หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

หลังจากที่เข้ามายังวิหารจันทรา เหล่าเผ่าพันธุ์ต่างๆพากันตื่นตระหนกเนื่องจากว่าประตูที่ใช้กลับสู่โลกภายนอกได้หายไป ลั่วอู่หลินหาที่เหมาะๆไกลจากผู้คนเล็กน้อยเพื่อรอดูสถานการณ์หลังจากนั้นไม่นานสิ่งที่ไม่คาดฝันก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าของทุกคน

มันคือมังกรน้ำแข็งขนาดใหญ่ บนหัวของมันมีสัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวประดับเอาไว้ แถมยังแผ่ระดับพลังที่ทำให้ทุกคนพากันสั่นสะท้าน เนื่องจากตบะของมันไม่ใช่ระดับเซียนสวรรค์แต่กลับเป็นเทพสวรรค์ขั้นปลาย

ลั่วอู่หลินที่ได้เห็นก็พลันหรี่ตามองกรงเล็บในทันที ปรากฏว่าเจ้ามังกรตนนี้วิวัฒนาการขั้นจักรพรรดิมังกรแล้ว ซึ่งบอกตามตรงว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมากสำหรับลั่วอู่หลิน

เพราะในฐานะเทพมังกรในอดีตเขาย่อมรู้จักเผ่าพันธุ์มังกรเป็นอย่างดี สถานที่อยู่ของเผ่ามังกรส่วนใหญ่จะอยู่ในมหาจักรวาลทิศใต้ ซึ่งเฟยหรงเป็นผู้ปกครองในตอนนี้ แม้จะมีมังกรบางตัวที่รักสันโดษแต่เขาก็ไม่เคยเห็นมังกรตัวไหนเลยที่ออกมาจากมหาจักรวาลทิศใต้

ในกรณีของเจ้ามังกรน้ำแข็งตนนี้อาจจะไปพบเจอเหตุการณ์พิเศษอะไรบางอย่างถึงได้หลุดมายังมหาจักรวาลเขตเหนือแบบนี้ได้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ลั่วอู่หลินสนใจ และเขาไม่ได้หวาดกลัวมันเหมือนกับคนอื่นๆทว่าอยากจะได้จักรพรรดิมังกรน้ำแข็งตนนี้มาเป็นพี่เลี้ยงของบุตรสาวของเขา

"โฮกกก!!"

เมื่อจักรพรรดิมังกรปรากฏขึ้นมา มันก็แผดเสียงคำรามลั่น อุณหภูมิในห้องก็หนาวเย็นโดยพลัน คนที่มีระดับต่ำกว่าวีรชนถูกแช่แข็งและแตกสลายหายไปอย่างง่ายดาย ซึ่งจำนวนคนที่หายไปนั้นเรียกได้ว่ามากกว่าครึ่งเลยทีเดียว

"บะ บ้าน่า เป็นไปไม่ได้!!"ชายระดับวีรชนคนหนึ่งกล่าวด้วยความตะลึงใจ ในสิ่งที่เห็นและสัมผัสได้ จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขามอดดับไป เพียงแค่เสียงคำรามยังฆ่าคนได้มากกว่าครึ่งแล้วจะไปสู้ได้อย่างไรกัน

นี่ไม่ใช่ความคิดของชายคนนั้นเพียงคนเดียว แต่เป็นความคิดของคนส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่ด้วย ในใจของพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังแม้แต่เหล่าเซียนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นแต่อย่างใด จะมีแค่เหล่าเซียนสวรรค์ไม่กี่สิบคนเท่านั้นที่เผชิญหน้ากับจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งอย่างกล้าหาญอยู่ในตอนนี้

ส่วนตัวของลั่วอู่หลินไม่ได้คิดช่วยเหลือใครแต่อย่างใด เมื่อเข้ามาที่นี่ก็เท่ากับต้องเตรียมใจที่จะตายได้ทุกเมื่อ และตัวเขาเองก็ไม่ใช่พ่อพระที่จะช่วยเหลือคนแปลกหน้าไปทั่วเสียเมื่อไหร่ แม้ลั่วอู่หลินจะรู้จักเกือบทุกเผ่าพันธุ์ที่อยู่ที่นี่ก็ตามแต่ตัวเขาในอดีตก็ตายไปหลายล้านปีแล้วจึงไม่รู้ว่าเผ่าพันธุ์พวกนี้เปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด

ในขณะที่ลั่วอู่หลินกำลังครุ่นคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเอง ด้านหน้าสุดของสนามรบเหล่าเซียนสวรรค์พากันปลดปล่อยเวทย์อภินิหาริย์ออกมาไม่ขาดสาย ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม้ น้ำแข็ง สายฟ้า ผสมปนเปกันไป แต่เป้าหมายเดียวของพวกเขาคือการโจมตีจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า

"โฮก!!"

จักรพรรดิมังกรน้ำแข็งคำรามและพ้นลมหายใจออกมาอีกครั้ง คราวนี้ทำให้ระดับวีรชนรวมไปถึงคนที่โดนกลายเป็นน้ำแข็งโดยฉับพลัน เหล่าคนที่ยังรอดอยู่ก็พลันหัวใจเต้นถี่ระรัวและพากันไปช่วยเสริมกำลังให้เหล่าเซียนสวรรค์ในทันที ในความคิดของพวกเขาตอนนี้หากยังคงนิ่งเฉยคงมีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่ แต่หากสู้ก็ยังมีโอกาสรอดอยู่บ้าง

เหล่าผู้ฝึกตนทำการโจมตีอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ทว่ากลับไม่สามารถทะลุเกล็ดสีน้ำเงินแวววาวของจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งได้เลย แถมยังโดนพลังปราณน้ำแข็งของอีกฝ่ายโจมตีจนตายตกไปคนแล้วคนเล่า ลั่วอู่หลินนั่งสังเกตุการณ์อยู่ไกลๆก็ชื่นชมคนพวกนี้ไม่น้อยที่สู้ไม่ถอย แต่ก็นั่นแหละ! เขาไม่มีความคิดที่จะไปช่วยเหลืออีกฝ่ายแต่อย่างใด

ทว่าในตอนนั้นเอง สายตาของเขาก็ไปกระทบเข้ากับหญิงสาวผมสีเขียวคนหนึ่ง ซึ่งนางเองก็พยายามสู้อยู่เช่นเดียวกัน ข้างๆของนางนั้นมีชายผมสีขาวคอยป้องกันโจมตีให้นางอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งสองนั้นรักกันอย่่างแท้จริง แต่ที่ลั่วอู่หลินมองเห็นไม่ใช่แค่ความรักของพวกเขาทว่ากลับเป็นหน้าท้องของหญิงสาวที่นูนออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางท้องอยู่อย่างแน่นอน

"เผ่าพยัคฆ์น้ำแข็งน้ำกับเผ่าเต่ามรกตอย่างนั้นหรือ ช่างเป็นคู่ที่น่าสนใจจริงๆ เอาเถอะข้าเองก็มีลูกเช่นเดียวกัน หากมีอันตรายข้าจะช่วยพวกเจ้าก็ได้เห็นแก่บุตรในท้องของพวกเจ้า"ลั่วอู่หลินกล่าวแต่ในช่วงท้ายราวกับบ่นพึมพำออกมา

ทางด้านหญิงสาวเผ่าเต่ามรกตและสามีของนางตอนนี้กำลังโจมตีอยู่ตรงส่วนหาง พลังปราณธาตุน้ำของนางแค่โดนบรรยากาศรอบตัวของจักรรพดิมังกรก็ถูกแช่แข็งอย่างง่ายดาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชายเผ่าพยัคฆ์ขาวเลยปราณน้ำแข็งของเขาไม่อาจทำอะไรอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว หากให้เปรียบก็เหมือนกับเป็นการเอาไฟกองเล็กรวมกับไฟกองใหญ่อะไรอย่างนั้น ไม่เพียงมันจะไม่ได้ผลแต่กลับเป็นการเสริมกำลังให้อีกฝ่ายทางอ้อมด้วย

"เสวียนจี เจ้าถอยไป ข้าจะป้องกันให้เอง"ชายเผ่าพยัคฆ์ขาวกล่าวขึ้นพร้อมสร้างปราการน้ำแข็งป้องกันฝนน้ำแข็งที่แหลมคมซึ่งกำลังล่วงหล่นลงมา

"เทียนหลิน ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า ต่อให้ตายเราก็จะตายไปด้วยกัน"นางกล่าวเสียงแข็งไม่ยินยอมแยกจาก

"แต่ถ้าทำอย่างนั้นลูกของพวกเราจะ....ตายไปด้วย"เทียนหลินกล่าวตะกุกตะกัก ทว่าเมื่อพบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของภรรยาเขาก็เงียบไป

ในเวลานี้เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เหลือรอดอยู่ อีกทั้งก็ไม่มีประตูให้หนีได้ ถึงอย่างไรหากพ่ายแพ้ก็ต้องตายทั้งหมดอยู่ดี ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือการสู้ไปด้วยกันก็เท่านั้น

"หึ ไม่เจียมตัว!!"จักรพรรดิมังกรน้ำแข็งที่ไล่ล่าสังหารอยู่ดีๆก็เค้นเสียงเย็นยะเยือกออกมา ปราณน้ำแข็งของมันแช่แข็งเหล่าเซียนสวรรค์คนอื่นๆอย่างฉับพลัน แต่มันกลับหันมาและฟาดกรงเล็บใส่สองสามีภรรยาซะอย่างนั้น แถมยังฟาดลงมาด้วยความเร็วสูงอีกด้วย

"เสวียนจี!!"ชายหนุ่มใช้พลังปราณของเขาสร้างกำแพงน้ำแข็งถึงร้อยชั้นและกอดภรรยาเอาไว้พร้อมใช้ตัวเป็นโล่กำบัง แม้รู้ตัวว่าต้องตายทั้งคู่ก็ตามแต่เขาก็ยังอยากจะป้องภรรยาของเขาเป็นครั้งสุดท้าย กำแพงน้ำแข็งถูกกรงเล็บของจักรพรรดิมังกรบดขยี้จนแตกสลายอย่างง่ายดาย

สองสามีภรรยาหลับตายอมรับความตายที่เข้ามาใกล้ ทว่าทันใดนั้นเองแสงสีทองก็พุ่งผ่านตำแหน่งที่ที่พวกเขาอยู่แล้วคว้าตัวพวกเขาไป ทำให้กรงเล็บของจักรพรรดิมังกรน้ำแข็งฟาดใส่พื้นเปล่าอย่างจัง

"ตูมม!!"

เสียงระเบิดดังลั่นขึ้นไป ดวงตาของทั้งสองค่อยๆเปิดออกเมื่อเงยหน้ามองทำให้เห็นร่างชายผมสีเงินหน้าตาหล่อเหลากำลังหิ้วกระเตงพวกเขาอยู่

"นี่ ถ้ายังลอยตัวไหวก็ลอยตัวเอาเอง ข้าจะปล่อยพวกเจ้าแล้วนะ"กล่าวจบลั่วอู่หลินก็ปล่อยพวกเขาลงสู่พื้นในทันที ชายที่มีนามว่าเทียนหลินได้สติก็กลับตัวพุ่งไปอุ้มภรรยาของเขาจากนั้นก็ลงสู่พื้นดิน

ส่วนลั่วอู่หลินนั้นเมื่อช่วยอีกฝ่ายจากรงเล็บจักรพรรดิมังกรได้แล้วก็พุ่งกลับไปหาจักรพรรดิมังกรอย่าวรวดเร็วและมาหยุดลงตรงหน้าของมัน ก่อนที่จะแผ่ออร่าแห่งมังกรออกมา

"เจ้าแตกต่างจากผู้ฝึกตนพวกนั้น เจ้าคู่ควรแก่การสืบทอดพลังแห่งนายหญิงของข้า!!"จักรพรรดิมังกรน้ำแข็งหันมามองไปลั่วอู่หลินแล้วกล่าว ลั่วอู่หลินที่ได้ยินก็ยกยิ้มอย่างไม่หวั่นเกรงออร่าอันมากล้นของมัน