พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่หนึ่งร้อยสิบ บทส่งท้ายเล่มหนึ่งLisan al-gaib

ผมทอดถอนใจนี่คือการเดิมพันของการเป็นคนที่ต้องบัญชาการการรบสินะ?

ว่าเราไม่สามารถออกไปเองในทุกสมรภูมิได้

ทำให้เราต้องเดิมพันหรือต้องเชื่อใจ..ที่เป็นสาเหตุให้มีแผนจารชนมากมายที่จะมายุแหย่ให้เราแตกแยกกับขุนพลที่เราใช้ทำงานได้

หากเราระแวงสงสัยขุนพลที่ทำงานให้เราอาจจะทรยศจริงๆด้วยการสร้างสถานการณ์ของฝั่งตรงกันข้าม

แม้แต่ในยุคปัจจุบันก็ยังไม่สามารถวางใจคนที่เราใช้ทำงานได้เต็มที่

แต่สำหรับคนที่จะหาใช้งานได้ในยุคนี้

ผมคงหาคนอื่นยากนักที่จะไว้ใจได้เท่ากาเว่ยงทั้งแผนการและฝีมือไหวพริบและอีกอย่าง

ผมลูบหยกหยินหยางตรงหน้าอก

ในเรื่องมหาศึกชิงบัลลังก์นั้นมีคนแซวว่าเจ็ดอาณาจักรนั้นไม่น่าจะมีใครยอมรับให้คนที่ขาพิการปกครองอาณาจักร

ผมถามว่า

เราจะกล้ากบฏต่อคนที่สามารถมองอดีตปัจจุบันและอนาคตได้อย่างไรมิทราบ?

Lisan al-gaib

Voice of the outer world

เสียงของนอกโลกา

ผมคิดว่าผมคงต้องฝึกพลังจิตการเมืองในระยะไกล

แน่นอนมันคงยังไม่เก่งเท่าบรานผู้แตกหักแต่ก็คงอีกไม่นานนัก

ผมยังวางสายลับเอาไว้ด้วยก็คงพอจะถ่วงเวลาได้สักพักผสานเข้ากับพลังเหนือธรรมชาติก็คงพอจะรับมือกับพวกยอดคนในยุคนี้ได้อย่างก้ำกึ่งห้าสิบ-ห้าสิบ

และอีกอย่างที่ผมคงมองว่าผมคงไม่เก่งเท่าไรในการมองอนาคต

ป้าบ

พ่อของผมตั๋งโต๊ะฟาดผมเข้าที่ไหล่ด้วยความดีใจ

“บุตรของข้าเติบโตแล้ว”

พ่อของผมตั๋งโต๊ะถึงกับน้ำตาซึมออกมาจริงๆ

พวกลิฉุยกุยกีรีบมากล่าวประจบอย่างไม่ขัดเขิน

“ดีใจกับท่านแม่ทัพ...ท่านมหาขุนพลที่มีบุตรพยัคฆ์”

“ดีใจกับท่านมหาขุนพลที่มีผุ้สืบทอดที่ดี”

บรรดาขุนนางฝ่ายผมก็ร้องเป็นลูกคู่

ส่วนผมจับมืออ้องอุ้นบีบเอาไว้ให้กำลังใจเข้าที่หน้าตาซีดขาว

ผมกะว่าจะเกาะติดกับอ้องอุ้นไว้และคอยสังเกตว่าพวกขุนนางมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างต่อจากนี้

ข้อเสียของการเปลี่ยนแปลงอดีตคือเราแทบจะใช้ข้อมูลในอนาคตไม่ได้แล้วนั่นเอง

“ฮา ฮา ฮาฮวงเอ๋อยังต้องให้พวกท่านแนะนำอีกมากนัก ฮา ฮา ฮา ฮา”

ตั๋งโต๊ะยังสร้างบรรยากาศคิดบวกในที่ทำงานเสมอ

พวกเขาที่หน้าตายิ้มแย้มยินดีคงคิดว่าต่อไปนี้พวกตนเองจะมีแต่ความรุ่งเรือง

มีแต่ผมหรือไม่ก็คนที่มองการณ์ไกลอย่างโจโฉอ้องอุ้น กาเซี่ยงหรือบรรดายอดคนในยุคนี้เท่านั้นที่รู้สึกได้ว่าความวุ่นวายจะตามมาหลังจากนี้

“ข้าต้องขอความร่วมมือจากท่านพ่อและผู้อาวุโสทุกท่านด้วย”

ผมทำท่าคารวะพวกเขาอย่างนอบน้อม

“ฮา ฮา ฮา นายน้อยอย่าได้เกรงใจพวกเข้ายอมรับใช้นายน้อยอยู่แล้ว”

ลิฉุย กุยกีกล่าวประจบด้วยความรวดเร็ว

มีแต่ลิยูที่หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยที่รู้สึกเหมือนตนเองถูกลดความสำคัญลง

นี่คือสาเหตุที่ลิยูนั้นต้องลำบาก

สำหรับบุตรเขยแล้วที่มักจะโดนดูถูกจากสังคมยุคนี้หากทำตัวเป็นบุตรเขยแต่งเข้า

หากตั๋งฮวงไม่ทำตัวไร้ความสามารถเกินไปทุกคนก็จะมองว่าตั๋งฮวงคือผู้สืบทอดของตั๋งโต๊ะไม่ใช่ลิยู

แต่ผมไม่คิดมากเท่าไร

ขอเพียงอย่าให้เข้าลอบสังหารผมเร็วๆนี้ก่อนที่ผมจะเกงขึ้นในศาสตร์มืดเอ๊ยศาสตร์ลับก็พอและศัตรูทั่วแผ่นดินนนี้มีเยอะไปหมดจนผมนับไม่หวาดไหว

ปึง

ผมนั่งลงอย่างอ่อนใจข้างๆฮ่องเต้เล่าเปียน

“พวกเราคงต้องทำงานหนักกันอีกสักพัก”

ผมกล่าวกับฮ่องเต้เล่าเปียนที่ตอนนี้กำลังสัปปะหงกเพราะเหนื่อยจากการทำงานคือการทำเรื่องผิดพิธีกรรมประเพณีอย่างมาก

แต่นี่คือการชี้กวางเป็นม้าของผม

ใครกล้าว่าไม่ใช่ม้า?

 จบเล่มหนึ่งโปรดติดตามต่อเล่มสอง