จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 145 : ประตูสู่กาลผันผวน

กลับมาสู่ห้องพักหมายเลข 12 ที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง เฉิน ฮ่าวหราน (陈浩然) ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้เก่า สูดลมหายใจที่ยังคงติดขัดเล็กน้อยเข้าปอดช้าๆ กลิ่นอับจางๆ และความเงียบสงัดของห้องที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย บัดนี้กลับแฝงไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกเหมือนถูกจองจำ

ภาพเหตุการณ์ในหอเก็บสมบัติ (藏宝阁) ยังคงฉายชัดในมโนสำนึก – การเผชิญหน้ากับหลู่เสวี่ย, พลังงานมิติอันปั่นป่วน, การต่อสู้อันดุเดือดกับหุ่นศิลา (傀儡), การปรากฏตัวของเงาร่างลึกลับ (虚幻身影), และคำเตือนสุดท้ายที่ทิ้งไว้... "แขกไม่ได้รับเชิญกำลังจะตื่น... กรงขังกำลังจะพัง..."

เขากำหมัดแน่น ความรู้สึกเร่งด่วนและไร้หนทางบีบคั้นเข้ามาอีกครั้ง เขายังคงอ่อนแอเกินไป ทรัพยากรขาดแคลน ตกอยู่ภายใต้การจับตามอง การรอคอยต่อไปคือการเดินไปสู่ความพินาศอย่างช้าๆ เขาเหลือบมอง "ยันต์โลหะสีเงิน" (银色空间符?) ในมือ มันคือความหวังเดียว... คือ 'กุญแจ' ดังที่เงาร่างนั้นบอกไว้ แต่จะเปิด 'ประตู' บานไหน? และต้องใช้อะไรไข?

'พลังงานที่สอดคล้อง... ความว่างเปล่า... ปล่อยวางรูปแบบเดิม...' เขาครุ่นคิดถึงคำใบ้นั้นอีกครั้ง หรือว่า... คำตอบจะอยู่ที่ระบบมรดก? เขายังมีแต้มมรดก (传承点 - Chuánchéng Diǎn) เหลืออยู่ 23 แต้ม! มันอาจจะเพียงพอที่จะไขความลับบางอย่างของยันต์ชิ้นนี้ได้!

เขาตัดสินใจทันที! นั่งลงขัดสมาธิบนเตียง รวบรวมสมาธิ เรียกใช้ระบบในใจ

"ระบบ (系统 - Xìtǒng)! ข้าต้องการใช้ 20 แต้มมรดก ประเมินค่ายันต์โลหะสีเงินชิ้นนี้!"

[ยืนยันการใช้งาน 20 แต้มมรดก เพื่อเริ่มต้นกระบวนการประเมินค่า 'กุญแจมิติโบราณ' หรือไม่?] เสียงอันราบเรียบดังขึ้นตอบรับ

'กุญแจมิติโบราณ!' ชื่อนี้ยิ่งตอกย้ำสมมติฐานของเขา! "ยืนยัน!"

[ดำเนินการหักแต้ม... แต้มมรดกปัจจุบัน: 3 แต้ม]

[เริ่มต้นกระบวนการประเมินค่า... กำลังวิเคราะห์โครงสร้างพลังงานมิติ...]

ดวงแสงสีทองปรากฏขึ้นในทะเลแห่งจิตใจ (识海 - Shí Hǎi) ยิงลำแสงสีทองเข้มข้นเข้าสู่มโนภาพของยันต์สีเงิน! ฮ่าวหรานรู้สึกถึงพลังจิตที่ถูกดูดออกไป แต่ครั้งนี้เขาสามารถควบคุมและปิดบังแรงกระเพื่อมของพลังงานได้ดีขึ้นมากด้วยเคล็ดวิชาเร้นเงา

ครู่ต่อมา ข้อมูลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองเขา:

[ประเมินค่าเบื้องต้นสำเร็จ!]

[วัตถุ: กุญแจมิติเศษเสี้ยวบรรพกาล (太古碎片空间钥匙 - Tàigǔ Suìpiàn Kōngjiān Yàoshi)]

[คุณสมบัติ: สามารถเปิดเส้นทางเชื่อมต่อไปยัง 'เศษเสี้ยวห้วงมิติเร้นลับ' (次元秘境碎片 - Cìyuán Mìjìng Suìpiàn) ที่หลงเหลือจากยุคบรรพกาล ซึ่ง 'กระแสเวลา' ภายในไหลเร็วกว่าภายนอกอย่างมาก (อัตราส่วนโดยประมาณ: 1 ปีภายนอก ≈ 5 ปีภายใน)]

[วิธีการเปิดใช้งาน (เบื้องต้น): ต้องการ 'การสั่นพ้อง' (共鸣) ระหว่างพลังงานของผู้ใช้ (แนะนำ: พลังงานที่มีคุณสมบัติพิเศษ/โบราณ), จิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง, และ 'เจตจำนง' ที่แน่วแน่ในการเปิดเส้นทาง โดยใช้ยันต์เป็นสื่อกลาง]

[คำเตือน: เศษเสี้ยวห้วงมิติมีความไม่เสถียรสูง! อาจเต็มไปด้วยพลังงานที่ปั่นป่วน! อันตรายที่ไม่รู้จัก! และการเดินทางข้ามมิติมีความเสี่ยง!]

'เวลาไหลเร็วกว่า! 1 ปีนอก = 5 ปีใน!' หัวใจของฮ่าวหรานเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นระคนตระหนก! นี่มัน... โอกาสที่สวรรค์ประทานมาชัดๆ! หากเขาเข้าไปฝึกฝนในนั้น... เวลาเพียงไม่กี่ปีในโลกภายนอก เขาจะสามารถบรรลุระดับพลังที่สูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด! แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องตัวเอง! แข็งแกร่งพอที่จะตามหาท่านแม่! แข็งแกร่งพอที่จะคลายผนึกกระบี่!

แต่คำเตือนเรื่องอันตรายและความไม่เสถียรก็ยังคงก้องอยู่ในใจ มันคือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่สุด!

เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ ห้องพักอันเรียบง่าย มันคือชีวิตปัจจุบันของเขา เพื่อนเพียงคนเดียวอย่างฟางเจี๋ย ศิษย์พี่หญิงลึกลับอย่างหลู่เสวี่ย อาจารย์หรือผู้อาวุโสที่เขาไม่แน่ใจว่าควรไว้ใจหรือไม่ ปริศนามากมายที่ยังรอการคลี่คลาย... หากเขาเข้าไปในมิตินั้น... เขาจะต้องทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเป็นเวลาหลายปี (ตามความรู้สึกของเขา)...

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบหยกสื่อสารสีดำที่มารดาทิ้งไว้ให้ สัมผัสอันเย็นเยียบแต่คุ้นเคยทำให้หัวใจสงบลง เขานึกถึงใบหน้าอันอ่อนโยนแต่แฝงความเข้มแข็งของนาง นึกถึงคำเตือนสุดท้าย... เขากำหยกไว้แน่น แล้ววางมันลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียงอย่างทะนุถนอม ข้างๆ กันนั้น เขาวางก้อนหินสีเทาเรียบๆ ก้อนหนึ่งที่เขาเก็บมาจากสวนสมุนไพร... สิ่งของธรรมดาๆ ที่เชื่อมโยงเขากับโลกใบนี้

"ท่านแม่... สหาย... รอข้าก่อน..." เขากระซิบเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นในใจ "เมื่อข้ากลับมา... ข้าจะแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องทุกสิ่ง... และค้นหาความจริงให้จงได้!" นี่คือสัญญาที่เขามอบให้กับตัวเองและโลกเบื้องหลัง

เขาหันกลับมายืนกลางห้องอีกครั้ง ดวงตาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว! ความลังเลหายไปสิ้น! เหลือเพียงเจตจำนงอันแน่วแน่!

เขาถือยันต์โลหะสีเงินไว้ในมือขวา หลับตาลง ทำสมาธิ ระลึกถึงคำใบ้ของเงาร่างลึกลับ และวิธีการที่เขาเคยใช้เปิดประตูมิติได้สำเร็จครั้งหนึ่ง เขาแผ่จิตวิญญาณออกไป โอบอุ้มยันต์ไว้ สัมผัสถึง 'ความว่างเปล่า' และ 'กระแส' ของมิติรอบตัว

เขาค่อยๆ ชักนำพลังอัสนีบรรพกาลสายเล็กที่สุด บริสุทธิ์ที่สุด... ส่งเข้าไปด้วย 'เจตจำนง' ที่จะ 'สอดคล้อง'... พยายามปรับคลื่นความถี่ให้ประสานกับพลังงานมิติ...

วูมมมม... ซี่... ซี่... เปรี้ยง!

ยันต์สีเงินสั่นสะท้านรุนแรง! แสงสีเงินนวลตาสว่างวาบ! อักขระไหลเลื่อนราวปรอทเหลว!

ฉีกกกกกกกกก!!! ซ่าาาาาาาาาา!!!

อากาศเบื้องหน้าเขา "ฉีกขาด" ออกอีกครั้ง! ก่อเกิดเป็น "ประตูมิติ" (空间门) สีเงินสว่างไสว! ครั้งนี้มันดูใหญ่และ "มั่นคง" กว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ยังคงสั่นไหวอย่างรุนแรง แผ่พลังงานอันลึกล้ำและเก่าแก่ออกมา! เขารู้สึกถึงพลังงานที่ถูกสูบออกไปอย่างต่อเนื่อง!

'เอาล่ะ... หวังว่าข้างในคงไม่มีหุ่นยนต์เฝ้าประตูอีกนะ' ความคิดขบขันแวบเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป!

ฟุ่บ!

เขาก้าวเท้า... กระโจนร่างเข้าสู่ประตูมิติสีเงินที่กำลังหมุนวนและส่องสว่างนั้นทันที!

แสงสีเงินกลืนกินร่างของเขาหายเข้าไป... วินาทีต่อมา ประตูมิติก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว... แล้วสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย...

ห้องพักหมายเลข 12 กลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง มีเพียงหยกสื่อสารสีดำและก้อนหินสีเทาเรียบๆ วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า เป็นพยานถึงการตัดสินใจและการเดินทางครั้งสำคัญที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น... สู่ห้วงมิติและกาลเวลาอันเร้นลับ...

(จบตอนที่ 145 )