Chat เปลี่ยนโลก

“เราไปหาอะไรทานกันหน่อยไหม ไหนๆวันนี้ก็ตั้งใจที่จะไปทานอะไรกันอยู่นี่นา” ตอนนี้เขาอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล หลังจากที่เขาได้จ่ายค่ารักษาพยาบาลไปพันกว่าบาทแล้วก็มาหยุดอยู่ตรงนี้กันสองคน โดยที่ไม่มีเป้าหมายต่อไป ต่างคนก็ต่างเขินอายจนไม่พูดคุยอะไรกันมาตั้งแต่เมื่อสักครู่แล้ว จนในที่สุด นทีก็ตัดสินใจเอ่ยชวนพิมพ์ เพื่อไม่ให้บรรยากาศของพวกเขามันแย่มากไปกว่านี้ “งั้นทีเลือกร้านเลยนะ พิมพ์ไปร้านไหนก็ได้ วันนี้พิมพ์ตามใจที” พิมพ์ตอบกลับ เหตุที่เธอพูดออกไปแบบนั้น ก็เพราะเธอนั้นทราบดีว่าแฟนหนุ่มของเธอมีปัญหาทางด้านการเงิน และเขายังสูญเสียเงินค่ารักษาพยาบาลไปไม่น้อย แล้วจะให้มาเลี้ยงอาหารตามใจเธอก็คงจะเสียอีกไม่น้อย หากเธอจะขอเป็นคนออกเงิน ซึ่งก็ทำมาแล้วหลายครั้ง แต่นทีจะโกรธเธอทุกๆครั้งที่เธอขอจ่าย เขาให้เหตุผลว่าเป็นผู้ชายจะต้องเลี้ยงผู้หญิงถึงจะถูก อีกอย่างมันเป็นศักดิ์ศรีของเขา เธอจึงเลือกที่จะไม่พูดมันออกมาอีกเลย เลยให้นทีเป็นคนเลือกร้านตามงบที่เขาต้องการจะจ่าย“ได้ซิ.. งั้นวันนี้เราเป็นกินสุกี้เจ้าดังที่ห้างก็แล้วกัน.. ผมอยากกินอะไรร้อนๆ อีกอย่างพิมพ์ก็ชอบกินไก่ย่างน้ำผึ้งเจ้านั้นใช่ไหม... ป่ะเราไปกันเถอะ” นทีกล่าวออกมาอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก ผิดกับพิมพ์ที่สงสัย ทำไมวันนี้เขาถึงกินของแพงขนาดนั้น เข้าไปที่ร้านก็ต้องผลาญเงินไปแล้วกว่า 500 บาท แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ได้แต่เดินควงแฟนหนุ่มขึ้นรถแท็กซี่ที่เรียกมาเดินทางไป“เดี๋ยวค่าแท็กซี่พิมพ์ออกเองนะที... เดี๋ยวทีก็ต้องเลี้ยงสุกี้พิมพ์อีก วันนี้ทีเสียเงินไปเยอะแล้ว” หลังจากที่คิดไตร่ตรองดูดีแล้ว พิมพ์จึงอาสาของจ่ายค่ารถเอง อย่างน้อยๆชีวิตหลังจากนี้อีกเกือบครึ่งเดือนของแฟนหนุ่มน่าจะดีกว่านี้ เงินหนึ่งร้อยบาทอาจจะเป็นข้าวสักมื้อสองมื้อให้กับเขาได้ นทีที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันกลับมายิ้มให้กับเธอ ก่อนจะเอ่ยออกมา “พิมพ์เก็บเงินไว้ซื้อของที่อยากได้เถอะ เห็นอย่างนี้ทีก็พอมีรายได้แล้วนะ ทีไม่ลำบากขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องมาทำหน้าเศร้าเลย” นทีกล่าวตอบเธอ ก่อนจะบีบจมูกของแฟนสาวไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้“โอ๊ย!! ทีแกล้งพิมพ์อีกแล้ว... ว่าแต่ทีทำงานอะไรอยู่เหรอ ... ถึงจะพอมีรายได้ก็หัดเก็บไว้บ้างซิ ไม่ใช่เอาออกมาใช้หมด...” พิมพ์บ่นๆออกมาอย่างน่ารัก นี่แหละน้าที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงมักจะห่วงในเรื่องของเงินเก็บอยู่เสมอๆ นทียิ้มก่อนจะตอบออกไป“ทีแอบเก็บเงินมาสักพักแล้วล่ะ ตอนนี้ก็ซื้อโน๊ตบุ๊คใหม่มาทางออนไลน์วันก่อน... แล้วตอนนี้ทีก็ทำเป็นพวกซื้อขายหุ้น ทองคำพวกนั้นในตลาดหลักทรัพย์... ไม่ต้องห่วงน่า ทีรู้ว่าพิมพ์กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ทีศึกษามันมาก่อนหน้านี้เกือบจะเป็นปีแล้ว” หน้าของพิมพ์ในเวลานี้มันอยากจะบอกกับนทีประมาณว่า มันจะเสี่ยงไปหรือเปล่าอะไรประมาณนั้น นทีที่รู้ทันจึงกล่าวดักเอาไว้ก่อนไม่ให้เธอได้สงสัย พิมพ์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกล่าวเตือนนทีไป“เล่นหุ้นมันก็ดีอยู่.. แต่ทีต้องระวังให้มันมากๆด้วยนะรู้ไหม พิมพ์เคยรู้จักคนที่เคยเล่นมาก่อน ตอนแรกๆก็เล่นได้ แต่พอหลังๆเจ๊งหมดตัวกันไปบ้างหลายคนแล้ว” นทีที่ได้ยินก็พยักหน้าตอบกลับบอกเป็นเชิงภาษากาย ก่อนที่พิมพ์จะค่อยๆนำหัวของตัวเองมาพิงไปที่อกของแฟนหนุ่ม และแล้วทั้งสองก็เดินทางมาถึงห้างที่ใกล้ที่สุด นทีจ่ายเงินให้กับแท็กซี่ และมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวห้างในทันที พวกเขาทานอาหารกันอย่างมีความสุข และเดินเล่นกันอีกนิดหน่อย ก่อนที่แม่ของพิมพ์จะขับรถมารับเธอกลับบ้านไป แน่นอนว่านทีไม่ทันได้เจอแม่ของพิมพ์ เพราะในวินาทีที่รถจอดข้างถนนหน้าห้างก็มีรถอีกหลายคันรออยู่ ทั้งสองได้แค่โบกมือลากันเท่านั้น ก่อนจะจากกันไปในวันนี้ นทีได้บอกกับพิมพ์แล้ว ว่าในวันพรุ่งนี้เขาตั้งใจที่จะเดินทางกลับไปยังบ้านเกิด ซึ่งพิมพ์เข้าใจว่าเป็นสถานรับเลี้ยงที่นทีเคยอยู่จึงไม่ได้ว่าอะไร แต่สำหรับนทีแล้ว บ้านเกิดที่เขากล่าวถึงคือ อำเภอพร้าวที่ห่างจากตัวเมืองเกือบจะ 100 กิโลเมตรเลยทีเดียว ในระหว่างที่อยู่บนรถแท็กซี่เพื่อที่จะได้กลับไปเอารถมอเตอร์ไซค์ที่มหาวิทยาลัย เขาก็เริ่มคิดวางแผนเกี่ยวกับการเดินทาง เมื่อถึงมหาวิทยาลัยมันก็ดึกแล้ว เวลาสามทุ่มกว่าๆมันทำให้บรรยากาศดูวังเวงชอบกล แต่ก็ยังมีนักศึกษาหลายคนที่ยังคงทำงาน การบ้าน งานวิจัยอยู่ นทีเดินไปยังมอเตอร์ไซค์ของตัวเองก่อนจะขับกลับไปยังหอพัก หลังจากนั้นเขาก็รีบอาบน้ำเตรียมจะเข้านอน เพราะพรุ่งนี้เขาจะต้องเดินทางไกลเอาเรื่องอยู่ ก่อนจะนอนเขาก็ไม่ลืมที่จะโทรไปบอกฝันดีกับพิมพ์ก่อน พวกเขาได้คุยกันนิดหน่อยประมาณ 10 นาทีจากนั้นก็ต่างแยกย้ายกันไปนอนหลับพักผ่อน เช้าวันต่อมา นทีตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสดชื่น หลังจากที่ทำธุระส่วนตัว และเก็บกระเป๋าเตรียมที่จะออกเดินทางไปอำเภอพร้าว จากนั้นเขาก็ลงมาจากหอขับรถออกไปก่อนจะแวะทานข้าวเช้าที่ร้านหน้าปากซอยเจ้าเก่า สุดท้ายเมื่อทานเสร็จแล้วก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยบอกกับแฟนสาวอย่างพิมพ์ด้วยเช่นกัน เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วนทีก็ขึ้นควบมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ก่อนจะมุ่งหน้าขับไปตามทาง เขาขับขี่ไปได้สักพักหนึ่ง ถนนหนทางก็เริ่มกลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจี ลมอ่อนที่กระทบกับตัวของเขามันทำให้บรรยากาศภายในจิตใจรู้สึกสงบลงอย่างบอกไม่ถูก ประกอบกับแสงแดดยามสายๆที่ไม่ได้ร้อนมากอย่างลงตัว แต่เหมือนว่าเขาจะลืมอะไรไปสักหนึ่ง “ฉิบหายแล้ว!! เจอพ่อ... เอาไงดีวะ” นทีสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะทำเนียนๆขับเข้าไปยังด่านตำรวจที่ตรวจความเร็วกับวินัยจราจรเฉยๆ มันเป็นความโชคดีที่ตำรวจไม่ได้เรียกเขาเข้าไปตรวจ ไม่อย่างนั้นถูกจับปรับแน่นอน ข้อหาไม่พกใบขับขี่ พอหายใจได้ทั่วท้องบ้างแล้วก็ขับไปต่อ ไม่นานมันก็ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว และจุดหมายอยู่ห่างไปไม่ถึง 10 กิโลเมตรด้วยซ้ำ แต่เขาก็ต้องหยุดพักทานอาหารก่อน เพราะมันเป็นร้านสุดท้ายแล้วที่เขาทำสดๆขายกัน กว่าจะมีร้านที่ทำขายเหมือนอาหารตามสั่งอีกสักร้าน ก็ต้องเลยไปอีกไกลหลายกิโลเมตร “สวัสดีครับ.. เอาเป็นไก่หมุนตัวหนึ่ง ข้าวเหนียว 10 บาท แล้วก็เอาตำไทยสักครกครับป้า” ร้านนี้มีชื่อเสียงในระดับหนึ่งเลย ไก่หมุนหรือไก่ย่างเจ้านี้นับว่าเป็นของแรร์หากินได้ยากมากในเมืองใหญ่ ส้มตำเองก็ไม่ต่างกัน ทำให้ลูกค้าของร้านนี้มีเยอะพอสมควร และจากที่เห็นตอนนี้ก็มีมากกว่า 4 โต๊ะเข้าไปแล้ว“ได้เลยพ่อหนุ่ม ไปนั่งรอที่โต๊ะเลยจ้ะ ตามคิวนะ...” นทีก็ยิ้มก่อนจะตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงทักทายอย่างสนิทสนมไปแล้ว แต่ในชีวิตใหม่นี้ป้าคนนี้ไม่รู้จักเขา นทีนั่งลงดูมือถือของตัวเองเล่นๆรอไป เข้าไลน์ของตัวเองที่มีความพิเศษมากกว่าคนอื่นๆในระหว่างรอ‘เมื่อคืน... ฉันเห็นดาวตกเต็มไปทั่วท้องฟ้า.. ฉันไม่รู้ว่าเธอจะได้เห็นเหมือนฉันไหม...’ มันเป็นสเตตัสของพิมพ์แฟนสาวที่เธอจะโพสในวันพรุ่งนี้เช้าๆสายๆ เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาก็รีบโทรหาเธอในทันที ตู๊ดๆๆ ไม่นานพิมพ์ก็รับสาย “เป็นยังไงบ้างที ถึงสถานรับเลี้ยงแล้วเหรอ...” ประโยคแรกมันก็ทำให้นทีนั้นงงเป็นไก่ตาแตก เขาลืมไปว่าชาตินี้เขาเป็นเด็กกรำพร้า และไม่ได้บอกอะไรกับเธอ เขาจะต้องหาข้อแก้ตัวเนียนๆไป “คือว่าที่ทีบอกว่าจะมาบ้านเกิดน่ะ มันอยู่อำเภอพร้าวนะ... ทีเหมือนจะลืมไปว่ายังไม่ได้บอกกับพิมพ์ ขอโทษนะ...” นทีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูรู้สึกผิดนิดๆ และเมื่อพิมพ์ได้ยินก็บ่นกลับมานิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เธอบอกประมาณว่าก็ดีเหมือนได้ไปพักผ่อน จากนั้นพวกเขาก็คุยกันต่ออีกนิดหน่อย นทีไม่ลืมบอกกับเธอเรื่องดาวตกคืนนี้ และสัญญาณที่อาจจะไม่มีอีกด้วย จากนั้นพวกเขาก็วางสายพร้อมกับอาหารที่มาเสิร์ฟ.....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 101

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

Chat เปลี่ยนโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 101

คล้ายกับเรื่องChat เปลี่ยนโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้