนีและทำการเตรียมพวกวัตถุดิบต่อก็ยังคงถามพวกเด็กๆต่อถึงความต้องการอื่นๆ

     “อ้อ…ไม่ต้องเลยเจ้าค่ะท่านแม่ข้าได้คิดไว้แล้วว่าจะใช้อะไรตกแต่ง”เหนี่ยวเหนี่ยว

      “จะใช้อะไรตกแต่งหรือ??”ท่านแม่ 

      “ดอกไม้..เจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว กับเหลนสาวน้อยพากันประสานเสียงตอบเสียงดังฟังชัด 

     “.............!!”พวกบรรดาเหลนชายงง

     “...............!!”ท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย เหลนชาย

     ในทางกลับกันที่กลุ่มพวกผู้ชายที่ยังไม่สามารถขจัดความหวาดวิตกกังวลว่าในเรื่องของ “ดอกไม้” หรือคำว่า “ดอกไม้”กันได้เลย ก็ต้องพากันสะดุ้งที่จู่ๆแม่นางน้อยทั้งหลายก็พูดขึ้นมากันเสียเสียงดังลั่นป่ากันไปเลย

     “อือ….ดอกไม้เพียงอย่างเดียวเหรอจ้ะ??”ท่านแม่

     “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ ดอกไม้สวยๆงามๆเพียงอย่างเดียวก็พอแล้ว แต่ว่านำดอกไม้หลากหลายพันธุ์มาตกแต่งให้ดูสวยงามแปลกตาเพิ่มเติมเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “อือ…งั้นแม่จะรอดูนะ พวกเจ้าไปเถอะแม่จะตระเตรียมทำอาหารกับขนมอร่อยๆไว้ให้”ท่านแม่

     “ได้เลยเจ้าค่ะท่านแม่ ข้ากับเหลนๆไปก่อนนะเจ้าคะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

      ท่านย่าเล็กกับบรรดาเหลนสาวน้อยพากันเดินตามกันไปเพื่อมองหาสถานที่ที่จะทำการตกแต่งให้ดูสวยงาม ถึงแม้ว่าจะเป็นที่พักชั่วคราวสำหรับวันนี้ของพวกเขาก็ตามที แต่ก็ยังต้องมีความสบายตาสบายใจที่จะอยู่ด้วยนั่นเอง

     “เหลนชาย ไปหาดอกไม้ของป่าแถวนี้มาเพิ่มเติมหน่อยสิเพื่อว่าจะเจอดอกไม้ป่าแปลกๆของเมืองเฮยอ้านอีกน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ดอกไม้อีกแล้ว…!!”เหล่าบรรดาเหลนชาย

     “พี่ชาย เอาดอกไม้มาเยอะๆเลยนะ”เหลนสาวสี่ทู่จึ

     “...........!!”เหล่าพี่ชาย

     “ตรงนี้เลยที่วางโต๊ะอาหาร บนโต๊ะอาหารพวกเราเอาแจกันใส่ดอกไม้สวยๆตั้งไว้แต่ละมุมโต๊ะนี้เลยนะเหลนสาว”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “ได้เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “โน้นๆตรงมุมโน้นเลยใกล้กับบ้านพักชั่วคราว ทำซุ้มดอกไม้พาดกับเถาวัลย์กับต้นไม้ใกล้ๆนั้นนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “เจ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”เหลนสาวน้อย

     “เอาดอกไม้มาวางไว้ตรงนี้ด้วย ตรงโน้นก็วางดอกไม้เพิ่มเติมอีกสักหน่อยเพื่อสร้างสีสัน ดอกไม้….ดอกไม้..บลา…บลา….”เหนี่ยวเหนี่ยว

     “..................”เหล่าบรรดาเหลนชาย เริ่มจะรู้สึกวิงเวียนหัวกันไปหมดแล้ว ได้ยินแต่คำว่า “ดอกไม้..ดอกไม้…ดอกไม้…”ไม่รู้กี่สิบคำ กี่ร้อยคำออกจากปากท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกับพวกน้องสาวในตอนนี้

     “มีแต่ดอกไม้เต็มไปหมดเลยพวกเรา..!!”เหลนชายสี่เหล่าสู่

     “นั่นก็ดอกไม้ นี่ก็ดอกไม้..!!!”เหลนชายสามจีจี

     “ดอกไม้เต็มไปหมด…!!!ดอกไม้…”เหลนชายจูจู

     สาวน้อยพากันมีความสุขใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกันตลอดเวลา ส่งเสียงบอกว่าดอกไม้แบบนี้สีนี้ตกแต่งถึงจะสวยงาม แตกต่างจากพวกพี่ชายมากนักที่พากันทำหน้าซีดเซียวไปหมดแล้วจริงๆ!! 

     ถ้าเป็นผู้อื่นที่กำลังสนอกสนใจดอกไม้ เหล่าบรรดาเหลนชายคงจะไม่หวาดวิตกกังวลมากถึงเพียงนี้ !!  

************

     เป็นธรรมชาติที่สาวๆหลากหลายรุ่นส่วนใหญ่มักจะชื่นชอบความสวยงามกันอยู่แล้ว โดยเฉพาะดอกไม้สวยๆนี่ก็เป็นหนึ่งในอันดันต้นๆที่เหล่าสาวๆทั้งหลายชื่นชอบ ถ้าไม่มีการแพ้เกสรดอกไม้ 

     แต่สำหรับพวกผู้ชายดอกไม้ก็เสมือนกันให้เพื่อแสดงออกถึงการสื่อสารด้านอารมณ์และความหมายต่างๆต่อหญิงสาวผู้เป็นที่รักของพวกเขา แต่ดอกไม้ในตอนนี้สำหรับเหล่าบรรดาท่านพ่อ ท่านลุง พี่ชาย หลานชาย เหลนชายของเหนี่ยวเหนี่ยวกลับเป็นสิ่งที่น่าหวาดวิตกกังวลแทน!!