ตอนที่ 17 คาถาผนึกิญญา
ใจกลางหมู่บ้านไร้เงา บรรยากาศบิดเบี้ยวจนมองเห็นอากาศเป็ระลอกคลื่นสีม่วงคล้ำ เสาหินสลักอักขระนับพันต้นที่ปักเป็เขาวงกตส่งเสียงครางครืนๆ ราวกับเครื่องจักรโบราณที่กำลังทำงานเกินกำลัง ตรงจุดศูนย์กลางของเขาวงกตนั้น พื้นดินยุบตัวลงกลายเป็หลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง มีลำแสงสีม่วงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงจันทร์จนมืดมิด
ธีรภพและลลินทิพย์ยืนอยู่หน้าเสาหินต้นสุดท้ายก่อนจะถึงใจกลาง ร่างกายของธีรภพสั่นเทา พลังงานิญญาที่เขาดูดกลืนมาจากกองทัพนักรบในตอนที่แล้วยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในกระแสเื เนตรอสูรบนฝ่ามือขวาของเขาเบิกกว้างจนเส้นเืสีดำปูดโปนออกมาตามแขน
“ธีรภพ คุณไหวไหม” ลลินทิพย์ถามด้วยเสียงสั่นเครือ เธอต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุงร่างไว้ เพราะไออาคมที่รุนแรงทำให้เธอหายใจลำบาก
“ผมต้องไหว ถ้าไม่ปิดไอ้หลุมนี่ตอนนี้ อยุธยาจะกลายเป็เมืองแห่งคนตายในคืนเดียว”
ธีรภพกัดฟันพูดจนเืซึมตามร่องฟัน เขามองไปที่ใจกลางหลุม เขาเห็นมือสีดำขนาดั์นับไม่ถ้วนที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก
ธีรภพหยิบยันต์สีทองใบสุดท้ายที่ปู่ทิ้งไว้ให้ออกมา ยันต์ใบนี้มีความพิเศษตรงที่มันไม่มีอักขระเขียนอยู่เลย แต่มันกลับแผ่ไออุ่นที่คุ้นเคยออกมา
“ปู่เคยบอกว่า คาถาที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่ได้ถูกเขียนไว้ในสมุด แต่อยู่ในพันธสัญญาระหว่างเืกับิญญา” ธีรภพหันไปมองลลินทิพย์
“ลลินทิพย์ ผม้าพลังจันทราของคุณช่วยหน่วงเวลาให้ผมสามนาที ผมต้องใช้สมาธิทั้งหมดในการเขียนอักขระลงบนยันต์นี้ด้วยเืของตัวเอง”
“สามนาที ฉันจะทำให้ได้ค่ะ” ลลินทิพย์ข่มความกลัว เธอพุ่งตัวไปข้างหน้า ปักไม้เท้าพระจันทร์เสี้ยวลงบนดินแล้วร่ายมนต์สูงสุดของเธอ
“มหาเวทจันทรา : ปราการร้อยชั้นฟ้า”
วงกลมแสงสีขาวบริสุทธิ์ขยายตัวออกจากไม้เท้า กลายเป็โดมแก้วประกายมุกครอบคลุมพื้นที่รอบหลุมไว้ ในขณะเดียวกัน ิญญาอสูรที่ััได้ว่าประตูมิติกำลังถูกท้าทาย ก็พุ่งเข้าชนปราการของลลินทิพย์อย่างบ้าคลั่ง เสียงกระแทกดัง เปรี้ยง! เปรี้ยง! เหมือนแก้วจะแตกได้ทุกเมื่อ
ธีรภพนั่งคุกเข่าลง เขาใช้มีดสั้นกรีดปลายนิ้วทั้งห้าของมือซ้าย แล้วเริ่มวาดอักขระลงบนยันต์สีทองอย่างรวดเร็ว ทุกลายเส้นที่เขาวาดลงไป เนตรอสูรบนฝ่ามือขวาจะส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ป เพราะอักขระนี้คือโซ่ตรวนที่ถูกสร้างมาเพื่อพันธนาการตัวมันเองและพลังที่มาจากนรก
“เ้าหนุ่ม เ้ากำลังจะขังข้าไว้พร้อมกับรอยแยกนั่น” เสียงของอสูรในเนตรคำรามในหัว
“ถ้ามันต้องเป็แบบนั้น ผมก็ยอม” ธีรภพคำรามตอบในใจ
เขาไม่ได้เพียงแค่วาดอักขระ แต่เขากำลังบรรจุความทรงจำลงไปในยันต์ ภาพของหมู่บ้านที่สงบสุข ภาพรอยยิ้มของพ่อแม่ และภาพของลลินทิพย์ที่คอยเคียงข้าง พลังบวกเหล่านี้คือขั้วตรงข้ามที่จะใช้สยบพลังงานลบจากนรก
หนึ่งนาทีผ่านไป... ปราการของลลินทิพย์เริ่มร้าว เธอทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง เืไหลออกจากจมูกจากการแบกรับแรงกระแทกของอสูร
สองนาทีผ่านไป... เสาหินรอบๆ เริ่มะเิออกทีละต้น อักขระบนยันต์สีทองเริ่มส่องแสงสีแดงเพลิงสลับทองคำ
“อีกนิดเดียว” ธีรภพเหงื่อท่วมตัว สติของเขาเริ่มพร่าเลือน
ในวินาทีที่สามนาทีครบกำหนด ปราการของลลินทิพย์แตกกระจายออกเป็เสี่ยงๆ อสูรกายร่างมหึมาพุ่งเข้าหาธีรภพโดยตรง แต่มันก็สายไปแล้ว
ธีรภพดีดตัวลุกขึ้นยืน เขาพุ่งทะยานไปที่ขอบหลุมมิติ มือขวาที่มีเนตรอสูรกำยันต์สีทองที่เขียนเสร็จสมบูรณ์ไว้แน่น
“อาคมลับตระกูลศราวิญญ์ : คาถาผนึกิญญาสยบอเวจี”
เขาตบฝ่ามือขวาลงบนพื้นดินที่ขอบหลุมโดยตรง ทันทีที่ยันต์ััพื้น แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ะเิออกจนมองไม่เห็นอะไรเลย เส้นแสงสีทองนับล้านเส้นพุ่งออกจากยันต์แล้วร้อยรัดเข้ากับมือสีดำที่โผล่พ้นหลุมขึ้นมา
“ปิด ทวาร นรก!”
ธีรภพเค้นพลังเฮือกสุดท้าย เนตรอสูรบนฝ่ามือของเขากระพริบถี่ๆ ก่อนจะปิดสนิทลงพร้อมกับลำแสงม่วงที่ถูกกระชากกลับลงไปในดิน เสียงกรีดร้องของดวงิญญานับพันถูกกลืนกินหายไปใต้ผืนดินในพริบตา
โครมมมมม!
รอยแยกมิติปิดสนิท พื้นดินที่เคยแยกออกกลับมาเชื่อมกันเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เสาหินเขาวงกตกลายเป็หินธรรมดาที่ไร้อาคม หมู่บ้านไร้เงากลับมาเป็เพียงที่ราบรกร้างท่ามกลางแสงดาว
ธีรภพนอนแผ่อยู่บนพื้นดิน หอบหายใจโรยริน มือขวาของเขาบัดนี้ไม่มีร่องรอยของเนตรอสูรเหลืออยู่เลย มีเพียงรอยแผลเป็สีจางๆ และคราบเื ลลินทิพย์คลานเข้ามาหาเขา เธอสะอื้นด้วยความดีใจและอ่อนแรง
“คุณทำได้ ธีรภพ รอยแยกหายไปแล้ว”
“แต่มัน ยังไม่จบ” ธีรภพพึมพำ เขามองขึ้นไปบนฟ้า เห็นเมฆสีดำก้อนหนึ่งที่ยังคงไม่จางหายไป “ธีรเทพ เขารู้แล้วว่าผมทำอะไรได้”
ในความเงียบหลังา ธีรภพััได้ถึงบางอย่างที่แปลกไป เขาไม่รู้สึกถึงความร้อนจากเนตรอสูรอีกต่อไป
แต่มันถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าเดิม ราวกับว่าเขาได้เสียบางส่วนของิญญาไปพร้อมกับคาถาผนึกนั้น
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะพยุงตัวลุกขึ้น เพื่อหาทางกลับไปยังวัดสีกระจ่าง ทันใดนั้น แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงก็สาดเข้ามาที่ใบหน้าของพวกเขา
“หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าขยับ” เสียงเข้มะโก้อง
ธีรภพพยายามหรี่ตามอง เขาเห็นชายคนหนึ่งในชุดแจ็คเก็ตสีดำ สวมหมวกแก๊ป และมีกล้องถ่ายรูปคล้องคอ ชายคนนั้นยืนสั่นเทาอยู่หลังพุ่มไม้ ในมือถือเครื่องอัดเสียงตัวเล็กๆ ไว้
“ผม ผมเห็นหมดแล้ว...” ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก “พวกคุณ ไม่ใช่คนธรรมดา แสงนั่น ผีนั่น ผมอัดวิดีโอไว้หมดแล้ว!”
ธีรภพและลลินทิพย์มองหน้ากันด้วยความใ นี่คือสิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวที่สุด ผู้เห็นเหตุการณ์ที่เป็คนธรรมดา และคราวนี้มันไม่ใช่แค่ชาวบ้านที่ถูกหลอก แต่เป็ใครบางคนที่ดูเหมือนจะตั้งใจมาเก็บข้อมูล
“คุณเป็ใคร” ธีรภพถามพลางพยายามจะลุกขึ้น แต่เขาก็ล้มลงไปอีกครั้ง
ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาหันหลังแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดของป่า พร้อมกับความลับของผู้ใช้อาคมที่กำลังจะถูกเปิดเผยสู่โลกภายนอกผ่านทางโซเชียลมีเดียและอินเทอร์เน็ต
“ต้องตามเขาไปค่ะธีรภพ ถ้าคลิปนั่นถูกเผยแพร่ สมาคมจอมเวทย์จะมาถล่มเราแน่” ลลินทิพย์บอกด้วยความตระหนก
แต่ธีรภพกลับนิ่งเงียบ เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ชายคนนั้นทิ้งไว้ มันคือบัตรประจำตัวที่หล่นอยู่บนดิน
ธีรภพหยิบมันขึ้นมาอ่านชื่อบนบัตร แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
“ภาคิน นักข่าวอาชญากรรมและเื่ลี้ลับ”
เื่ราวการต่อสู้ในเงาที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด กำลังจะถูกดึงขึ้นมาสู่แสงสว่าง และผู้เห็นเหตุการณ์คนนี้ อาจจะเป็ทั้งกุญแจสำคัญ หรือดาบสองคมที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาในอนาคตอันใกล้
จบตอนที่ 17
สนับสนุนค่ากาแฟ หรือโดเนทเป็กำลังใจให้ได้นะครับ
4380169722 : ธนาคารไทยพาณิชย์
7K
