Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่เจ็ดสิบสอง ไม่ใช่อาวุธเวทมนตร์

เวทย์พิธีกรรมทำสิ่งที่เวทย์ธรรมดาไม่สามารถจะกระทำได้

สามคาถานั้นสอดประสานกันอย่างเชี่ยวชาญในวงเวทืย์พิธีกรรม

[Fabricate]

การแปลงสภาพ

ทำให้สภาพสิ่งของนั้นกลายเป็นอาวุธอย่างที่คัลต้องการ

[Refinement]

เพิ่มคุณภาพ

ทำให้วัตถุดิบนั้นมีคุณภาพดีขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

[Mastercraft work]

งานแบบมืออาชีพ

ทำให้อุปกรณ์ที่ออกมานั้นราวกับมีช่างฝีมือของมืออาชีพทำให้

เครื่องหนังที่มีการเย็บอย่างดีโล่ที่มีลวดลายสวยงามและคงทนประณีต หอกที่มีความแหลมคมสามารถสะท้อนแสงอาทิตย์

และอุปกรณ์อาวุธหนักที่สามารถยิงธนูขนาดยักษ์ได้ตั้งแทนที่เศษสิ่งของที่เรียกได้ว่าเป็น“ขยะ”ก่อนหน้านี้

อาวุธที่คัลมีนี้ไม่ใช่อาวุธอาคมหรืออาวุธเวทย์คัลพยายามปลอบใจตนเองว่าหากเจอจอมเวทย์ พวกจอมเวทย์นั้นอาจจะ dispel คาถา

ทำให้อาวุธเวทย์ที่ไม่ใช่ระดับ artifact อาร์ติแฟค

อาจจะพังหรือสูญสลาย

ต่างกับอาวุธธรรมดาที่ไม่พังเพราะการ Dispel ลบล้างคาถาเพราะแค่คาถาไฟร์บอลธรรมดาก็ทำลายอุปกรณ์พวกนี้ได้แล้วว่างั้น

แต่ตอนนี้คัลพยายามหาสิ่งปลอบใจตนเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาไม่ได้ล้อเล่นว่าหากเขามีเงินมากพอเขาสามารถสร้างกองทัพที่ไม่อาจจะพิชิตได้หากไม่มีคนที่มีเงินมากกว่ามาต่อสู้ด้วย

สงครามกลายเป็นการวัดกันด้วยทรัพยากรว่าใครจะมีเงินมาถมทิ้งมากกว่ากัน

ซึ่งเหมือนกับโลกปัจจุบันที่ผมจากมาเป๊ะเลย

คัลเอาผ้าคลุมมาคลุมร่างกายของตนเองบางส่วนและจับหอกหมุนไปมา

แย่ แย่

เปราะกว่าซันแฟงก์อีก

อาวุธธรรมดาที่ไม่ใช่อาวุธเวทย์หรืออาร์ติแฟคก็อย่างนี้ล่ะ

ตั้งแต่พลังของผมเกินขีดจำกัดของมนุษย์หรือเทพเจ้าจากความสามารถในการMin-Max สร้างค่าสถานะสุดโกงมาตลอดหลายปีของผม

ทำให้ DM กำหนดให้อาวุธที่ผมใช้มักจะหักคามือของผมเสมอเนื่องจากอ้างว่า

“ไม่มีอาวุธใดที่ทนพลังที่เหนือกว่าเทพเจ้าของผมได้”

ในการหาเรื่องผมให้มากขึ้นว่าผมจะหาอาวุธในการต่อสู้ได้ยากและต่อให้เป็นอาวุธระดับอาร์ติแฟคก็ใช่ว่าจะทนทานกำลังของผมได้นานนัก

แต่ผมเหวี่ยงหอกไปมาอย่างสนุกมือ

อืมก็พอใช้ได้

คงพอให้พวกลุกสมุนของผมใช้งานล่ะนะ

ผมโยนหอกให้กับคลอฟอร์ด

“พอใช้หอกบนหลังม้าเป็นใช่ไหม?”

ผมกล่าว

ผมนึกว่าคลอฟอร์ดจะอวดอ้างว่า “ข้าต้องเป็นอยู่แล้ว”

แบบลูกคุณหนูแนวซึนเดเร่

แต่เขาแค่ทำท่าเคร่งเครียดแล้วพยักหน้ารับ

“ข้าพอฝึกกับกองอัศวินของนอร์ดการ์ดมาบ้าง”

ส่วนนายพลชวาร์ซดึงหนวดเขี้ยวของตนเองราวกับจะดึงมันให้หลุดออกมาอย่างเคร่งเครียด

“นี่คือความน่ากลัวของเวทย์พิธีกรรมท่านนายพลเพราะทางเทคนิคเราไม่สามารถมีทางป้องกันมันได้เลยหรือรู้ได้เลยว่าทำอย่างไรจึงจะป้องกันเวทย์พิธีกรรมได้หากท่านให้เงินและเวลาข้ามากพอ ข้าสามารถสร้างกองทัพหุ่นเหล็ก โกเล็มเหล็กมาช่วยท่านสู้รบได้”

ด้วยราคาค่าร่ายคาถา 2,000 g พร้อมวัตถุดิบและเวลาร่ายคาถาแปดชั่วโมง

หรือราคา 200,000 g เวลาหนึ่งวันร่ายคาถาแบบห้ามสะดุดจะได้โกเล็มทองคำหกสิบสี่ตัว

ที่คาถาต่ำกว่าระดับห้าจะใช้ไม่ได้พลและทนทานต่ออาวุธธรรมดาอีกต่างหากไฟมาร่ายใส่ก็ไม่สะเทือน แต่แพ้สายฟ้า

ซึ่งผมแทบไม่มีโอกาสได้ทำอย่างนั้นเลยหากไม่มีเงินมากพอ

การควบคุมจำนวนเงินที่ไหลลงไปอยู่ในมือของนักผจญภัยนั้นกล่าวได้ว่าคือการควบคุมสิ่งที่นักผจญภัยทำได้ในอีกทางหนึ่ง

เพราะเงิน 200,000 g หากคิดแบบง่ายๆว่าแทนที่จะสร้างโกเล็มทองคำหกสิบสี่ตัว

เอามาจ้างกองทหารสักสองหมื่นคนดีกว่ามั้ง?

แน่นอน เราอาจจะกล่าวได้ว่า โกเล็มทองคำไม่เหนื่อยฟังคำสั่งผู้สร้างอย่างจงรักภักดี ไม่หนีไม่สามารถโดนคาถาเสน่ห์ใส่หรือทำให้หวาดกลัว

แต่ทำได้ยากกว่าการจ้างทหารธรรมดามาก

แต่ผมมีขีดจำกัดที่เงินตราที่พอมีนี่ล่ะเฮ้อ