ตอนที่ 6นางเซียนจุติ
“เ้าอสูรเดรัจฉานถ้าเ้ากล้าต่อต้านลูกตัวสุดท้ายของเ้าได้ตายแน่” เ้าผอมขู่พร้อมชูไข่ในมือขึ้นแม่งูโกรธจนตัวสั่นได้แต่ โดนการลุมโจมตีทุกสารทิศมิอาจต่อต้าน
ทันใดนั้นหวู่เฉินน้อยคว้าธนูและยิงไปที่เ้าผอมจากด้านหลัง เ้าผอมรู้สึกตัวจึงใช้อีกมือปัดลูกธนูแต่ด้วยการลอบโจมตีจากข้างหลังในระยะประชิดทำให้มันไม่อาจโคจรกายาปรานได้ทันทำให้การปัดลูกธนูทิ้งเกิดาแเล็กน้อย แต่ไม่นับเป็อะไรได้
หวู่เฉินน้อยที่วิ่งเข้าใส่โจรผอมขว้างออกด้วยดาบโค้งหมุนเป็วงไปที่เ้าผอมเ้าผอมเค้นเสียงเย็นอย่างดูถูกก่อนจะโคจรกายาปรานเพื่อรับมือกับดาบที่ขว้างมา
เปรี้ยง เสียงปะทะกันระหว่างหน้าอกที่เคลือบกายาปรานของระดับผู้บำเพ็ญขั้นกลางเข้ากลับดาบที่ปาด้วยเด็กเสียงดังสนั่นดาบนั้นลอยกระเด็นออกไป ไม่อาจทำลายกายาปรานมันได้ เ้าผอมเยาะเย้ย
“ทำได้แค่นี้เหรอไอ่หนู”มันมองร่างเล็กที่ที่พุ่งเข้ามาอย่างกับผู้ล่าจ้องเหยื่อทันใดนั้นมันก็รู้สึกเ็ปไปทั่วร่าง กายาปรานที่กางออกหายไปอย่างรวดเร็วมันตาเบิกกว้างนึกถึงธนูที่ยิงออกมาตอนแรกที่มันโคจรปรานกันไม่ทันทำให้เกิดาแนั้นต้องเคลือบพิษที่สหายมันเคยโดนไว้แน่พอมันโคจรกายาปรานเพื่อรับดาบกลายเป็การโคจรพิษให้ไหลเวียนไปทั่วร่างทำให้มันอยู่ในสถานะควบคุมลมปรานไม่ได้
มันเ็ปไปทั่วร่างทั้งผลจากาแและความเหนื่อยล้าจากการใช้ยาต้องห้ามทำให้มันไม่อาจยับตัวได้แต่มันก็ไม่เชื่อว่าเด็กน้อยมือเปล่าไร้วรยุทธ์จะฆ่ามันได้ก่อนพลังยุทธ์ของมันจะกลับมาใช้ได้อีกครั้ง
ทันใดนั้นร่างเล็กพุ่งเข้ามาเตะผ่าหมากมันสุดแรงมันเ็ปจนแทบสลบแต่ไม่สามารถร้องออกได้มันอ้าปากค้างจนสุดกรามด้วยความเ็ปมือที่ถือไข่ปล่อยออกทำให้ไข่ลอยไปกลางอากาศ
ทันใดนั้นเด็กน้อยนั้นกลับยัดบางอย่างมาที่ปากของมันทำให้มันตาเบิกโพรง
‘แย่แล้วะเิเพลิง’เด็กน้อยลอยตัวถีบไปที่เ้าผอม ใช้เป็ฐานลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศคว้าไข่สีดำไว้ได้ก่อนจะม้วนตัวลงพื้นอย่างดงาม
ตูมมมม ฉูดเสียงะเิพร้อมเศษชิ้นเนื้อกระจายไปทั่วคนที่เห็นภาพต่างใว่าเด็กน้อยตัวเล็กไร้วรยุทธ์อย่างมันทำได้ยังไงเสี่ยวไป๋น้อยดวงตาเป็ประกายร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ”ดอกไม้ไฟ”
หัวหน้าโจรเห็นดังนั้นจึงพุ่งเข้าไปจัดการเด็กน้อยหวังแย่งไข่คืนมาแม่งูเข้าขัดขวาง ”จัดการไอ้เด็กเวรนั้น แล้วเอาไข่มา”ลูกน้องสองสามคนได้ยินคำสั่งจึงถือดาบพุ่งเข้าหาร่างหวู่เฉินแม่งูพุ่งตัวผ่านหัวหน้าโจรเข้าไปช่วย กัดกระชากร่างโจรพวกนั้นจนตายคาที่
ทันใดนั้นฝนลูกธนู และห่าะเิเพลิงพุ่งไปที่แม่งูและ หวู่เฉินน้อยที่ถือไข่ไว้แม่งูรีบขดตัวปกป้องหวู่เฉินและไข่ไว้เกิดเสียงะเิสนั่นสไวแม่งูร่างกายสั่นเทิ้มใกล้ถึงขีดจำกัด
“เกอเกอ” เสี่ยวไป๋ร้องอย่าเป็ห่วง
“ดีฆ่ามันให้ได้ ฆ่ามันให้ได้”ฝูงโจรที่เหลืออยู่ราว30คนลุมโจมตีอย่างบ้าคลั่งในสถานการน์ที่กำลังคับขันสุดขีดอยู่ดีๆทุกสัพสิ่งก็เงียบไป ห่าฝนธนู ะเิเพลิง ล้วนหยุดค้างกลางอากาศอย่าน่าฉงน ทุกสายตามองไปที่ร่างหนึ่งที่ค่อยๆลอยลงมาจากอากาศ
..............
ยามค่ำคืนที่แสงดาวสุกสกาวมีร่างนึงล่องลอยลงมาจากท้องฟ้าดุจดั่งเทพเซียนลงมาจุติแดนมนุษย์ผู้มานั้นคืออิสตรีชุดขาวสวมผ้าคลุมปิดหน้าส่วนล่างเอาไว้ทำให้ดูหน้าหลงใหลผิวหน้าที่โผล่พ้นชายผ้าคลุมหน้าออกมานั้นเนียนนุ่มแลดูเหมือนทำจากหยกชั้นดีสายตานั้นเป็ประกายระยิบระยับจากแสงดารา สะกดทุกสายตาที่อยู่บริเวณนั้นให้ไม่อาจเคลื่อนไหว
สภาพอากาศโดนรอบค่อยๆลดอุณหภูมิลงต่ำทุกอย่างหยุดนิ่งราวกับสูญเสียประสาทััไป เทพธิดาย่างก้าวลงบนผืนปฐีเกิดละลอกน้ำแข็งกระจายตัวออกมาทุกย่างก้าวเดิน อันเป็สัญญาณบ่งบอกว่านางเซียน์ผู้ที่ทำสีหน้าสงบไร้มลทินผู้นี้กำลังโกรธจนควบคุมอารมไม่ได้จนเกิดเหตุการน์เหนือปรากฎการธรรมชาติออกมาเป็ข้อบ่งบอกว่าเซียน์ที่งดงามผู้นี้อย่างน้อยที่สุดต้องมีขอบเขตขั้นสร้างรากฐานเป็อย่างน้อย
นางชักกระบี่ที่งามวิจิตออกมาและย่างก้าวเชื่องช้าเข้าหากลุ่มโจรก่อนจะวาดกระบี่อย่างเชื่องช้าเรียบง่ายทุกย่างก้าวของนางที่ก้าวผ่านกลุ่มโจรจะเกิดเงากระบี่เป็ภาพติดตาผ่านร่างพวกมันน่าแปลกที่นางเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าแต่พวกมันกลับไม่สามารถตอบสนองได้เลย
หวู่เฉินน้อยที่หลบอยู่ใต้การปกป้องของงูั์ตาเบิกกว้างด้วยความรู้สึกอัศจรรย์นางเซียนก้าวผ่านกลุ่มโจรคนแล้วคนเล่าที่หน้าแปลกกว่านั้นคือเหล่าโจรที่นางก้าวผ่านเหมือนจะโดนฟันโจมตีด้วยกระบี่แต่พวกมันกลับยืนนิ่งข้างเหมือนกับลำแสงกระบี่ที่เคลื่อนผ่านร่างกายพวกมันเป็ดังแค่ภาพมายา
พอนางเดินย่างผ่านเหล่ากลุ่มชายฉกัญทั้ง30คนเสร็จ จู่ๆร่างพวกมันรวมทั้งห่าลูกศร ห่าะเิที่ลอยอยู่กลางอากาศก็แตกสลายกลายเป็ละอองน้ำแข็งกระจายไปในอากาศในพริบตาสะเก็ดน้ำแข็งต้องแสงจันทร์จนส่องประกายยามค่ำคืนภาพที่สวยงามน่าชื่นชมนี้กับทำให้หัวหน้าโจรหน้าตาซีดเผือดยิ่งเห็นนางย่างก้าวเข้าหาตนอย่างช้าๆ
มันกัดริมฝีปากแรง จนเืนองเป็สายเร่งโคจรลมปรานอย่ารวดเร็วสุดชีวิตก่อให้เกิดกระแสความร้อนออกมาทำให้มันพอจะเคลื่อนไหวได้พริบตาที่มันขยับได้มันรีบยกมือขึ้นคารวะอย่างนอบน้อม
“นางเซียนที่สูงส่งท่านนี้ท่านอาจมีเื่เข้าใจผิดแล้ว พวกข้าไม่เคยมีปัญหาใดกับท่าน โปรดละเว้นข้าด้วยข้ามีนามว่า ก้วนปี่ ยินดีเป็ม้าลารับใช้นางเซียน ” มันพูดอย่างนอบน้อมแต่ร่างดุจดั่งเซียนของอิสตรีต่อหน้าในมือยังถือออกด้วยกระบี่วิจิตย่างก้าวเข้าหามันอย่างเชื่องช้าคล้ายไม่ได้ยินคำมันเสียด้วยซ้ำ
“นางเซียนโปรดวางใจข้าไม่มีความคิดแก้แค้นลูกน้องข้าที่ท่านสังหารไปล้วนสมควรแล้ว พวกมันล้วนสมควรตาย ล้วนสมควรตายแล้ว”มันพูดอย่างรีบเร่งแต่ร่างตรงหน้าไม่คิดจะหยุดใน่เวลาวิกฤติ ไม่อาจเห็นทางรอดความแตกต่างระหว่างมันและอิสตรีตรงหน้า เหมือนดั่งมนุษย์และเซียนไม่อาจก้าวข้ามเทียบเคียงแม้มันจะใช้ยาต้องห้ามยกระดับพลังฝีมือ2เท่าก็ไม่อาจเป็คู่มือนางได้ แต่ว่า...
ใน่เวลาวิกฤติมันล้วงคว้ายาต้องห้ามออกมากินไม่ใช่แค่เม็ดเดียว แต่กลับกินเข้าไปทั้งกำมืออย่างน้อยสามารถเร่งพลังมันได้10เท่า่เวลาไม่กี่อึดใจนึงแน่นอนการฝืนกินยาเกินขนาดนี่จะทำให้มันตัวะเิจากการทนพลังไม่ได้ตายอย่างแน่แท้
‘แต่ใครจะสนกันเล่าในเมื่อไม่เหลือทางรอดอย่างน้อยลากนางเซียนตรงหน้าไปสู่ปรโลกด้วย’ มันตาแดงฉานดุจเปลวเพลิงะโร้องดุจสัตว์ป่ารัศมีปรานที่พุ่งออกเกิดะเิจนอากาศสั่นไหวอย่างรุนแรงระดับพลังของมันตอนนี้สามารถรับมือกับขอบเขตสร้างรากฐานได้่อึดใจนึง
มันปลดปล่อยพลังทั้งหมดรวบรวมเข้าไปในตัวขวานั์จนขวานยักเรืองแสงสีแดงเพลิงส่องสว่างไปทั่วบริเวณมันฟาดขวานั์ลงไปที่นางเซียนตรงหน้าอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด
กะหวังให้ใช้ใน่ที่นางเซียนตรงหน้าประมาทจัดการผ่าร่างนางออกเป็สองส่วนในพริบตาเดียวเสียงผ่าอากาศอย่างรุนแรง เสียดหูเสียดทานอากาศ จนไหม้จนกลายเป็เปลวเพลิงสีฟ้าไปตามการวาดขวาน ขวานั์พุ่งเข้าใกล้ศีรษะนางเซียนโดยที่นางไม่ได้ขยับตัวป้องกันเลยด้วยซ้ำเห็นดังนั้นมันทำสายตายินดีนางเซียนนี่คงจะประมาทจนไม่อาจป้องกันการโจมตีของมันทัน“ตายซะ นังแพศยา ผ่าหมีั์!”
เจียงหวู่เฉินที่มองอยู่ทำสีหน้าใรีบร้องะโ”ท่านนางเซียนระวัง!”
กึง การโจมตีที่รุนแรงดุจอสูรร้ายเพียงพอที่จะผ่าเนินเขาได้ทั้งลูกกับถูกหยุดลงด้วยนิ้วบางเรียบเนียนดุจหยกด้วยนิ้วเดียวของอิสตรีบอบบางตรงหน้า รัศมีพลังหรือกระแสลมปราณการะเิกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดุจดั่งจมหายลงไปในน้ำหัวหน้าโจรตาเบิกกว้างด้วยความใสุดขีด มันเป็ยอดฝีมือขั้นบำเพ็ญกายขั้นสูงสุดใช้ด้วยการโจมตีสุดกำลังทิ้งการป้องกันเน้นโจมตีพร้อมแลกชีวิตกับอีกฝ่าย ในสถานะที่มันเพิ่มพลังสิบเท่า
ถึงอย่างนั้นกับถูกหยุดด้วยนิ้วเดียวของอิสตรีตรงหน้าอย่างง่ายดายนางไม่ใช่แค่ขอบเขตสร้างรากฐานแน่แล้ว เพราะต่อให้เป็ยอดฝีมือในหมู่นักพรตระดับสร้างรากฐานย่อมป้องกันการโจมตีของมันได้แต่ไม่อาจใช้แค่นิ้วเดียว แถมยังไม่ใช่กายาปรานด้วยซ้ำ
“เ้าเป็ใครกันแน่” มันะโอย่างสิ้นหวังร่างตรงหน้าไม่ตอบไม่แสดงสีหน้าออกมาในห้วงความคิดสุดท้ายของหัวหน้าโจรรู้สึกเห็นแสงวาบผ่านร่างกายมัน ก่อนภาพและสติของมันจะดับมืดไปตลอดกาล
เจียวหวู่เฉินน้อยตะลึงตาเบิกค้างมองเห็นเซียนหญิงตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ด้านหลังของนางเกิดละอองน้ำแข็งจากการสลายของร่างหัวหน้าโจร
298
