ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1-3 (I’m Just a Lost Man in Qin Dynasty)

“วันนี้ลองเต็มกำลังไหม” เธอถามเหมือนถามท้องฟ้า

“เต็ม—และเผื่อเกินนิด” หลิวหานตอบ เพราะถ้าไม่รู้ขีดสุด ก็ไม่รู้ว่าควรหยุดตรงไหน

เขาบรรทุกถังกรองน้ำสิบใบ เครื่องมืออีกกล่องใหญ่ พื้นรถไม่บ่น ม้าคู่ยกคอ—กึกกัก—เสียงเบากว่ารถเก่าเกือบครึ่ง ซูไป๋เหลือบมองเฟืองใต้ท้องรถ—“ใช้ได้” คำของเขาสั้นและพอ ยามถึงถนนหิน รถโคลงเบา ๆ แต่ในรถนิ่งพอให้อาเหมยวางขวดน้ำโดยไม่ล้ม เธอหัวเราะ “นั่งสบายกว่าตั่งในร้านอีก”

ถึงเนินดินที่คนในย่านเรียก “หลังเต่า” เขาเร่งนิด—รถขึ้นช้าแต่ไม่ต้องตีแส้ ม้าหายใจลึกแต่ไม่ฮวบ อากาศบนเนินเย็น ลมแรงจนผ้าใบหลังคาร้องเบา ๆ พอลงทางขรุขระ แผ่นเหล็กรับแรงทำงาน—กัง—กัง—นุ่มพอให้ร่างไม่สะเทือน นี่คือเสียงที่เขาอยากฟังมากกว่าเสียงปรบมือ

พักเที่ยงใต้เงาไม้ หลิวหานกดกลไกท้าย—กึก—ฝาไม้เลื่อน เผย “ท้องสองชั้น” หน้าไม้รุ่นพับเก็บนอนนิ่งเหมือนสัตว์ที่ยังไม่ตื่น ซูไป๋ก้มมองแวบเดียวพอ แล้วไปยืนริมถนน “ลมเหนือเปลี่ยนทิศเร็ววันนี้” เขาพูดกับก้อนหิน หลิวหานพยักหน้า—นั่นคือ “ระวัง” ในภาษาของซูไป๋

อาเหมยยื่นขนม “เรื่องนี้เป็นความลับของพวกเรา” เธอยิ้ม—ไม่ไร้เดียงสาเท่าเดิม ปีหนึ่งทำให้เธอเข้าใจว่า ของที่ช่วยชีวิตคน บางทีก็ต้องซ่อน

บ่ายแก่ เขาเปลี่ยนเส้นทางไปลูกรัง แล้ววกเข้าสะพานไม้แคบ ข้ามลำธารน้ำไหลเร็ว ขึ้นฝั่ง—จังหวะม้ายังนิ่งเหมือนอยู่บนถนนเรียบ ล้อไม่ร้อง ฟืนในรถไม่กระแทกกันจนรำคาญ เขาโยกถัง—น้ำกระเพื่อมพอดี ไม่หก สัญญาณเล็ก ๆ บอกว่า “ผ่าน”

แดดเอียงสีอำพันเมื่อถึงทางหินซ้อน เขาหักเลี้ยวฉับ—รถไม่เซ โครงไม่ครางเกินควร เขาปล่อยลมยาว—โล่งอกโดยไม่ต้องพูดคำว่าโล่งอก

ยามเย็น กลับถึงเมืองก่อนปิดประตู รถยังเงียบเหมือนตอนออก หลิวหานลูบคอม้าเป็นรางวัล อาเหมยยื่นน้ำให้ม้าก่อนยัดขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากตัวเอง ซูไป๋เดินรอบรถเหมือนร่างพิธี ยกคางนิดเดียว—คือคำว่า “ผ่าน”

หลิวหานมองรถในแสงสุดท้าย—ไม้รับทองเป็นริ้ว นี่ไม่ใช่แค่รถม้า แต่มันคือเท้าของหอธารา เขาคิดเงียบ ๆ จากนี้ของที่เราทำจะเดินเอง—และเราต้องเดินให้เร็วกว่าความริษยา

“ต่อไปเราจะออกนอกเมืองไหม” อาเหมยถามตาวาว

“ออก” เขาตอบ “ไม่ใช่เพื่อ ‘ดัง’ ไปทั่ว—เพื่อให้ของจำเป็นไปถึงที่ที่ขาด”

ซูไป๋กอดอก “ยิ่งเดินไกล ยิ่งมีตาเฝ้า”

“งั้นเราก็สร้างสิ่งที่ตา ‘มองไม่พัง’ ” หลิวหานยิ้มมุมปาก แปลความคิดเป็นประโยคสั้นพอให้ใจทั้งสามพยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัด

รถหยุดนิ่งหน้าประตูจวน ผ้าใบหลังคาสะท้อนเสี้ยวฟ้าเย็น ช่องลับปิดเงียบเหมือนยังไม่เคยเปิด เสียงม้าหายใจยาวช้า—จังหวะเดียวกับหัวใจของคนสามคนที่ยืนข้างรถ พร้อมพา “น้ำ–เหล็ก–ความหวัง” ออกจากตรอกนี้สู่ถนนที่ยาวกว่าเมือง

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตาม

“ข้าก็แค่คนหลงยุค ภาค 1” 
หากชื่นชอบเรื่องราว รอยยิ้ม และความเข้มข้นในแต่ละบท สามารถส่งกำลังใจให้ผู้เขียนได้นะครับ พลังใจจากท่านคือแรงใจที่จะทำให้เรื่องนี้เดินหน้าต่อไปครับ ????

บทต่อไป ภาค 1 —บทที่ 51 — ร้านค้าเก่าในเมืองใหม่