ณ สถานที่แสนพิศดารแห่งหนึ่ง
สวัดดีอีกครั้งหนึ่ง ผมมีชื่อ ฟุรุคาว่า อิจิโกะ กลางทุ่งหญ้าสีเขียวที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่หญ้ากับหญ้าไม่มี***อะไรสักอย่าง
ได้มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังนอนอาบแผ่กลางดงหญ้าพร้อมกับคิดว่า
"ทำมั้ยตูยังไม่ตายอีก"
ก็นั้นสินะผมหน้าจะตายเพราะพิษร้ายจากเห็ดในตำนานแล้วนิแล้วไอ้การที่มานอนอยู่ตรงนี้มันหมายความว่าไง
สิ่งเดียวที่ผมพอจะคิดได้ก็คือ
"แปะๆ"
ผมหันคอไปตามเสียงโดยอัตโนมัติ
"ยอดเยียม!สมแล้วที่เ้าเป็โอตาคุขี้เก็บกดรู้ได้กระทั่งว่าตัวเองกำลังถูกส่งไปต่างโลก"
ผมได้พบกับผู้หญิงที่กำลังนั่งเก้าอี้พร้อมกับดื่มน้ำชาไปด้วยเธอเป็คนที่สวยเอามากๆเธอมีสีผมสีฟ้าดวงตาก็เป็สีฟ้าแต่หน้าตานี้สิกวนโอ๊ยแบบสุดๆรู้สึกคุ้นแปลกๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
สงสัยจะคิดมากไปเองชั่งมันดีกว่า
ท่าเป็ตามพล็อตเื่นิยายแฟนตาซีทั่วไปละก็พระเอกจะต้องถูกเทพพระเ้าส่งไปต่างโลกพร้อมกับพรอย่างน้อยๆสัก1-3ข้อเป็อย่างต่ำซึ่งเื่เอาไว้ทีหลัง
สิ่งที่พระเอกแนวแฟนตาซีหลายๆคนมักจะหลงลืมไปก็คือ
เหตุผลที่ถูกส่งไปไงเล่า!
คิดได้แบบนั้นก็ถามออกไปเลยดีกว่า
"้า-"
ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจนจบเลยจู่ๆยัยบ้านี้มันก็ทำบ้างอย่างกับร่างกายผม
'สะ...เสียงมันหะ...หายไป!ถะ...แถมร่างฉันยังขะ...ขยับไม่ได้!'
"ไม่ได้~ไม่ได้~ที่นี้เ้าไม่มีสิทธ์ออกความเห็นใดๆทั้งนั้นจนกว่าข้าจะพูดจนจบเสียก่อน"
ยัยบ้านี้!มันจ้องมองมาที่ผมแถมยังไม่เลิกทำหน้าตากวนประสาทอีกขื่นอยู่แบบนี้ต่อไปผมคงแค้นใจตายแน่ๆเลยที่ถูกตรึงไว้กลับพื้นหญ้าและทนมองหน้าตาของยัยนี้จนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะจบแบบนั้นไม่เอาน้าาาา~
"เวอร์ไปแล้วมั้งเ้านะแต่ก็เถอะเข้าเื่กันดีกว่า"
จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเป็คนละคนเลยทำให้ผมที่จ้องหน้าเธออยู่เคร่งเคลียดไปด้วยเลย
"อีกไม่นานจะมีการแข่งขันของเหล่านักสู้ที่เป็ตัวแทนของเทพพระเ้าองค์นั้นๆโดยมันจะจัดขึ้นที่ไหนเวลาไหนพวกเราทุกคนก็ยังไม่รู้แน่ชัดรางวัลของผู้ชนะข้าจะไม่ขอพูดก็แล้วกันแล้วทีนี้นักสู้ที่ข้าเลือกดันเกิดปัญหาขัดข้องบ้างอย่างขึ้นมาทำให้ไม่สามารถติดต่อหรือแจ้งเื่นี้ให้พวกนั้นทราบได้ข้าเลยอย่ากให้เ้าช่วยไปดูเ้าพวกนั้นแทนข้าเสียหน่อย"
นะ...นี้มันเื่ใหญ่เลยนะเฟ้ย!สมองของหล่อนคิดบ้าอะไรอยู่เนี้ยถึงได้มาเลือกโอตาคุแบบฉันให้ไปตามหาคนที่อยู๋ต่างโลกแบบนี้สติดีรึป่าวเนี้ยและที่สัมคัญ
'แล้วทำมั้ยต้องเป็ตูฟร้ะ!!!'
คนก็มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมถึงเลือกตูฟร้ะ!
เธอจ้องมองมาที่ผมก่อนจะแสยะยิ้มกวนโอ๊ยอีกครั้ง!
"แน่นอนว่าข้าเป็เทพพระเ้าที่สง่างามและมีน้ำใจต่อชนชั้นต่ำเยียงเ้า"
'ว่าใครเป็คนชั้นต่ำฟร้ะ!ฉันรู้นะหล่อนได้ยินที่ฉันพูด!อย่ามาทำเป็เมิณกันนะ!!!'
เห็นได้ชัดว่ายัยบ้านี้มันยินสิ่งที่ผมคิด
ถามว่าทำมั้ยผมถึงรู้นะเหรอ
เหอะ
ดูที่หน้าของยัยบ้านี้สิ
"แม้ว่าข้าผู้นี้ไม่คิดจะให้พรอะไรสักอย่างกับเ้าก็เถอะ"
ไม่มีใครทำหน้าแบบนั้นแล้วบอกว่าไม่เห็นจะยินเลยนะค่ะอะไรแบบนี้หรอก
แต่เดียวก่อนนะ!
'เฮ้ย!ไหนหล่อนบอกว่าเป็เทพพระเ้าที่มีน้ำใจเล่าให้มาสักอย่างสิเฟ้ย!'
"เอาละถึงเวลาที่เ้าต้องไปทำภาระกิจที่ข้ามอบให้แล้ว"
จู่ๆร่างกายของผมก็ค่อยๆลอยขึ้นบนฟ้าเรื่อยๆ
'เฮ้ยๆ!!!เอาพรมา!เอาพรมาให้ฉันก่อน!สิเฟ้ย!!!'
ตอนนี้ผมเริ่มไม่ขำไม่ออกแล้วก็พระเอกที่ไปต่างโลกโดยไม่มีพรไม่มีเงินไม่มี***อะไรสักอย่างโดยเฉพาะโอตาคุอย่างผมมันก็เหมือนตายทั้งเป็นี้แหละแบบนั้นไม่อ้าวน้าาาาาา
"ไม่ต้องห่วงข้าขออนุญาตจากท่านชาล็อตในการสร้างร่างใหม่ของเ้าแล้วไม่ต้องกังวลว่าจะต้องไปสิ่งร่างชาวบ้านชาวไร่เขาหรอก"
'ใครสนเื่นั้นฟร้ะ!ฉัน้าพรตั้งหาก!!!'
"โชคดีมีชัยท่านผู้กล้าของข้า~"
ทันใดนั้นเองก็แฟลชแบ็ควาบเข้ามาภายในหัวของผม
มันเป็ภาพของอนิเมะเื่หนึ่งที่ผมเคยดูเหมือนนานมาแล้ว
เป็เื่ราวที่เกี่ยวกับพระเอกดันใตายเพราะรถแทรกเตอร์และเทพพระเ้าผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับน้ำรู้สึกว่าเทพองค์นั้นเธอจะชื่อว่า
'อะ...เฮือก!'
เอาจริงดิเื่แบบนี้มันเป็ไปได้ด้วยเหรอผมจ้องมองยัยนี้จากบนฟากฟ้าด้วยความรู้สึกสับสนเต็มไปหมด
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง
นั้นก็คือ
"เป็หล่อนเองเหรออควา!!!"
ผมร้องะโเรียกชื่อของตัวละครหญิงจากอนิเมะเื่หนึ่งที่เคยดูด้วยความโกรธแค้น
และ
สติของผมก็ดับลง
หลังจากที่เทพองค์ดั่งกล่าวได้ส่งชายหนุ่มไปแล้ว
เธอก็ยังไม่ไปไหนเอาแต่จ้องมองบนฟ้าตรงจุดที่ชายหนุ่มจากไปด้วยสายตาที่เหมือนกำลังจะคิดว่า
"แปลกจังทำมั้ยเ้ามนุษย์นั้นถึงรู้ชื่อเราได้ละอืม......ชั่งมันดีกว่าไปเล่นเกมส์ที่เบลให้มาต่อดีกว่า"
หลังจากนั้นเธอก็หายไปอย่าวไร้ร่องลอย
.
.
.
.
.
.
.
.
"อ่าาา~แสบตาชะมั่ด"
ผมเริ่มรู้สึกตัวอีกครั้งเพราะรู้สึกแสบตาเพราะแสงมันสว่างจ่ามากเกินไปจริงๆ
ก็ไม่แปลกก็ผมเป็โอตาคุชอบอยู่ในห้องมืดๆการที่จู่ๆก็ได้เจอแสงพระอาทิตแบบนี้มันจะมีอาการอย่างที่เห็นก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร
"แล้วทำมั้ยตัวฉันถึงได้"
ผมดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมองไปรอบๆอย่างตื่นตระหนก
"ไม่จริงน่า!!!"
สิ่งที่ผมเห็นก็คือป่าและที่อยู่ข้างหน้าก็คือกำแพงเมืองที่อยู่ห่างจากที่นี้ไม่ใกล้ไม่ไกลนี้เอง
ซึ่งมันก็หมายความ
"เอาจริงดินี้เราถูกยัยบ้านั้นส่งมาต่างโลกโดยไม่ให้พรสักอย่างพลังก็ไม่ให้แถมยังเอาฉันมาปล่อยในป่าอีกตกลงยัยนี้มันตั้งใจจะฆ่าฉันสินะ!!!"
ผมไม่ได้พูดเกินจริงลองคิดดูว่าคุณโอตาคุที่เก็บตัวอยู่ในบ้านที่นานๆครั้งจะออกมาช่วยครอบครัวซื้อของอะไรแบบนี้
แล้วจู่ๆวันหนึ่งก็ถูกส่งมาต่างโลก
โดยที่ไม่มีพร
ไม่มีพลัง
ไม่มีอาวุธ
ไม่มีเงิน
ไม่มี HERE อะไรสักอย่าง!
ลองคิดดูว่าท่าเข้าเมืองได้แล้วจะเป็ยังไงเงินก็ไม่มีภาษาที่ใช้คุยกันก็ไม่รู้ว่าเป็ภาษาอะไรผมพูดได้รึป่าวก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ่ำ!
8K
