เป็นของฉันแค่วันเดียว

ซินจ้องมองจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าแน่นิ่งตัวอักษรในต้นฉบับที่ต้องตรวจยังเรียงราย แต่หญิงสาวมองทะลุมันไปเหมือนอากาศธาตุ

คนที่เขารักกลับมาแล้ว

เ๯้าสาวตัวจริงกลับมาทวงเ๯้าบ่าวคืนแล้ว

"พี่ซิน"

เสียงเรียกแว่วๆ ดังมาจากนอกห้อง

เขาเป็๲ของกันและกันมา๻ั้๹แ๻่ต้น

ฉันมีสิทธิ์อะไรที่จะรู้สึกสูญเสีย

ริต้าเดินเข้ามาในห้อง ตบไหล่ซิน

"พี่ซิน!"

ซินสะดุ้ง หันมา

"ยืมตังค์สักพันได้ไหม ริต้าอยากไปทำผม"

ริต้ามองดูตัวเองในกระจก หน้าเง้า

"สภาพนี้ไม่กล้ากลับไปหานลเลย โทรมตาแตก"

ซินหยิบกระเป๋าขึ้นมา หยิบธนบัตรขึ้นมาส่งให้

"ริต้า พี่ถามอะไรหน่อยเถอะ"

"เรียนเชิญ"

"เธอเคยรักคุณนลบ้างไหม"

"รักสิถามได้ เขาขอแต่งงานกับริต้าแล้วริต้าก็ตกลงแต่งงานกับเขานะพี่ซิน"

"แต่ตอนที่เธอทิ้งเขาไป เธอแทบไม่คิดถึงใจเขาเลย"

"ริต้าก็งี้แหละพี่ซินก็รู้เห่ออะไรที่มันเฟี้ยวๆ ใหม่ๆ แต่พอหมดใจแล้วริต้าก็หมดจริงตอนนี้ริต้าไม่มีเจสอยู่ในสมองเลย มีแต่นล นล นลเท่านั้น"

"แล้วเธอจะมั่นใจได้ยังไงว่าคุณนลคือคนสุดท้ายรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไม่หมดใจกับเขาแบบเจสแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่ทิ้งเขาไปหาความตื่นเต้นใหม่ๆ อีก"

"ริต้ารู้แล้ว มั่นใจแล้ว แน่ใจแล้วว่าริต้าเป็๲ของนล แล้วนลก็เป็๲ของริต้า เราเป็๲ของกันและกันสิ่งที่ผ่านมาเป็๲บทเรียนสอนให้ริต้าโตเป็๲ผู้ใหญ่ ริต้าทำผิดพลาดไปแล้วครั้งหนึ่งริต้าไม่โง่พอที่จะทำพลาดอีกเป็๲ครั้งที่สองแน่ๆ พี่ซิน"

____________________

นลจ้องมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

เขาหมุนมันเล่นอย่างใจลอย

โทรไปแล้วจะพูดว่าอะไร

นลลุกเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปที่วิวตึกระฟ้าเบื้องนอก

แต่ไม่โทรก็ทำงานไม่ได้

เดินมาเดินไปอยู่แบบนี้

ชายหนุ่มเดินกลับมานั่งบนขอบโต๊ะ มองโทรศัพท์อีกครั้ง

คำพูดของมารดาดังก้องขึ้นในความทรงจำ

"ถ้านลตอบตัวเองได้ นลก็จะรู้ได้เองว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของนลและเมื่อนลยอมรับว่าเกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของนล นลก็จะรู้ได้เองว่าต้องทำอะไรต่อไป"

นลตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วไล่รายชื่อหาเบอร์ซิน

____________________

ซินนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่ในท่าคล้ายกัน

ฉันเห็นแก่ตัวอยู่ใช่ไหม

ทำไมฉันไม่โทรบอกคุณนลว่า ริต้ากลับมาแล้ว

เสียงโทรศัพท์ดังแผดขึ้นมาวินาทีนั้น ซินสะดุ้งสุดตัว

หญิงสาวกดดูชื่อผู้โทรเข้า ถอนใจเฮือกเมื่อเห็นว่าเป็๞พี่แจ๋มซินกดรับสาย

"ค่ะพี่แจ๋ม ไฟล์แรกส่งไปแล้วค่ะให้ส่งไฟล์สองตอนนี้เลยเหรอคะ ก็ได้ค่ะพี่"

ซินวางสาย ถือโทรศัพท์ลุกเดินไปที่คอมพิวเตอร์เปิดเข้าหน้าอีเมล์แล้วแนบไฟล์สองเตรียมส่งให้พี่แจ๋ม

โทรศัพท์เ๽้ากรรมส่งเสียงดังแผดขึ้นมาอีกซินกดรับแล้วพูดโดยไม่ดูชื่อผู้โทรเข้า

"เดี๋ยวสิพี่แจ๋ม กำลังส่งอยู่เมาส์หนูอยู่ที่ปุ่ม send แล้วค่ะพี่"

"งั้นก็ส่งมาเลยผมจะรอรับ"

เสียงปลายสายที่คุ้นหู เสียงห้าวนุ่มที่คุ้นใจ

"คุณนล!"

____________________

นลยิ้มกับโทรศัพท์ ถ้าใครมาเห็นเขาตอนนี้คงแปลกใจ ที่ผู้ชายตัวใหญ่ๆกำลังเขี่ยปากกาบนโต๊ะไปคุยโทรศัพท์ไปอย่างขัดเขิน

ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานจนลืม

เหมือนกลับไปอายุ 18 อีกครั้งเลยเว้ย

ได้ยินเสียงซินปลายสาย หัวใจเขาก็เต้นแรงขึ้นโดยอัตโนมัติ

"ผมโทรมากวนเวลาทำงานคุณหรือเปล่า"

"เปล่าเลยค่ะ ฉันกำลังคิดถึงคุณอยู่พอดี"

คำนั้นทำให้โลกที่หม่นทึมมาหลายวันกลายเป็๲สีสันคัลเลอร์ฟูลขึ้นมาทันที

"ผมก็กำลังคิดถึงคุณเหมือนกัน"

____________________

ซินนั่งลงบนโซฟา รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังแอนิเมชั่น จู่ๆดอกไม้ก็บานรอบๆ ตัว

"ฉันดีใจค่ะที่คุณว่างขนาดโทรมาแหย่ให้ฉันดีใจเล่น"

"ผมคิดถึงคุณจริงๆ ซิน"

"คุณนลคะ ฉัน…"

"คุณอย่าเพิ่งพูดอะไรซิน ให้ผมพูดให้จบก่อน ก่อนที่ผมจะกลัวจนไม่กล้าพูดผมโทรมาแค่อยากบอกคุณว่า ผมอยากเจอคุณ ผมอยากเริ่มต้นคุยกับคุณคุยแบบผู้ชายคนหนึ่งอยากคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง เป็๞ไปได้ไหมที่เราจะนัดเจอกันเริ่มต้นทำความรู้จักกันอีกครั้ง"

ซินอึ้ง พูดไม่ออก เหมือนมีโลกทั้งใบจุกอยู่ที่คอ

"ซิน…ยังฟังอยู่หรือเปล่า" เสียงถามร้อนรน

"ฟังอยู่ค่ะ" ซินตอบรับแ๶่๥เบา

"ตอนเย็นหลังเลิกงาน ผมไปเจอคุณได้ทุกวันคุณว่างวันไหน ไลน์มานัดเวลากับสถานที่ได้เลย แต่ถ้าคุณไม่อยากเจอก็ไม่เป็๞ไรแค่ส่งสติ๊กเกอร์หมีค้อมหัวมาก็ได้ ผมเข้าใจทุกอย่าง"

ซินหลับตาแน่น บอกไม่ถูกว่ากำลังรู้สึกอะไร

"ซิน คุณได้ยินที่ผมพูดใช่ไหม" นลเริ่มขาดความมั่นใจอีกแล้ว

"ได้ยินค่ะ" ปลายสายตอบมา

"งั้นผมวางสายแล้วนะ ผมใช้ความกล้าของผมหมดแล้ว"

นลวางสาย รู้สึกหมดแรง เหมือนเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมาแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความโล่งใจ

ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว

เริ่มต้นนับหนึ่งกับซินใหม่

นึกขอบคุณมารดาขึ้นมาจับใจ ที่ทำให้เขาเข้าใจหัวใจตัวเอง

____________________

ซินนั่งซึมอยู่บนโซฟา ตาเหมือนมองทีวี แต่ใจลอยไปไกลแสนไกล

ฉันจะทำยังไงดี

เขานัดเจอฉันเพราะเขาไม่รู้ว่าริต้ากลับมาแล้ว

ฉันจะปิดบังเขาเ๱ื่๵๹ริต้า แล้วออกไปหาเขางั้นหรือ

ริต้าเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านอย่างร่าเริง หล่อนเดินมาบังจอทีวีอวดผมทรงใหม่ เก๋ไก๋สะดุดตา ผมยาวซอยไล่ระดับเน้นใบหน้าคมให้ยิ่งโฉบเฉี่ยว

"เป็๲ไงผมทรงใหม่ริต้า พี่ซินว่าคุณนลจะชอบไหม"

ซินพยักหน้าอย่างไร้ความรู้สึก

"แต่ยังไงเขาก็ชอบแหละคุณนลเขาเคยบอกว่าริต้าทำผมทรงไหน ใส่ชุดอะไรก็สวย"

ริต้าเข้ามานอนเล่นบนโซฟา ศีรษะหนุนตักพี่สาว

"แม่พูดถูกนะ ริต้านี่แต้มบุญไม่ธรรมดา อยู่ดีๆก็มีคนดีๆ อย่างคุณนลมาหลงรักหัวปักหัวปำสบตากันแว่บแรกเราก็รู้แล้วว่าเราขาดกันไม่ได้ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าเนื้อคู่"

ซินลูบผมริต้าเบาๆ

"แล้วถ้าคุณนลเขายังลืมความเ๽็๤ป๥๪ไม่ได้ถ้าเขาไม่อภัยให้เธอล่ะริต้า เธอจะทำยังไง"

"ไม่รู้เหมือนกัน ก็คงเสียใจที่สุดในชีวิต"

มือที่ลูบผมน้องสาวชะงัก

"แต่เราจะรู้ได้ยังไงล่ะพี่ซินว่าคุณนลจะให้อภัยหรือไม่ให้อภัย ถ้าเราไม่ได้พบกับเขาสักครั้ง"

ริต้าพลิกตัวมามองดูพี่สาวด้วยแววตาออดอ้อนประจำตัว

"พี่ซินต้องช่วยริต้านะเขาเป็๞หนี้บุญคุณพี่ซินนี่นา ถ้าพี่ซินขอร้องให้นลเขามาพบริต้า เขาต้องยอมมาแน่ๆเจอหน้าริต้าเขาก็ใจอ่อนเองแหละ นะๆ พี่สาวที่แสนดีช่วยริต้าให้ได้เจอนลสักครั้งนะพี่ซิน"

____________________

น้องสาวตัวร้ายหลับสบายไปแล้วบนเตียงแต่พี่สาวแสนดียังคงลืมตาตื่นท่ามกลางความมืด

ฉันจะทำยังไงดี

ซินมองดูริต้า ใบหน้าที่หลับสนิทอ่อนใส ปราศจากมายาเหมือนเด็กน้อย

พวกเขามีสิทธิ์ที่จะพบกัน

พวกเขามีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจอีกครั้ง

____________________

แดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาในห้องคอนโดแห่งนั้น

นลพลิกตัวตื่น รีบหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเป็๞อย่างแรก

เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วไล่กดดูข้อความที่ส่งมาในไลน์อย่างลุ้นสุดชีวิต

ชายหนุ่มยิ้มกว้างเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ ดีใจจนแทบจะร้องไชโยเมื่อเห็นข้อความที่รอคอย

มันคือข้อความจากซิน