ตลอดเวลาที่...ปิยลักษณ์ยังอยู่ในห้องทำงานของหล่อน เป็ตลอดเวลาที่...ปีเตอร์ จาง สามารถมองเห็นภาพของหล่อนจากกล้องที่ตี๋น้อยแอบไปติดเอาไว้
ยิ่งดู ยิ่งชื่นชม
ยิ่งดู ยิ่งอยากได้มาเป็แม่ของลูก
มันอาจไม่ใช่เื่ที่ถูกต้องนัก แต่อะไรคือความถูกต้องหรือไม่ถูกต้องกันล่ะ สำหรับปีเตอร์ จาง โลกนี้...ถูกต้องเสมอ สำหรับคนมีอำนาจและมีเงิน
เขาอาจไม่มีอำนาจ แต่มีเงิน และเงินก็มีอำนาจลึกลับเพียงพอที่จะทำให้อะไรหลายอย่างสามารถเกิดขึ้นได้
สองปีมาแล้ว นับั้แ่...ตัดสินใจโยกย้ายมาจากต่างถิ่น เพื่อมาอยู่ที่นี่ จังหวัดเล็ก ๆ ยังคงมีกลิ่นอายของความเป็ชนบท
ปีเตอร์ จาง ยังคงเชื่อมั่นว่า เงิน สามารถง้างได้ทุกอย่าง
เส้นทางของปีเตอร์ จาง ไม่สู้ธรรมดานัก ในวัย 40 ปี แม้จะดูหน้าอ่อนกว่าอายุ แต่ประสบการณ์ชีวิตค่อนข้างโชกโชน
ธุรกิจที่เขาสืบทอดมาจากบิดา ผ่านการต่อสู้ฟันฝ่า เคยมีหนี้สินระดับร้อยล้าน ก็ยังสามารถชำระได้หมดภายในเวลาไม่เกินสามปี แต่...เขาก็สูญเสียคนรักไปเหมือนกัน มันทำให้ปีเตอร์ จางรู้สึกไม่ค่อยดีนักกับผู้หญิง...
จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ยอมทนลำบากลำบนกับผู้ชาย มีแต่คนที่พร้อมจะมาร่วมเสพสุขด้วยเท่านั้น
เขาค่อนข้างเข้าใจ ไม่ได้โลกสวยหรอก และยังคิดว่า หากเขาเป็ผู้หญิง ก็คงไม่เลือกมากัดก้อนเกลือกินกับผู้ชายสักคน เพียงเพื่อความรัก มันไม่ใช่... ถ้ามีชายหนุ่มอีกคนที่พร้อมกว่า เขาก็พร้อมจะไป
ทัศนคติเกี่ยวกับผู้หญิงของปีเตอร์ จางเป็แบบนี้ เขาจึงยังหาผู้หญิงสักคนที่จะมาเป็แม่ของตี๋น้อยยังไม่ได้
ทั้งๆ มีหญิงสาวมากมายให้เขาเลือก
จนกระทั่งตี๋น้อยถูกส่งเข้าไปเรียนในโรงเรียนอนุบาลศรรัก เขาจึงมีโอกาสได้เห็นหญิงสาวที่เด็ก ๆเรียกว่า ครูยาย!
สวย ยังโสด และมีสถานะเป็ถึงเ้าของโรงเรียน สืบเื่ของครูยาย ไม่ใช่เื่ยากอะไรเลยสำหรับปีเตอร์ จาง
เขาค่อนข้างมั่นใจว่า ผู้หญิงแบบนี้แหละที่จะมาเป็แม่ของลูกได้ แต่ปัญหาเดียวก็คือหล่อนจะรับคนอย่างเขาได้หรือไม่
ปีเตอร์ จาง ไม่้าให้หญิงสาวเห็นในแง่มุมเสแสร้งซึ่งใคร ๆ ก็สามารถทำได้ เพื่อให้ดูดี
เขา้าให้หล่อนเห็นแง่มุมจริงๆ ตัวตนแท้ ๆของเขามากกว่า
อยากให้หล่อนรับในแง่มุมนั้นของเขาให้ได้ เื่อื่น ๆ ก็ไม่ใช่เื่ยาก...ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยมนต์ ไม่ได้ด้วยมนต์ ฉุดเอามาทำเมียก็ยังได้ เื่แบบนี้เขาถนัดอยู่แล้วละ!!
ไม่รู้คิดผิดหรือคิดถูกกันแน่ เมื่อปิยลักษณ์ตัดสินใจไปร่วมงานเปิดตัวโชว์รูมรถหรูของปีเตอร์ จาง
มาเพียงลำพัง!
พอมาถึงบริเวณหน้าโชว์รูม หญิงสาวอยากจะกลับโรงเรียนขึ้นมาในทันใด เพราะ...ไม่ได้คิดว่าผู้คนจะหนาตาถึงขนาดนี้ ไม่เฉพาะผู้ที่ได้รับเชิญให้มาร่วมงานเท่านั้น แต่ยังหมายถึงกองทัพนักข่าวประจำจังหวัด
ถอนใจยาว เมื่อถูกรปภ.โบกให้นำรถเข้าไปจอดอย่างเลี่ยงไม่ได้
ใจเต้นรัวผิดจังหวะ แก้มแดงเข้ม ไม่เคยตื่นเต้นอะไรแบบนี้มาก่อน ปิยลักษณ์นึกเคืองกับความรู้สึกประหลาด ๆที่กำลังเกิดขึ้น
มันซับซ้อนเสียจนไม่มีวันเข้าใจได้ง่ายๆ
แค่หล่อนมา เขาจะเข้าใจว่าอย่างไรนะ... ไม่น่า...เขาอุตส่าห์ส่งบัตรเชิญด้วยตัวเอง ไม่มาต่างหากที่จะเรียกว่าเป็การเสียมารยาท
จอดรถ สูดลมเข้าปอด ระงับความตื่นเต้น
หล่อนจะตื่นเต้นทำไมนะ ก็แค่แวะมาร่วมงานธรรมดา
นั่นสิ...
หญิงสาวเรียกความมั่นใจให้ตัวเอง ก่อนเปิดประตูก้าวออกจากรถ แหงนมองอาคารโชว์รูมรถหรูที่อยู่เบื้องหน้า ใหญ่โตโอ่อ่าทันสมัยสมกับเป็ “จางมอเตอร์กรุ๊ป”
ปีเตอร์ จางยังอยู่ในห้องทำงานของเขาชั้นบนสุด ซึ่งมีมุมที่สามารถมองลงมายังลานจอดรถด้านหน้าได้ชัดเจน
หัวใจของพ่อหม้ายหนุ่มเต้นรัวั้แ่เห็นหญิงสาวเลี้ยวรถเข้ามา
แต่ที่กำลังทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างผิดจังหวะอีกครั้งพร้อมกับดึงสีหน้าของเขาให้เคร่งเครียดขึ้น ก็คือ เมื่อหญิงสาวก้าวออกจากรถ กลับมีชายหนุ่มในเครื่องแบบนายตำรวจเต็มยศคนหนึ่งก้าวเข้าไปหา!
ปิยลักษณ์ชะงักเท้าพร้อมกับนิ่วหน้า ประกายตามีแววสงสัยเมื่อเห็นชายหนุ่มในเครื่องแบบคนหนึ่งก้าวเข้ามาหา
“ลักษณ์”
ใบหน้าค่อนข้างคมเข้ม มีรอยยิ้ม ยิ่งอยู่ในเครื่องแบบเต็มยศด้วยแล้ว เขาดูดีเหลือเกิน
“อ๋อง ใช่อ๋องไหม”
“ครับผม อ๋อง เพื่อนโง่ ๆ ของลักษณ์ไง”
“โอ้โห จำไม่ได้เลย”
“จำไม่ได้หรือไม่คิดจะจำล่ะ”
“จำไม่ได้จริงๆค่ะ” ปิยลักษณ์ตอบ พร้อมกับมีภาพแห่งความหลังผุดขึ้นมาในหัว อ๋อง หรือสันติ เป็เด็กรูปร่างสูงใหญ่ ทำไมจะจำไม่ได้ เพียงแต่ในวัยเด็กนั้น หล่อนในปัจจุบันกับหล่อนในขณะนี้ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
ยังไม่เคยมีคนพิเศษ เพราะไม่เคยรู้สึกดีที่สุดหรือแย่ที่สุดกับใคร ไม่เคยมีอดีตลับ ๆ ไม่เคยมีความหลังที่พิเศษใดๆ
ชีวิตเป็เช่นสายน้ำ เติบใหญ่ เรียนหนังสือจบ กลับมาสานต่อกิจการโรงเรียน มันก็เท่านั้น
รัก...โดยเฉพาะกับเพศตรงข้ามยิ่งแล้วใหญ่
แม้ว่าชีวิตจริงจะไม่มีพ่อ เพราะท่านเสียไปั้แ่เธอยังเล็ก แต่ปิยลักษณ์ก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองขาดความอบอุ่น แม่...เป็ตัวอย่างทั้งในแง่ความเข้มแข็ง ความอ่อนโยน การบริหารงานกิจการที่มีอยู่แล้ว อาจดูเหมือนง่าย ๆ แต่แท้จริงแล้วมีปัญหาหลายอย่างต้องแก้ไขอยู่ตลอดเวลา หากไม่แกร่ง ก็คงยากจะผ่านพ้นมาได้
“เราเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่”
“ดีใจด้วยนะ มีลูกกี่คนแล้ว”
รอยยิ้มเจื่อนลง “มีที่ไหน เรายังโสด ว่าแต่...ลักษณ์เหอะ เป็ไงบ้าง”
“หมายถึง...”
“ขอโทษนะ แต่งงานหรือยัง”
แก้มของหญิงสาวระเรื่อขึ้นเองขณะส่ายหน้า... “เลิกคิดได้เลย”
“หมายความว่าไง” น้ำเสียงของนายตำรวจหนุ่มกระตือรือร้นขึ้น “หมายความว่าไง... เลิกคิดได้เลย”
“ชาตินี้คงอยู่บนคานชั่วชีวิตแหละ”
ตอบโดยที่ไม่ทันได้สังเกตหรอกว่า ดวงตาของนายตำรวจหนุ่มมีประกายชนิดหนึ่ง...
ก่อนปิยลักษณ์จะทันได้ตอบอะไร เสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา...
“มันก็ไม่แน่หรอกครับ อาจมีใครสักคนแถวนี้ฟันคานจนหัก”
ปีเตอร์จาง!
“อ้าว คุณปีเตอร์”
นายตำรวจหนุ่มหันไปทักทายราวกับไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย เขาได้รับเชิญให้มาร่วมงานเช่นเดียวกัน ดังนั้นการทักทายจากเ้าของสถานที่อย่างเป็กันเองแบบนี้ย่อมไม่ใช่เื่ผิดปกติแต่อย่างใด
ปิยลักษณ์ยิ้มเจื่อนๆ บอกไม่ถูกว่าสังหรณ์ใจอะไร แต่รู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย
“เชิญข้างในดีกว่าครับ...เชิญครับ คุณครู”
“ขอบคุณครับ...”
“ขอบคุณค่ะ”
นายตำรวจหนุ่มหันไปเท็กแคร์หญิงสาว ทำราวกับเป็เ้าภาพของงานเสียเอง
ปีเตอร์จางยืนบดกราม มองภาพบาดตาที่กำลังก้าวห่างออกไป
คนอย่าง‘ปีเตอร์ จาง’ เมื่อลองว่าตั้งใจในเื่อะไรแล้ว ไม่มีวันหรอกที่จะยอมเป็ฝ่ายพ่ายแพ้
ปิยลักษณ์ จาง... ไม่ใช่สิ ปิยลักษณ์ ชลทัศนา คือผู้หญิงที่เขาเลือกแล้ว หล่อนจะต้องมาเป็เมียของเขา เป็แม่ของลูก และ...ใช้นามสกุลเดียวกับเขา
ผู้หญิงข้า ใครอย่าแตะ!!
“เฮีย จะเอาสีไปทำอะไร”
ไอ้หมึกพนักงานระดับปลายแถวยื่นสีสเปรย์ให้กับเ้านาย
“เออน่า...”
“เฮีย ผู้ว่ากำลังจะมาแล้วนะครับ”
“เออ ฉันรู้น่า”
ร่างสูงผลุนผลันออกจากบริเวณด้านหลังของโชว์รูมอย่างเร่งรีบ จุดหมายปลายทางอยู่ที่รถยนต์คันหนึ่ง....
รถของสารวัตรสันติ!
การเปิดตัวโชว์รูมรถหรูที่มีระดับผู้ว่าราชการจังหวัด ระดับประธานหอการค้าประจำจังหวัดและเหล่านักธุรกิจใหญ่ๆ รวมทั้งผู้มีเกียรติค่อนข้างมีระดับ ผ่านพ้นไปภายในเวลาเกือบชั่วโมง
แต่มันคือเกือบชั่วโมงที่...ปิยลักษณ์กับสารวัตรสันติ มีโอกาสได้ใกล้ชิดกัน ส่วนใหญ่สารวัตรสันติจะเป็คนเล่าถึงเื่ราวในอดีตขณะยังเรียนห้องเดียวกันมากกว่า
ภาพที่คนอื่นมองเห็นนั้นจะรู้ได้ทันทีว่า สายตาของนายตำรวจหนุ่มมองหญิงสาวอย่างมีความหมาย...
ไม่ใช่ในความหมายแค่เพื่อนหรือคนรู้จักธรรมดาแน่ๆ
แต่...ปิยลักษณ์ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็พิเศษกับสารวัตรสันติ เพราะถ้าหากรู้สึกเป็พิเศษ หล่อนจะเข้าใจดีว่า มันเป็อย่างอื่น
ไม่ใช่แบบนี้
ความสนิทสนม มีแบบเพื่อน เป็ความสนิทสนมที่สามารถเกิดขึ้นได้ไม่ยาก
จนกระทั่งหลังแยกย้าย หญิงสาวกลับถึงโรงเรียนอีกไม่ถึงสามสิบนาทีให้หลังก็มีสายของสารวัตรหนุ่มเข้ามา...
“มีอะไรเหรอคะอ๋อง”
“รถผม... รถผมถูกมือดีพ่นสี”
“ตายจริง ใครกล้าล้วงคองูเห่า”
“ลักษณ์ต้องไม่เชื่อแน่ๆว่าเป็ฝีมือของใคร”
“ของใครคะ”
“ปีเตอร์ จาง”
“อะไรนะคะ”
“ลูกน้องผมแอบถ่ายเอาไว้ได้ ผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเป็ฝีมือเค้า”
“เขม่นกันมาก่อนหรือเปล่าคะอ๋อง”
“ผมไม่ใช่เด็กวัยรุ่นไร้สตินะครับลักษณ์ แต่เขาน่ะไม่แน่”
ฟังจากน้ำเสียงของสันติแล้ว ปิยลักษณ์สังหรณ์ใจขึ้นมาในบัดดล เหมือนหล่อนยืนอยู่ท่ามกลางความขัดแย้งระหว่างสองหนุ่ม รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ
“บ่นอะไรครับสารวัตร” หมู่เอิบ ตำรวจประทวนร่างท้วมพลขับของสารวัตรสันติถือกาแฟเดินเข้ามาเสิร์ฟให้กับผู้เป็นาย “เื่รถ ผมเอาไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับ เอี่ยมอ่องเหมือนเดิม”
“ก็เื่นี้แหละ” สีหน้าของนายตำรวจหนุ่มดูเคร่งเครียด
“สรุปว่าสารวัตรกับเฮียปีเตอร์จางอะไรเนี่ย บาดหมางกันมาก่อนหรือเปล่าครับ”
“มีที่ไหนล่ะ ผมเพิ่งย้ายมา”
“แต่ทำไม... อ๋อ... ผมเดาออกแล้ว”
“เดาอะไรออก”
“ผู้หญิง เื่ผู้หญิง”
“ทำไมรู้ล่ะครับหมู่”
“โธ่ เื่แค่นี้มีหรือจะดูไม่ออกครับ”
“เอาเหอะ แต่ช่วยผมเช็กดูทีว่านายปีเตอร์ จาง เป็ใครมาจากไหน มีประวัติอาชญากรรมบ้างหรือเปล่า”
“โห...”
“หมู่!”
“ได้ครับ”
เจอสายตาพิฆาตของคนเป็สารวัตร ทำให้หมู่เอิบต้องรีบหมุนร่างก้าวออกจากห้องไปในที่สุด และย้อนกลับเข้ามาในอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง
หมู่เอิบทรุดร่างนั่งลงตรงหน้า หลังได้รับอนุญาต
“ได้เื่แล้วละครับสารวัตร...”
637
