เมื่อยามรัตติกาล

ความตึงเครียดในสนามรบพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เมื่อความจริงปรากฏต่อหน้าเหล่าฮันเตอร์ว่าบอสขี่เสือตัวนี้ ไม่ใช่เพียงศัตรูปกติทั่วไป

" (บอสคู่) !"เสียงตะโกนจากฮันเตอร์รุ่นเก๋า อย่างเจียงเฉินเอ่ยขึ้นมาเสียงดัง ด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแถบเลือดบอสที่มีถึงสองหลอดเลือด

โดยปกติแล้ว บอสกับผู้ขี่จะมีแถบเลือด (HP) เชื่อมถึงกัน แต่เจ้าขุนพลออร์ค และเสือภูเขาคลั่งกลับแตกต่างออกไป พวกมันทั้งสองต่างก็เป็นบอสของเกตนี้

ซึ่งแปลกประหลาดและหาพบได้ยากยิ่ง ฉานเฟิง มองยังพยักหน้า เผยความจริงจังในแววตาทุกเสี้ยวขณะ ที่มองเสียงปะทะต่อสู้ดังกึกก้องกัมปนาท

“มันก็หมายความว่า พวกมันสามารถแยกกันจู่โจมได้อย่างอิสระ และมีความคิดเป็นของตนเอง ซินะหัวหน้า” แบฮันกล่าว พร้อมเขาถามต่อ “เราจะเอาอย่างไรต่อ หรือจะเข้าไปช่วยพวกเขาจัดการบอสดี…หัวหน้า”

ด้านการปะทะ

"ชิ! แรงกดดัน นี้ มันอะไรกัน" ครูพละอานซีเอิญกัดฟันกรอด สนับมือเพชรของเขาเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าขณะเข้ารับดาบยักษ์ของขุนพลออร์ค ยังรับรู้บอสคู่แบบนี้ไม่ได้จัดการง่ายๆ

ส่วนรองผู้อำนวยการต้องคอยใช้ยันต์ตราประทับพันธนาการ ร่าย เพื่อขัดขวางกรงเล็บของเสือภูเขาคลั่ง ที่ว่องไวดุจสายฟ้า ยังเผยใบหน้าลำบากใจ “สกิลร่ายข้ากินปราณมานาชะมัด!” เมื่อกระดกขวดโพชั่น ปราณมานาเข้าปาก

ท่ามกลางการต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด จนพื้นที่รอบข้างกลายเป็นหลุมลึก เสือภูเขาคลั่งเริ่มออกอาการล้า บาดแผลจากปราณระดับสูงพุ่งโจมตี พวกรองผู้อำนวยการเริ่มส่งผล

ฉิ้ง! [คุณทำดาเมจ สกิลระเบิดหนามกุหลาบสร้างความเสียหายให้บอส 10,000หน่วย]

ทำให้เสือภูเขาบาดเจ็บหนัก มันคำรามคร่ำครวญด้วยความบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆ เหมือนว่า ก็ไม่ได้แย่ จนจัดการบอสไม่ได้…นิ” เสียงครูพละ อานซีเอิญ เห็นโอกาสพุ่งระเบิดคอมโบหมัดดาวเหนือ ร่างทรงพลังอีกฝ่ายถึงกับผงะ ที่ปลิวถอยกระเด็นกระดอน

วูม!

เมื่อขุนพลออร์ค มันระเบิดสกิลบางอย่าง ถึงกับทำให้พื้นรอบตัวเกิดแรงดึงดูด เป็นหลุมยุบสั่นสะเทือน อากาศบิดเบี้ยว ราวถูกบีบอัด

พวกหนุ่มสาวฮันเตอร์ รอบนอกเฝ้ามองยังต้องลอบปาดเหงื่อเย็น ไม่อยากคิด หากครูพละ อานซีเอิญ ถอยฉากไม่ทัน ร่างชายวัยกลางคนจะเป็นอย่างไร เมื่อต้องอยู่ภายในสภาพแรง กดดัน บิดเบี้ยวนั้น

ทว่าในวินาทีนั้นเอง...เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! มาพร้อมเสียงแตกร้าวในโลกเกต แผ่ขยายราวกับใยแมงมุม พุ่งแผ่ออกไปทั่วฟ้า

เขตเหนือช่องเขากลายเป็นสีแดงฉาน รอยร้าวของมิติเริ่มขยายตัวออกอย่างควบคุมไม่ได้…เสียงรองผู้อำนวยการดังขึ้น ราวกับเสียงตัดพ้อ “เกตนี้พึ่งจะปรากฏไม่ใช่หรือ เหตุใดมันถึงมีปราณพลังมากมายไม่เสถียร หลั่งไหลออกมามากมายเช่นนี้เล่า!”

“หรือว่ามันจะกลายเป็นเกตเปิด!” ครู อานซีเอิญตะโกนเสียงหลงที่ห่างตากระตุกถี่ยิบ ‘หากเกตแตกออก มอนสเตอร์นับพันจะหลุดออกไปสู่โลกภายนอกกลายเป็นเรื่องยุ่งแน่’

ส่วนนี้รองผู้อำนวยการได้ยินการเปลี่ยนแปลงของเกต ตัดสินใจยื่นข้อเสนอฉุกเฉินให้ฮันเตอร์เข้าร่วมเกตทันที "ทางโรงเรียนมัธยมชิงเต่า จะมอบสิทธิ์การปิดเกต และของรางวัลทั้งหมดให้ปาร์ตี้ เข้าร่วมปิดเกตตามสัดส่วนผลงาน!"

พร้อมแววตาเขามองไปที่ฮันเตอร์ ทหารรับจ้าง คล้ายรอคำตอบจากพวกคนเหล่านั้น

"ข้าตกลง!" เจียงเฉินขานรับเป็นคนแรก เขาทะยานร่างออกไปดุจดาวตกสีเลือด เคียวยักษ์ในมือ วาดกวาด ออก เป็นวงโค้ง น่าสยดสยอง

"ข้าด้วย!" ฉานเฟิงไม่รอช้า ชักดาบออกจากฝักปลดปล่อย [คลื่นมังกรวารี] เข้าใส่บอสคู่ทันที

เปรี้ยง!

การปะทะของยอดฝีมือเลเวล 50+ ทั้งสี่คนทำให้อากาศบิดเบี้ยว จนมองด้วยตาเปล่าแทบไม่ได้ แรงอัดอากาศจากการปะทะ ทำเอาฮันเตอร์รอบนอกแทบกระเด็น จากคลื่นการต่อสู้พวกเขา

ขุนพลออร์คคำรามก้อง มันสะบัดดาบ งองุ้ม สร้างคลื่นกระแทกสีแดงฉานจนค่า HP ของกลุ่มแนวหน้าลดฮวบฮาบ ลงเกือบครึ่งในพริบตา

"ท่าไม่ดีแล้ว!" เชนที่ถูกกันให้อยู่แนวหลังบ่นงึมงำ สายตาจ้องเขม็งไปที่การเคลื่อนไหวของบอส

วินาทีนั้น ขุนพลออร์คตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย มันไม่ได้สนใจเสือภูเขาที่กำลังสิ้นใจ แต่กลับใช้ร่างของสหายเป็นเครื่องสังเวย!

[ทักษะติดตัว สังเวยโลหิตคลั่ง]

ตู้ม!!! ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นถึงสามเท่า โลหิตจากเสือภูเขา ถูกดูดซับเข้าสู่ร่างกายจนกลายเป็นเกราะสีแดงเดือด ดาบยักษ์ในมือลุกโชนด้วยไฟนรก มันเหวี่ยงดาบเป็นวงกว้าง หวังจะกวาดล้างทุกคนให้สิ้นซากดุจคลื่นทะเลเพลิง

วูม!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้เจียงเฉิน และฉานเฟิงถลาถอยหลัง ราวกับว่าวสายป่านขาด

แต่ในจังหวะที่คมดาบเพลิงกำลังจะสับลงมาถึงร่างของฮันเตอร์รุ่นพี่...

ร่างของเด็กหนุ่มผมขาวแซมดำก็ปรากฏขึ้นใจกลางวงล้อมอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด!

เชนพุ่งตัวเข้าคว้ามีดที่ปาออกไปก่อนหน้า  เพื่อใช้ทักษะเคลื่อนย้าย เขาพลิกตัวสลับเอาโล่เหล็กในมือซ้ายขึ้นรับแรงปะทะโดยตรง

เคร้งงงงงงงงงง!!!

เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องเข้าไปถึงโสตประสาทของผู้เห็นเหตุการณ์ โล่เหล็กที่เคยแข็งแกร่งบิดเบี้ยวผิดรูปจนกลายเป็นเพียงเศษเหล็กในพริบตา

แขนซ้ายของเชนบิดงอผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง แต่เขากลับกัดฟันแน่น ดึงแขนตัวเองให้เข้าที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งเสียงร้องโอดครวญ

อี้ชิงและเหล่านักเรียนมัธยมต่างอุดปากด้วยความตกใจ ภาพของเด็กหนุ่มที่ดูธรรมดา กลับสามารถปักหลัก รับดาเมจที่แม้แต่ยอดฝีมือยังต้องถอยร่น

เป็นภาพที่ติดตาและสั่นประสาท ผู้คนในที่นั้นอย่างที่สุด

"โดนการโจมตีเข้าไปเต็มๆ เลยแฮะ!..." เชนพึมพำลอดไรฟัน แววตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ขณะที่สกิล [กลืนเลือด] เริ่มทำงานจากหยดเลือดบอส ไหลรินปลายมีด ที่เขาเลียเข้าปาก