ดอกหญ้าใต้เงาจันทร์

"มะเฟือง ผู้ชายคนนั้นเป็นใครอะ แกรู้จักเขาด้วยหรอ"  "นั่นสิ แต่พวกเราเองก็ไม่เคยเห็นเขาเลยนะใครอะ" ข้าวหอมกับแพรใสถามมะเฟืองด้วยความสงสัยเนื่องจากพวกเธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้นมาก่อนเลย แล้วมะเฟืองไปรู้จักเขาได้ยังไง แถมเขายังรู้ชื่อของมะเฟืองอีก ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสสัย

มะเฟืองที่เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความอยากรู้อย่างมากของเพื่อนทั้งสอง ก็แทบอยากจะเอาบาทามาก่ายหน้าผากให้รู้แล้วรู้รอด คำถามนี้มันค่อนข้างจะตอบยากนิดหนึ่งอะนะแต่จะไม่ตอบคงไม่ได้ มะเฟืองจึงตัดสินใจตอบไปว่า "คนคนนี้นะ เพิ่งจะมาเมื่อวานแล้วฉันก็รู้จักเขาตอนที่ฉันกำลังจะขึ้นไปลานจอดรถพอดีแล้วเดินชนกับเขานะ ถ้าถามว่าเขาเป็นใครล่ะก็ฉันขอไม่ตอบดีกว่า แต่อีกไม่นานหรอกเดี๋ยวพวกแกก็ได้รู้แล้ว ไปๆ รีบไปทำงานกันเถอะ" มะเฟืองที่กลัวยัยเพื่อนตัวดีจะมีข้อสงสัยหลายเรื่องจึงรีบไล่เพื่อนให้ไปทำงาน

ในขณะนี้ทั้งมะเฟือง ข้าวหอม และแพรใสก็ได้นั่งประจำโต๊ะทำงานของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเธอทั้งจึงรีบทำงานที่ตัวเองได้รับมอบหมายทันที ระหว่างนั้นเองก็ได้มีคนเดินเข้ามายังออฟฟิสที่ตอนนี้มีคนหลายคนนั่งทำงานอยู่เกือบทั้งหมดซึ่งด้วยออร่า ความสง่า ความสูง และความเท่ของเขานั้นเรียกความสนใจจากใครหลายๆคนได้ไม่ยาก รวมถึงกลุ่มแพรใสด้วย  "แพร ดูนั่นคนที่ทักมะเฟืองเมื่อเช้านี่นา ข้าวหอมที่ตอนนี้ได้หลุดโฟกัสจากงานของตัวเองแล้วกลายเป็นไปโฟกัสคนที่พึ่งเดินเข้ามาหมาด รีบชวนให้มามองด้วยกัน ส่วนมะเฟืองที่หันไปมองอยู่แล้วตอนนี้เธออยากจะรีบมุดใต้โต๊ะหนีมันซะเลย ได้แต่ภาวนาว่าอย่าทักเธอในตอนที่หลายๆคนอยู่เด็ดขาดเลยนะ!

"สวัสดีครับทุกคน อาจจะรบกวนเวลาทำงานของทุกคนไปบ้างแต่ผมขอเวลาไม่นานครับ ผมแค่อยากจะมาทำความรู้จักกับทุกคนในบริษัท เพื่อที่เราจะได้ทำงานร่วมกันได้อย่างสบายใจ เนื่องจากผมเพิ่งเข้ามาที่บริษัทเมื่อวานเลยยังไม่ได้ทักทายทุกคนเลย งั้นผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ ผม อัคคี สเตอร์ลิง เป็นประธานของบริษัทนี้ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ" หลังจากที่อัคคีพูดจบก็เรียกเสียงฮือฮาจากทุกคนในบริเวณนั้นได้หมด และตอนนี้แพรใสกับข้าวที่ช็อคจนอ้าปากค้างเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ส่วนมะเฟืองนั้นไม่ต้องพูดถึงหน้าราบไปกับโต๊ะแล้ว 

"ตอนนี้ทุกคนอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับผมเท่าไหร่ แต่ผมเชื่อว่าถ้าพวกเราอยู่ด้วยกันไปเรื่อยๆพวกเราจะต้องสนิทกันมากๆแน่ครับ" 

 อัคคีพูดพร้อมกับโปรยยิ้มพิฆาตที่เป็นท่าไม้ตายหลักของเขาเลย แน่นอนใครที่เจอท่านี้เข้าไปน็อคทุกราย สภาพของทุกคนในออฟฟิศคือ ตัวเหลวเป็นน้ำไหลไปกับเก้าอี้แล้ว แต่เสียดายท่านี้มันใช้ไม่ได้กับมะเฟืองคนนี้หรอก แต่เผอิญสายตาของอัคคีนั้นดันสบเข้ากับมะเฟืองพอดี สิ่งที่อัคคีทำคือสบตากับมะเฟืองด้วยรอยยิ้มพิฆาตนั่นแหละ แต่คนที่รู้สึกเหมือนจะเปลี่ยนไปคือมะเฟือง ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ทำไมเธอสบตากับเขาแล้วกลับเหมือนถูกสายตาเขาดึงเข้าไปยังไงยังงั้น แล้วรอยยิ้มนั่นมันอะไรกัน นี่เธอเขินงั้นหรอ ไม่จริงน้า //0_0// นี่มะเฟืองคนนี้จะมาแพ้ให้รอยยิ้มของผู้ชายคนนี้ได้ยังไง บ้าไปแล้วแน่ๆ มะเฟืองรีบใช้มือทั้งสองข้างตบแก้มของตัวเองเพื่อเรียกสติ การกระทำของมะเฟืองนั้นอยู่ในสายตาของอัคคีเกือบทั้งหมด จนเขาถึงกับหลุดหัวเราะออกมา แล้วไอตอนหัวเราะนี่มันดันมีเสน่ห์กว่าตอนยิ้มเป็นพันเท่าเลยนะสิ มะเฟืองที่เห็นว่าเขาหัวเราะจนตาหยี ก็ยิ่งเขินหนักเลยก็อย่างที่บอกว่าตอนหมอนี้หัวเราะมีเสน่ห์มากกว่า เธอจึงรีบหันหน้าทันทีเพราะกลัวว่าหมอนั้นจะเห็นหน้าที่แดงจนเป็นลูกตำลึงแน่ๆ แต่ถึงเธอจะหลบจากสายตาของอัคคีได้ก็ใช่ว่าจะหลบสายตาจากเพื่อนของเธฮได้

"มะเฟือง แก.... หน้าแก" 

"หน้าฉันเป็นอะไรอะ"

"หน้ามะเฟืองแดงมากเลย"  แพรใสพูดขึ้นมา สมกับเป็นคู่หูกันจริงๆเลย ทั้งแพรใสกับข้าวหอมอีกคนหนึ่งพูดตะกุกตะกัก ส่วนอีกคนหนึ่งก็พูดออกมาเลย เห้ออออ ในขณะที่มะเฟืองกำลังหลบหน้าที่เขินของตัวเองอยู่แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ เขาจะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอเนี่ยสิ แล้วสายตาของทุกคนก็หันมามองที่เธอหมดเลยยย อัคคียืนมองมะเฟืองสักพักใหญ่ทำเอาคนถูกมองเขินเข้าไปใหญ่ เธอจึงหันสายตาไปทางอื่นด้วยความเขินอาย แต่ก็ถูกมือใหญ่นั้นจับที่คางให้หันมามองที่เขา มะเฟืองที่ถูกให้หันมามองเข้ากับสายตาของโดยอัตโนมัติ จะทำอะไรได้นอกจากสบตากับเขาอยู่แบบนั้น ฮือ ใครก็ได้ช่วยมะเฟืองคนนี้ที หลังจานนั้นมือของอัคคีผละออกจากคางของเธอเเล้วไปแตะแก้มของมะเฟืองที่ตอนนี้มันแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สัมผัสอันเบามือของอัคคีตอนที่แตะแก้มของมะเฟืองนั้นเธอมีแอบสะดุ้งด้วยแหละ

"อย่าตบแก้มตัวเองแบบนั้นสิ เห็นมั้ยมันช้ำหมดแล้ว"  อัคคีพูดพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปที่แก้มของมะเฟืองแต่น้ำเสียงที่เขาใช้นั้นมันต่างจากตอนแรกๆ เธอรู้สึกว่าน้ำเสียงมันเคร่งขรึมและจริงจังมาก เหมือนกับว่าเขาไม่โอเคที่ฉันตบแก้มตัวเอง 

กรี้ดดดดด ตอนนี้ทุกคนที่เห็นนั้นกรี้ดสลบไปแล้ว ใครจะอ่อนโยนได้เท่านี้คะเนี่ยยยยย ส่วนมะเฟืองกับข้าวหอมก็หันมามองหน้ากันก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้าให้กันว่า พวกเธอคิดเหมือนกัน ดูเหมือนมะเฟืองนั้นจะมีหนุ่มมาสนใจซะแล้ว