Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

ในความเงียบที่ไร่ชาเงียบสงัด เสียงกระซิบเบา ๆ จากริมฝีปากของอี้ยังดังอยู่ข้างหูของเฟย

มือของเขายังคงลูบไล้แผ่นหลังของเธอผ่านเสื้อบาง ๆ ที่ตอนนี้ไม่ต่างจากเปลือกที่กำลังจะหลุดออกด้วยแรงปรารถนา

“คืนนี้...เจ้าสวยจนข้าห้ามใจไม่ได้เลย” อี้กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ

เฟยกัดปากแน่น ขณะที่มือของเขาเลื่อนมาประคองใบหน้า แล้วจูบลงมาอย่างแนบแน่น

เสียงลมหายใจเริ่มหนักขึ้น ร่างสองร่างเอนลงช้า ๆ บนพื้นหญ้าใต้เงาใบชา มือสอดประสานแนบแน่นขณะที่ริมฝีปากไล้สัมผัสไปทั่วแผ่นคอ

เฟยหลับตาแน่น ทุกจังหวะสัมผัสของอี้เต็มไปด้วยความโหยหาที่สะสมมานาน

“เจ้ารู้ไหม...เวลาที่ข้าไม่ได้เห็นหน้าเจ้า มันเหมือนข้าขาดอากาศหายใจ” เขาพูดเบา ๆ ข้างซอกคอเธอ

เฟยไม่ตอบ เธอมีเพียงเสียงครางแผ่ว ๆ กับมือที่กอดเขาแน่นราวกับจะละลายเข้าไปเป็นเนื้อเดียวกัน

ความร้อนของร่างกายทั้งสองรวมกันเหมือนกองไฟใต้พุ่มชา — ไม่มีใครเห็น แต่แผดเผาแรงยิ่งกว่าดวงตะวัน