“ข้า!....หยุนเฟยนายน้อยเมืองจีฉิงที่ถูกเปรียบดั่งขยะของเมืองเพราะเส้นลมปราณพิการั้แ่เด็ก....จะล้มพวกเ้าทั้งหมดและเข้าเป็ศิษย์สำนักอาชา์...ใครที่คิดว่าแน่ก็มาเจอข้าได้!!”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างโจ่งแจ้งแจ่มชัดให้ได้ยินกันทุกผู้ทุกคน....ผู้คนที่อยู่โดยรอบพลันตะลึงขึ้นมาทันทีเมื่อหยุนเฟย
กล่าวจบ!
ฮือฮา!....
เมื่อเหล่าผู้คนตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก็พลันได้สติคืนมาพลางซุบซิบติฉินนินทาหยุนเฟยไปต่างๆนาๆ
“เหอะ!ทำเป็พูดดีไอ้เ้าขยะ!!”
“ใช่ๆคิดจะล้มให้หมดแล้วเข้าสำนักอาชา์งั้นรึ?อย่ามากล่าวมั่วๆให้ตัวเองดูดีหน่อยเลย!”
“บัดซบ!!เ้านี่มันชักจะเหิมเกริมแล้วสิ!เห็นทีงานประลองนี้ข้าคงต้องสั่งสอนมันเสียหน่อย!!”
“ใช่ๆลูกพี่..ขึ้นไปจัดการมันให้สาสมเลย!!”
เหล่าชายหนุ่มต่างพากันก่นด่าหยุนเฟยอย่างเอาเป็เอาตาย!ต่างจากเหล่าหญิงสาวที่กำลังตกหลุมรักในการกระทำของหยุนเฟยเข้าให้!...
“สู้ๆนะนายน้อยหยุนข้าจะคอยให้กำลังใจท่านเอง!!”
“ใช่ๆนายน้อยหยุนข้าไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละข้าจะคอยเป็กำลังให้ท่านเอง!!”
“กรี๊ด!!....เหตุใดข้าถึงเห็นนายน้อยหยุนเป็ดั่งเทพเซียนผู้สง่างามที่จุติลงมาจาก์ได้กันล่ะ?เหตุใดนายน้อยหยุนถึงได้หล่อเหลาขนาดนี้กัน?”
“ใช่ๆที่ผ่านมาพวกเราทำอะไรกันอยู่?เหตุใดคนที่หล่อเหลาดั่งเทพบุตรเช่นนี้เราถึงจำไม่ได้กัน?”
เหล่าสาวๆที่ได้ชื่นชมความงดงามและหล่อหล่อเหลาของหยุนเฟยก็พลันส่งเสียงกำลังใจให้กับหยุนเฟยกันระนาว!!...
“หล่อเหลายิ่งนัก!!.....อ๊ะ!!!!”
อุ๊ฟ!!
“ลูกชิงหยวน!!ดูสามีของเ้าสิหล่อเหลาดั่งเทพบุตรลงมาจุติชั่งคู่กันกับเ้าที่งดงามดั่งเทพธิดายิ่งนัก!!”
เย่อี้หนานกล่าวชมหยุนเฟยอย่างได้ใจ!...ต่างจากเย่ชิงหยวนที่บัดนี้บนใบหน้ากลับมีสีแดงจางๆบนแก้มทั้งสองข้างอย่างห้ามไว้ไม่อยู่!..เมื่อจู่ๆก็ดันพูดชมสามีของตนออกไปอย่างไม่รู้สึกตัว!
“ข้าสังเกตเห็นพลังปราณอันมหาศาลในตัวของหนุ่มน้อยผู้นั้น!!”
ชายชราอายุราวๆ45 – 50 ปีกล่าวออกมาอย่างสงสัยชายชราผู้นั้นคือผู้าุโของสำนักอาชา์ผู้หนึ่งนามว่าไป๋อี้
“สมกับเป็ท่านไป๋อี้ผู้าุโจากสำนักอาชา์สำนักหลัก!ช่างสายตาเฉียบคมยิ่งนัก!!”
ชายชราอีกผู้หนึ่งกล่าวยกยอไป๋จงอย่างนอบน้อมชายชราผู้นั้นนามว่าเซียงจื่อ เป็ผู้จ้าวสำนักอาชา์สาขาย่อย!
“ท่านเซียงจื่อกล่าวเกินไปแล้ว!”
ไป๋อี้กล่าวตอบอย่างนอบน้อมเช่นกัน!
.........................................
“หยุนเฟยเ้ากล้ามาแข่งจริงๆงั้นรึข้าล่ะยอมในความกล้าของเ้าจริงๆเลย!”
ซ่งเจี๋ยกล่าวออกมาอย่างเหยียดหยามไม่ไว้หน้าหยุนเสี่ยวเลยสักนิด
“พี่เจี๋ยเหตุใดท่านถึงได้กล่าวเช่นนั้นกัน?มิใช่ว่าท่านกลัวข้าหรอกนะ?”
หยุนเฟยกล่าวตอบไปอย่างหยอกล้อ
“บังอาจ!...เ้าคิดว่าข้าจะกลัวขยะอย่างเ้าหรืออย่างไร?แน่จริงก็อย่ายอมแพ้ก่อนจะประลองซะล่ะ!เหอะ!!”
ซ่งเจี๋ยสบถด่าออกมาอย่างมีน้ำโห.......ข้ารึจะกลัวเ้า?ขยะอย่างเ้าต่อให้ข้าใช้แค่นิ้วเดียวก็ชนะได้ง่ายๆ!!...จากนั้นซ่งเจี๋ยก็พลันเดินตวัดหนีไป!
“คอยดูที่งานประลองเถอะ!!”
หยุนเฟยก็พลันมีน้ำโหไปด้วยเพราะการกระทำที่ไม่ไว้หน้าหยุนเสี่ยวเลยซักนิดของซ่งเจี๋ย....อย่างเ้าน่ะหรือจะชนะข้าได้?อย่าว่านิ้วเดียวเลย!ต่อให้เ้าใช้พลังทั้งหมดก็ไม่อาจจะสู้กับข้าได้ด้วยซ้ำ!!...
เมื่อผ่านการปะทะวาจาครั้งไปชั่วครู่งานประลองก็พลันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว!...
“สวัสดีชาวเมืองจีฉิงทุกผู้ทุกคน!ข้าเซียงจื่อจ้าวสำนักอาชา์สาขาย่อยของกล่าวเปิดการแข่งขันประลองประจำเมืองณ บัดนี้!!”
เมื่อกล่าวจบก็พลันเกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาจากบนท้องฟ้าก่อนแสงพวกนั้นจะค่อยเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็ัแหวกว่ายอยู่บนท้องนภาอย่างสง่างามแล้วพลันดับสลายหายไปในที่สุด!!
ผู้คนพากันนตกตะลึงในการแสดงเล็กๆน้อยของเซียงจื่อก่อนจะพากันส่งเสียงดังกระหึ่มออกมาพลันเป็สัญญาณว่างานประลองครั้งนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว!!...
เมื่อสัญญาณงานประลองเริ่มขึ้นผู้จัดงานก็คงจะเป็ใครไปมิได้นอกจากหยุนเสี่ยว!.....เมื่อหยุนเสี่ยวขึ้นมาบนลานประลองขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง30 เมตร ผู้คนก็พลันเงียบสนิทไปตามๆกันราวกับนัดกันเอาไว้ล่วงหน้า....เมื่อหยุนเสี่ยวเดินขึ้นเวทีมันก็พลันประกบมือคารวะผู้าุโจากสำนักอาชา์ก่อนจะกล่าวออกมาว่า...
“งานประลองครานี้พวกเราได้สำนักอาชา์มาเข้าร่วมการรับชมขอให้เหล่าผู้เยาว์ทุกคนที่ลงแข่งแสดงพลังออกมาอย่างเต็มที่!!เพราะผู้ที่พลังโดดเด่นที่สุดในงานประลองยุทธ์ครานี้นั้นจะได้เข้าร่วมสำนักอาชา์สาขาย่อย!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ผู้คนก็พลับปรบมือและเฮออกมาเพื่อเป็การให้เกียรติสำนักอาชา์!!....
“งานประลองครานี้จะแข่งแบบอิสระผู้ที่ยืนอยู่บนลานประลองเป็คนสุดท้ายจะได้อันดับ1 ของรุ่นเยาว์ปีนี้ไป!!”
กล่าวจบก็พลันมีคนหนุ่มผู้หนึ่งะโขึ้นใปบนลานประลองก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเสียงดังกึกก้องไปทั่วว่า...
“ข้าจงอี้ใครผู้ใดที่คิดว่าจะชนะข้าได้ก็ขึ้นมาเสีย!!”
กล่าวจบก็พลันมีคนะโขึ้นไปบนลานประลองยุทธ์ก่อนมันจะกล่าวออกมาว่า!!
“ข้าฟางเหยาขอท้าประลอง!!”
เมื่อกล่าวจบทั้งคู่ก็พลันต่อสู้กันอย่างเอาเป็เอาตายเพื่อรีดเค้นพลังฝีมือให้ได้มากที่สุดให้เหล่าผู้าุโสำนักอาชา์ได้เห็น!...
การต่อสู้คงอยู่ต่อไปเรื่อยๆเป็วัฏจักรไปเสียแล้วเมื่อมีผู้ชนะผู้ชนะก็อยู่ต่อเมื่อแพ้ผู้ที่ชนะก็อยู่ต่ออีกครา เมื่อเสมอคู่ต่อไปก็พลันขึ้นมามีทั้งคนที่ยอมแพ้และคนที่ต่อสู้อย่างสุดกำลัง!...
ตุบตุบ ตุบ!
เสียงของเหล่าจอมยุทธ์รุ่นเยาว์ต่อสู้กันอย่างดุเดือด!
บัดนี้ผ่านการต่อสู้มาแล้วกว่า200 ชีวิตเหลืออีกเพียงแค่ไม่ถึงร้อยชีวิตที่กำลังรอที่จะห้ำหั่นกันเพื่อชิงดีชิงเด่น!!...
เมื่อคู่ที่กำลังสู้กันอยู่พลันเสมอกันหยุนเฟยก็พลันะโขึ้นลานประลองทันที!!
“ข้าหยุนเฟย!!หากพวกเ้าแน่ก็ขึ้นมาประลองกับข้า!!”
เมื่อหยุนเฟยกล่าวจบก็พลันมีหนุ่มคนหนึ่งกระโดขึ้นมาบนลานประลองเช่นเดียวกัน!!...
“ข้าไผ่จิงของท้าประลองนายน้อยหยุน!!”
กล่าวจบไผ่จิงมิรอช้ารีบควักดาบออกมาแล้วพุ่งทยานเข้าหาร่างหยุนเฟยทันที!!...นัยตาของมันนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อหยุนเฟย!!....
“เ้าบัดซบ!กล้าชิงเทพธิดาของข้าไปตายซะ!!”
พลังลมปราณรอบๆไผ่จิงก็พลันหนาแน่นขึ้นพลังขนาดนี้วัดเป็ระดับด้วยสายตาได้ว่าระดับปราณจิตขั้น 2 !!....
“สามหาวนัก!!....”
หยุนเฟยก็พลันสบถออกมาก่อนจะขับเคลื่อนลมปราณของมันออกมาก่อนจะพุ่งหมัดเบาๆออกไปหมัดหนึ่ง!!
ตูม!!
พลังปรากฏเสียงดังสนั่นขึ้นไปทั่วลานประลอง!...ก่อนที่ไผ่จิงจะกระเด็นกระดอนออกไปนอกลานประลองและกระอักเืออกมา!!
ฉากนี้ผู้คนโดยรอยพลันตะลึงขึ้นมาสุดขีด!!...หยุนเฟยใช้พลังปราณ?แถมยังอยู่ในขั้นครึ่งก้าวสู่ปราณจิต!!....
“เหลือเชื่อ!!เ้าหยุนเฟยมันฝึกวรยุทธ์ได้ั้แ่เมื่อไหร่กัน?เหตุใดมันถึงได้อยู่ในระดับปราณครึ่งก้าวสู่ปราณจิตได้?”
“เท่านั้นยังไม่พอ!!มันยังสามารถล้มไผ่จิงที่มีระดับปราณจิตขั้น2 ได้ภายในหมัดเดียว!!”
ผู้คนต่างพากันคุยเกี่ยวกับพลังของหยุนเฟยอย่างท่วนหน้า!!เพราะมิ้พียงมันจะรักษาเส้นลมปราณของมันได้แต่มันกลับอยู่ในระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตแถมยังชนะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปราณจิตขั้นสองได้เพียงแค่หมัดเดียว!!!...
หยุนเฟยเมื่อเห็นดังนั้นก็พลันได้ใจจึงกล่าวออกมาว่า
“พวกเ้าเข้ามาพร้อมๆกันก็ได้นะ!!ข้าชักจะเบื่อแล้วสิ!!”
เมื่อหยุนเฟยกล่าวจบทั่วลานประลองก็พลันลุกเป็ไฟ!!
“เหอะ!!แค่นั้นทำเป็อวดดีไปได้”
“เ้าไผ่จิงก็แค่ประมาทไป!ไม่เช่นนั้นแกคงได้แพ้สมใจแน่!!”
“ไอ้ขยะนี่ชักจะเหิมเกริมใหญ่แล้วนะ!!”
เหล่าผู้ลงแข่งวัยเยาว์ทั้งหลายต่งพากันก่นด่าในท่าทีอันอวดดีของหยุนเฟย!!...
“ท่านว่ายังไงบ้างท่านไป๋อี้!?...”
เซียงจื่อกล่าวถามไป๋อี้เชิงสงสัย...
“ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!!ถึงแม้ว่าเ้าหนูนั่นไม่ได้ที่หนึ่งข้าก็จักนำมันเข้าสำนักเอง!!”
ไป๋อี้กล่าวอย่างองอาจ!!ฝีมืออย่างหยุนเฟยนั้นอาจจะเทียบได้กับศิษย์สายนอกของสำนักหลักก็เป็ได้!!
..........................................
“พวกเ้าอย่ามัวแต่เห่าหอน!รีบขึ้นมาให้ข้าจัดการได้แล้ว!!”
หยุนเฟยที่เหมือนจะเก็บกดมานานก็ปล่อยที่ทีผยองออกมาอย่างองอาจ!!มันนั้นจะแสดงให้เห็นว่าขยะในตัวมันนั้นได้หายไปจนสิ้นแล้ว!!
ฝึบ!!!
พลันมีคนะโขึ้นมาบนลานประลองอย่างรวดเร็ว!!เมื่อผู้คนเห็นชายที่ขึ้นไปบนลานประลองก็พลันส่งเสียงเฮออกมาทันที!!
“ข้าซ่งเจี๋ย....ขอท้าประลอง!!!”
Tobe continue……
.
2K
