re zombie world โลกซอมบี้อีกครั้ง

ตอนที่109 ปิดตาของคิง

ไนเรลยืนนิ่งอยู่สักพักหลังจากที่ไม่สามารถตามอูคาได้แล้วเขาจึงย้อนกลับมาที่เดิม ถึงแม้ว่าบริเวณภูผาลาวาจะพังถล่มลงมาแต่ก็มีเส้นทางอีกหลายเส้นทางที่สามารถออกไปจากที่นี่และเชื่อมต่อไปยังเส้นทางอื่นๆ ได้อีกมาก

ผ่านไปประมาณ 30 นาที ไนเรลก็กลับออกมาจากภูผาลาวาได้สำเร็จถึงแม้ว่าในระหว่างทางจะมีเหตุให้ต้องเจอกับทหารยักษ์เถื่อนที่หนีตายบ้างแต่พอทั้งหมดเห็นไรเรลพวกมันก็ไม่คิดจะรอไนเรลรีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว

แต่แน่นอนว่าไนเรลไม่ได้ปล่อยพวกนั้นไปจึงจัดการส่งพวกมันลงไปคุยกับรากต้นไม้อยู่หลายตน

ขณะนี้ไนเรลกำลังเดินทางด้วยความรีบร้อนแต่ไม่ใช่ไปที่อุโมงค์หลัก หมายเลข 3แต่เขาต้องไปทำอย่างอื่นก่อนนั้นก็คือไปรับคิงและเด็ก ๆ ทั้ง 3เพราะหลังจากที่เขาไปที่อุโมงค์หลักแล้วจะฝ่าออกไปในทันทีไม่ได้กลับมาที่นี่อีก

ไนเรลเดินทางด้วยความเร่งรีบด้วยความสามารถ [ปีกแห่งความตายB]แต่ในบางครั้งเมื่อเจอกับที่ต่ำ ๆ เขาก็จะใช้ความสามารถ[ราชานักวิ่ง C] จนมาถึงจุดที่คิงและเด็กทั้งสามหลบซ่อนตัวอยู่

แต่เมื่อมาถึงไนเรลก็ต้องขมวดคิ้วเพราะมันมีรอยเท้านับสิบของยักษ์เถื่อนไนเรลไม่รีรอรีบวิ่งไปที่จุดที่ซึ่งคิงอยู่ทันที

แต่พอไปถึงไนเรลก็ไม่เจอใครอยู่เลยมองจากร่องลอยดูเหมือนว่าพวกมันจะไล่ตามมนุษย์ไปอยู่และไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคือคิงและเด็กๆ ส่วนทิศทางที่หนีไปนั้นก็คือทางที่ไนเรลเคยสร้างห้องหินไว้

ไนเรลวิ่งตามไปทันทีแต่ดูเหมือนเขาจะมาช้าไปประตูห้องหินพังทลายลงไปแล้ว

เมื่อเดินมาด้านไนเรลที่เห็นภาพตรงหน้าก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเขารีบวิ่งเข้าไปด้านในทันที

ด้านในมีสภาพที่พังถล่มลงมามีศพที่พึ่งตายร่างกายและเลือดยังอุ่น ๆอยู่ดูเหมือนว่าจะเป็นร่างของเด็กชายและเด็กสาว 10ขวบสองคนที่ตายโดนหินทับตายไปแล้วโดยมีคิงที่กอดเด็กทั้งสองไว้ แต่สภาพร่างของเขานั้นดูไม่ดีเอามากๆ

“เหตุการณ์พึ่งเกิดขึ้น” ไนเรลพึมพำกับตนเองแต่แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง

ซึ่งก็ต้องทำให้เขาแปลกใจเพราะคิงยังไม่ตายแม้ร่างของเขาจะเละไปแล้วครึ่งหนึ่ง

นิ้วของคิงขยับเล็ก ๆไนเรลที่เห็นดังนั้นก็รีบยกก้อนหินที่ฝังร่างของเขาออกในอย่างรวดเร็ว

คิงที่ตอนนี้สภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเมื่อรู้ว่าเป็นไนเรลเขาก็ชี้ไปทิศทางหนึ่งเป็นการส่งสัญญาณให้กับไนเรล ดูเหมือนเขาจะพูดบางอย่างแต่เสียงของมันเบาเป็นอย่างมาก

ไนเรลจึงเอียงหูฟังในสิ่งที่คิงจะพูด

“เซลี่...เซลี่” นี่คือสองคำพูดสุดท้ายของคิงจากนั้นเขาก็เงียบลงหมดลมหายใจไปจากโลกใบนี้

ไนเรลมองไปที่ดวงตาคิงที่ไร้ซึ่งแสงแห่งชีวิตแล้วเขาไม่สามารถช่วยคิงได้เลย เพราะดูจากสภาพที่ครึ่งร่างเละไปแล้วคิงเสียเลือดมากเกินไป บางทีมันอาจจะยังคงมีความหวังถ้าใช้โลหิตแห่งชีวิตแต่ไนเรลไม่มีมันอยู่แม้แต่หยดเดียว

เพราะเขาไม่สามารถใช้ความสามารถ [โลหิตแห่งชีวิตA]ได้ในตอนนี้ยังอยู่ใต้ดินแบบนี้ การที่จะใช้ได้นั้นเขาต้องได้รับแสงแรกจากดวงอาทิตย์

ไนเรลปิดตาของคิงจากนั้นก็ถล่มห้องหินแห่งนี้เพื่อเป็นที่ฝังศพให้กับทั้งสามร่างที่เสียไป จากนั้นก็รีบตามรอยของยักษ์เถื่อนกลุ่มนั้นไปด้วยสีหน้าที่น่ากลัว

เมื่อไนเรลนึกถึงสองคำพูดสุดท้ายที่คิงฝากไว้นั้นก็คือเซลี่ ซึ่งเป็นชื่อของเด็กสาวคนโตพี่ใหญ่สุด ที่มักจะคอยดูแลเด็กสองคนที่ตายไปนั้นดูเหมือนเธอจะถูกพวกนั้นพาตัวไป

......

ในชายป่าที่ไม่ไกลมากนักยักษ์เถื่อนสี่ตนกำลังเดินกลับไปด้วยรอยยิ้มที่หลังของยักษ์เถื่อนมีกรงไม้ที่ทำมาจากไม้ง่าย ๆ สะพายไว้อยู่ในกรงนั้นมีเด็กสาวอายุราว ๆ 14-15 ปี เธอมองไปที่ยักษ์เหล่านั้นด้วยความกลัวแต่มันมีความเสียใจที่อยู่ในแววตานั้นมากกว่าเพราะเธอพึ่งจะเสียคนรอบข้างไป

และเด็กสาวคนนั้นก็คือเซลี่ที่ถูกพวกยักษ์เถื่อนจับตัวมา

“เจ้าว่าเด็กนี่จะขายได้เท่าไหร่ถ้าขายให้ขุนนางชั้นสูง”

“ข้าไม่รู้ว่ามากเท่าไหร่แต่ราคาของเด็กมนุษย์นี่ต้องไม่ใช่ถูก ๆ แน่นอนแต่ก่อนหน้านั้นเราควรที่จะเอาไปให้พวกทหารก่อนหรือไม่เพื่อดูว่ามนุษย์นี่มันเกี่ยวอะไรกับคนที่ทหารพวกนั้นตามหาหรือไม่ข้าว่ามนุษย์ธรรมดาพวกนี้น่าจะมีคนที่ทรงพลังช่วยไว้ไม่อย่างงั้นจะรอดมาถึงตรงนี้ได้อย่างไรเห็นว่ามีรางวัลเยอะพอสมควรถ้าใครหาเบาะแสของมนุษย์ผู้นั้นเจอ”

“งั้นก็ตกลงตามนั้น แต่ถ้าได้รางวัลข้าขอ 3 ใน10 ส่วน เพราะถ้าไม่มีสัตว์เลี้ยงของข้าก็คงไม่มีทางพบมนุษย์นี่”ยักษ์เถื่อนร่างใหญ่กล่าวขณะที่โยนเนื้อขึ้นไปบนอากาศทันใดนั้นก็มีค้างคาวตัวใหญ่เท่ากว่า1 เมตรโฉบมากินเนื้อชิ้นและบินหายไป

ตุบ!

แต่ในจังหวะนั้นเองที่อยู่ ๆก็มีเลือดหมดลงมาจากด้านบน พร้อมกับที่ตัวของค้างคาวนั้นร่วงหล่นลงมาอยู่ข้างหน้าของยักษ์เถื่อนทั้ง4 ตน

“ใคร”ยักษ์เถื่อนผู้เป็นเจ้าของค้างคาวตนนั้นถึงกับตกใจและโกรธมากที่อยู่ ๆก็มีใครไม่รู้มาฆ่าค้างคาวสัตว์เลี้ยงของเขา

พวกมันแหงนหน้ามองไปที่ด้านบนก็ต้องตกใจเพราะด้านบนนั้นมีค้างคาวตัวใหญ่ไม่สิต้องบอกว่าเป็นมนุษย์ที่ด้านหลังมีปีกเหมือนค้างคาวบินได้ลอยตัวอยู่

“เจ้าคือ...?” แต่ก่อนที่พวกมันจะพูดจบประโยคพวกมันก็ไม่มีโอกาสได้พูดอีกตลอดไป

......

ไนเรลมองไปที่เด็กสาวที่ตอนนี้ถึงกับน้ำตาไหลออกมาเมื่อเห็นไนเรลหลังจากฟังเรื่องราวจากปากของเด็กสาวไนเรลก็ได้แต่คิดว่าคงจะเป็นโชคชะตาของคิงและเด็กสองคนนั้นที่ตายไปเพราะยักษ์เถื่อนที่เจอพวกเขานั้นเป็นแค่พวกที่ผ่านทางมาส่วนพวกมันผ่านมาและไปไหนนั้นคงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้

และพวกคิงและเด็ก ๆก็โดนค้างคาวนั้นพบตัวจึงทำให้พวกยักษ์เถื่อนพวกนั้นจับตัวไป แต่เพราะตอนที่พังห้องหินพวกมันลงมือรุนแรงไปทำให้ตายไปสามรอดมาหนึ่งจึงจับไปแค่เด็กสาว เพราะพวกมันก็ไม่คิดที่จะเอาศพที่ตายแล้วไปทำอะไร

“ช่างเถอะถึงยังไงเธอก็รอดมาแล้วดังนั้นพวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ”ไนเรลถอนหายใจมองไปที่เด็กสาวที่ดูจากแววตาตอนนี้จะเศร้าอยู่ แต่ก็พยักหน้าตอบตน

จากนั้นไนเรลก็ส่งเด็กสาวเข้าไปในเงาและบอกให้เธอทนอยู่ในความมืดสักหน่อยเพราะเขากำลังจะไปบุกฝ่าทางอุโมงค์ ถ้าเกิดเธอไม่เข้าไปหลบในนั้นก็คงมีแต่ความตายเท่านั้นเนื่องจากไนเรลก็คงไม่สามารถดูแลเธอได้ตลอดเวลาคงได้แต่ทำแบบนี้เท่านั้น

หลังจากนั้นไนเรลก็รีบกลับไปทางอุโมงค์เพราะเขายังไม่อยากให้พวกยักษ์เถื่อนที่นั่นได้มีเวลาเตรียมตัวมากนัก

......

ก่อนหน้านั้นสักพักทางด้านของอูคาที่หนีกลับมาที่อุโมงค์หมายเลข3ที่ด้านล่างของอุโมงค์เต็มไปด้วยกองกำลังยักษ์เถื่อนหลายพันพร้อมด้วยอาวุธอย่างหน้าไม้ยักษ์พร้อมด้วยศรดำที่ประจำอยู่ในตำแหน่งต่าง ๆเล็กจากด้านบนลงมาและอีกสารพัดเครื่องมือโจมตี ซึ่งบรรยากาศดูพร้อมรบเป็นอย่างมาก

อูคาที่กลับมาด้วยสภาพแขนขาดไปข้างและใบหน้าที่ซีดขาวก็ทำให้ที่ปรึกษาเรนตกใจพอสมควรว่ามันเกิดอะไรขึ้น

หลังจากทราบเรื่องทั้งหมดจากทหารที่รอดกลับมาได้ใบหน้าของเขาก็เข้มขึง จากสองร้อยหน่วยทหารนับพันที่ออกไปกับอูคาหนีรอดกลับมาได้แค่ไม่ไม่ถึง 1 ใน 10

มนุษย์นั้นดูจะไม่ธรรมดาซะแล้วแต่ก็โชคดีที่ด้วยความที่ที่ปรึกษาเรนรอบคอบจึงแอบรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นไปทางเบื้องบนแล้ววให้พวกเขาส่งหน่วยพิพากษามา

“หมายความว่าไงเจ้ารายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนรับทราบแล้วและทางนั้นจะส่งผู้พิพากษามาเป็นไปไม่ได้ผู้พิพากษาจะออกมาได้อย่างไรในเมื่อกำแพงชั้นกลางยังคงขวางกันไม่ให้ระดับที่มากกว่า4 ออกมา” เมื่ออูคาที่ได้ยินเรื่องที่ที่ปรึกษาเรนแอบรายงานเรื่องนี้ลับหลังเขาก็ต้องตกใจแต่กลับไม่ได้รู้สึกโกรธ กลับกันเขาเกิดกลัวขึ้นมาแทน

“เรื่องนั้นข้าไม่รู้แต่พวกเขาบอกว่าจะส่งมาหนึ่งหน่วยและขอแค่ให้พวกเรากักมนุษย์ผู้นั้นไว้ที่โลกใต้พิภพให้ได้ก็พอดังนั้นถึงแม้ท่านอูคาจะบาดเจ็บ แต่คงต้องให้ท่านถ่วงเวลาประมือกับมนุษย์ผู้นั้นอีกรอบ” ที่ปรึกษาเรนพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เจ้า...”อูคาพูดออกมาแต่ก็ต้องรีบกลืนน้ำลายตนเองลงไป เขามองไปที่ท่านที่ปรึกษาเรน ดูเหมือนว่าเขาคงไม่มีทางเลือก“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าขออยู่ตนเดียวสักพัก”

.....

ผ่านไปราว ๆ 1ชั่วโมงก็ยังมีทหารยักษ์เถื่อนหนีตายกลับมาที่อุโมงค์หมายเลข 3 มากขึ้นเรื่อย ๆแต่แล้วอยู่ ๆก็มีคำสั่งลงมาว่าห้ามให้ทหารยักษ์เถื่อนที่หนีตายเข้ามาในด้านในกองกำลัง แต่ให้แยกออกไปรวมอีกด้านหนึ่งจากนั้นให้สอบประวัติเพื่อไม่ให้มีคนที่แอบปลอมตัวมาเพราะดูเหมือนว่าจะมนุษย์นั้นจะกลายร่างเป็นเทพไททันแบบพวกเขาได้

แต่พวกนั้นดูเหมือนจะคิดมากไปเพราะไนเรลนั้นไม่ได้ซ่อนหรือปลอมตัวมาเลยแม้แต่น้อยแต่เลือกที่จะเดินออกมาเผชิญหน้าโดยตรง

“อูคาออกมายอมรับความตายซะ”

เสียงของไนเรลดังก้องกังวานไปทั่วทั้งอุโมงค์หมายเลข3 ทหารยักษ์เถื่อน และหน้าไม้อาวุธทั้งหมดหันไปทางไนเรลทันที

“มนุษย์ผู้นี้”ท่านที่ปรึกษาเรนมองไปที่ไนเรลอย่างเหลือเชื่อ

อูคาเองก็กลัวเล็กน้อย แต่ก็รีบสงบใจตัวเองลง

“ยิง”เสียงสั่งการของหน้าไม้ยักษ์ที่มีศรดำใส่ไว้ โดยเป้าหมายเป็นไนเรล

ฟิ้ววว!!!

เสียงของหอกที่ยิงออกมาเพื่อหยั่งเชิงไนเรลเป็นเหมือนกับการเปิดฉากการต่อสู้นี้ไนเรลที่ใช้ความสามารถของตนเองหลบ ศรดำอย่างฉิวเฉียด

แต่ยังไม่ทันที่ศรดำจะปักลงพื้นไนเรลก็คว้าจับไปที่จากนั้นก็อาศัยแรงหมุนตัวปาศรดำไปเป็นเหมือนหอกกลับไปที่หน้าไม้ยักษ์เช่นเคย

ตูม!

ทหารยักษ์เถื่อนที่ควบคุมหน้าไม้ถึงกับหน้าเสียเพราะศรดำเล่มนั้นคาดออกไปแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น แต่แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งเพราะศรดำเล่นั้นกับปักทะลุร่างของยักษ์เถื่อนตนหนึ่ง

“สู้!!!”

“ฆ่ามัน!!!”

เสียงของยักษ์เถื่อนดังขึ้นพร้อมกับที่อูคาสั่งให้ทหารยักษ์เถื่อนที่อยู่พื้นล่างถาโถมเข้าใส่ไนเรล

“ย้า!!!” ไนเรลที่มีอยู่เสียงเดียวก็ไม่ยอมตะโกนกลบเสียงของยักษ์เถื่อนพวกนั้นจากนั้นก็กระโจนเข้าไปหาพวกมันเช่นกัน

ครั้งนี้ไม่มีการเล่นเลเหลี่ยมหรือลูกไม้อะไรกันอีกแต่ตอนนี้มันคือสงครามของไนเรลที่ต้องฝ่ายักษ์เถื่อนพวกนี้ออกไปด้านบนให้ได้