เหม่ยหลิงเชฟสาวผู้มากความสามารถและชื่อเสียงโด่งดัง กำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดของชีวิตเธอมีทุกสิ่งที่ใครๆ ใฝ่ฝัน ทั้งหน้าที่การงานที่มั่นคง ความรักที่สมบูรณ์แบบและอนาคตที่สดใส ทว่าโชคชะตาก็เล่นตลกเมื่ออุบัติเหตุทางรถยนต์พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปในพริบตา
ในวินาทีที่รถยนต์พุ่งเข้าชนเหม่ยหลิงรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ความเ็ปแล่นปราดไปทั่วร่างกายก่อนที่สติของหญิงสาวจะดับวูบลงไป ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด
แต่แล้ว... เหมือนมีแสงสว่างเรืองรองขึ้นที่ปลายอุโมงค์เหม่ยหลิงรู้สึกถึงััที่คุ้นเคย เสียงรอบข้างเริ่มดังขึ้น เธอค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ภาพเบื้องหน้าทำให้เธอตกตะลึงเป็อย่างมาก
หญิงสาวไม่ได้อยู่ในโรงพยาบาลไม่ได้อยู่บนเตียงคนไข้ ทันทีที่เปลือกตาของเหม่ยหลิงเปิดขึ้นในร่างใหม่ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาคือความเ็ปแสนสาหัสราวกับร่างกายถูกฉีกออกเป็เสี่ยงๆหญิงสาวรู้สึกเหมือนว่ากำลังถูกแขวนอยู่กลางอากาศ ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ขณะที่สติค่อยๆกลับคืนมา ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง
เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้เหม่ยหลิงก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความใ เธอเห็นตัวเองถูกมัดแขวนไว้กับขื่อบ้านร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลสดใหม่ เืไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนทั่วร่างกายหญิงสาวพยายามขยับตัว แต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อยเพราะความเ็ปกำลังแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกไฟเผา
เหม่ยหลิงพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นนี่เธอตายแล้วหรือ? นี่คือ์หรือนรก? หรือว่าแค่ฝันไป? แต่ความรู้สึกเ็ปที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกายย้ำเตือนให้เหม่ยหลิงรู้ว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน
ภาพเบื้องหน้ายิ่งทำให้หัวใจของเหม่ยหลิงบีบรัดเฟยหยาง อนุภรรยาของชินอ๋องมู่หรงเยว่ ผู้เป็สามีของสตรีในร่างนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวใบหน้าของเฟยหยางนั้นสวยงามแต่ทว่ากลับคมบิดเบี้ยวด้วยความสะใจรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนริมฝีปากแดงระเรื่อ ในมือของหล่อนถือแส้หนังเปื้อนเืที่คงเพิ่งใช้โบยตีร่างกายของเธอจนแหลกเหลว
"หึ! ยังไม่ตายอีกเหรอ ไป๋หลัน"เฟยหยางเอ่ยเสียงเยาะหยัน "คิดว่าแค่แกล้งตายจะรอดจากข้าไปได้งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
เหม่ยหลิงในร่างของสตรีที่ชื่อว่าไป๋หลันพยายามเปล่งเสียงแต่ก็ทำได้เพียงครางออกมาเบาๆ ความเ็ปทำให้เธอแทบขาดใจ เธอพยายามรวบรวมสติคิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้
ความทรงจำของร่างนี้ค่อยๆไหลบ่าเข้ามาในหัว เหม่ยหลิงเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธอกำลังอาศัยอยู่ในร่างของ ไป๋หลันพระชายาเอกของท่านชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ แต่กลับถูกสามีทำท่าทีเ็าใส่และยังมอวายถูกอนุภรรยาอย่างเฟยหยางกลั่นแกล้งสารพัด ไป๋หลันมักจะถูกใส่ร้ายป้ายสีถูกทุบตีทำร้าย จนในที่สุดก็ทนพิษาแไม่ไหวและตายในที่สุด
แต่เหม่ยหลิงที่อยู่ในร่างของไป๋หลันไม่ยอมตายเธอเพิ่งจะได้ชีวิตใหม่ และจะไม่ยอมให้ใครมาพรากมันไปอีก เธอจะต้องเอาชีวิตรอดและช่วยแก้แค้นให้กับไป๋หลัน เ้าของร่างอันน่าเวทนานี้ให้จงได้
"เฟยหยาง"เหม่ยหลิงในร่างของไป๋หลันกัดฟันพูด แม้เสียงจะแหบพร่าแต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เ้าจะต้องชดใช้... สำหรับทุกสิ่งที่ทำกับข้าไป๋หลันผู้นี้"
เฟยหยางหัวเราะลั่น "ชดใช้เหรอ? เ้ามันก็แค่เศษสวะไร้ค่าจะทำอะไรข้าได้ ไป๋หลัน?"
เหม่ยหลิงไม่ตอบเธอเอาแต่จ้องมองเฟยหยางด้วยสายตาเ็าแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความมุ่งมั่นที่จะเอาคืน
เฟยหยางรู้สึกเสียวสันหลังวาบนางไม่เคยเห็นแววตาแบบนี้จากไป๋หลันมาก่อนมันทำให้หญิงสาวรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก
"เ้า...เ้าเป็ใครกันแน่?" เฟยหยางถามเสียงสั่น
เหม่ยหลิงแสยะยิ้มมุมปาก"ฉันคือยมทูต ที่จะมาเอาชีวิตแกไง"
สิ้นคำพูดเหม่ยหลิงก็สะบัดตัวอย่างแรงจนเชือกที่มัดขาดออกเธอทิ้งตัวลงมายืนอยู่เบื้องหน้าเฟยหยาง แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยาแแต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยพลัง
เฟยหยางมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึงนางไม่เคยคิดว่าไป๋หลันผู้แสนอ่อนแอจะกล้าลุกขึ้นสู้นางรีบคว้าแส้ขึ้นมาเตรียมพร้อม แต่ก็สายไปเสียแล้ว
เหม่ยหลิงพุ่งเข้าใส่เฟยหยางด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าเธอคว้าแส้จากมือเฟยหยาง หักมันเป็สองท่อนแล้วทิ้งมันลงกับพื้น
"นี่... นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น" เหม่ยหลิงกระซิบข้างหูเฟยหยาง"แกจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม... สำหรับทุกสิ่งที่ทำกับไป๋หลัน"
หลังจากที่เหม่ยหลิงก้าวออกจากห้องที่เกิดเหตุการณ์อันเลวร้ายเธอก็ได้รับการช่วยเหลือจากบ่าวคนสนิทของไป๋หลันพวกเขาพาเธอไปยังห้องนอนเพื่อทำแผลและดูแลรักษา
เหม่ยหลิงนอนราบลงบนเตียงอย่างอ่อนแรงความเ็ปจากาแยังคงรบกวนเธอแต่สิ่งที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกเ็ปยิ่งกว่าคือความทรงจำอันแสนโหดร้ายของไป๋หลันที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
เมื่อบ่าวรับใช้ทำแผลให้เธอเสร็จแล้วเหม่ยหลิงก็ขอให้พวกเขาออกไปจากห้องเพราะเธอ้าอยู่คนเดียวเพื่อทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นและวางแผนตั้งรับสำหรับอนาคต
เหม่ยหลิงพยายามลุกขึ้นนั่งพลางสำรวจห้องรอบตัวอย่างละเอียด ห้องนี้ตกแต่งอย่างหรูหราสมฐานะของพระชายาเอกแต่กลับมีบรรยากาศที่เงียบเหงาและอ้างว้างเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูเก่าแก่และทรุดโทรมเหมือนกับชีวิตของไป๋หลันที่ถูกสามีทอดทิ้งและละเลย
สายตาของเหม่ยหลิงไปสะดุดกับกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องเธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความใ
ภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของเธอไม่ใช่เหม่ยหลิงที่คุ้นเคย แต่เป็ใบหน้าของหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็สัน และริมฝีปากรูปกระจับ ใบหน้างดงามราวกับภาพวาดแต่แววตากลมสวยกลับแฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย
เหม่ยหลิงยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตัวเองความรู้สึกเย็นเฉียบจากกระจกทำให้เธอรู้ว่านี่คือความจริงและเธอกำลังอาศัยอยู่ในร่างของคนอื่น
น้ำตาไหลอาบแก้มของเหม่ยหลิงเธอกำลังรู้สึกสงสารไป๋หลันคนนี้จับใจ ไม่เคยคิดว่าจะมีใครต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อย่างกับกำลังเล่นละครน้ำเน่าบทหนึ่งอยู่ เหม่ยหลิงจึงสาบานกับตัวเองว่าจะเอาตัวรอดในโลกแห่งนี้และแก้แค้นให้ไป๋หลันนางจะทำให้คนที่ทำร้ายไป๋หลันต้องชดใช้ให้หมดทุกคน
เหม่ยหลิงเริ่มต้นด้วยการสำรวจห้องของไป๋หลันอย่างละเอียดและพบว่าไป๋หลันมีบ่าวรับใช้เพียงไม่กี่คนที่ยังคงภักดีต่อนาง
เหม่ยหลิงวางแผนที่จะเริ่มต้นด้วยการฟื้นฟูสุขภาพของตัวเองและเรียนรู้เกี่ยวกับโลกใบใหม่นี้เธอจะใช้ความรู้และทักษะที่นางมีจากโลกเดิมมาปรับใช้ในโลกนี้ และจะทำให้ทุกคนเห็นว่านางไม่ใช่ไป๋หลันผู้แสนอ่อนแออีกต่อไปแล้ว
เหม่ยหลิงใช้เวลาหลายวันในการพักฟื้นและเรียนรู้นางฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงขึ้น และศึกษาขนบธรรมเนียมประเพณีของโลกนี้ นางยังเรียนรู้เกี่ยวกับอำนาจและอิทธิพลของแต่ละคนในจวนอ๋องเพื่อที่จะวางแผนการแก้แค้นได้อย่างรอบคอบ
เมื่อเหม่ยหลิงพร้อมก็เริ่มลงมือทันทีเริ่มต้นด้วยการเปลี่ยนแปลงตัวเอง หญิงสาวเปลี่ยนการแต่งกายและทรงผมให้ดูสง่างามและน่าเกรงขามและฝึกฝนการพูดจาและกิริยาท่าทางให้ดูมั่นใจและดูมีอำนาจให้สมกับชาติกำเนิดของเ้าของร่างเดิม
หญิงสาวคนนี้จะไม่ใช่ไป๋หลันผู้แสนอ่อนแออีกต่อไปแล้วจากนี้นางคือไป๋หลันผู้แข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว นางจะใช้ชีวิตใหม่นี้เพื่อสร้างความสุขให้กับตัวเองและคนที่นางรักจะไม่ยอมให้ใครมาดูแคลนเ้าของร่างนี้อีกต่อไป
4K
