บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]

        กู้ชิงฮั่นไม่ได้เกรงใจอู่เซียงโหวมากนักอู่เซียงโหวเหมือนจะโกรธไม่น้อย แต่ก็เหมือนจะกลัวกู้ชิงฮั่นอยู่หน่อยๆ แล้วพูดว่า “ข้ามาเพื่อพบกับไท่ฟูเหริน เพื่อหารือเรื่องยกเลิกการแต่งงาน แต่ในเมื่อไท่ฟูเหรินไม่รับแขกก็คงต้องให้พวกเจ้าไปบอกแทน”

       “คำพูดของท่านโหวข้าได้ยินแล้ว แต่ว่าไม่รู้ว่าข้าเข้าใจความหมายของท่านผิดไปหรือเปล่า” กู้ชิงฮั่นพูด “การแต่งงานของสองตระกูลถูกกำหนดตั้งแต่ท่านเหล่าโหวทั้งสองยังมีชีวิตอยู่ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ทั้งสองตระกูลก็จะจัดเตรียมพิธีแต่งงานที่มีมานานกว่าสิบปีนี้ขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ”

       “จัดการหรือ?” อู่เซียงโหวยิ้มแห้งแล้วพูดว่า “ตอนนี้ฉีหุ้ยจิ่งก็... ก็ตายแล้วฉีหนิงต้องไว้ทุกข์สามปี จะแต่งงาน ก็ต้องรอหลังจากสามปีไปแล้ว”

       “เรารอได้” กู้ชิงฮั่นกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นการแต่งงานที่กำหนดโดยท่านเหล่าโหวเราก็เห็นจื่อเซวียนเป็นฮูหยินซื่อจื่อของจวนองครักษ์เสื้อแพร หลังจากสามปีไปแล้วเมื่อครบกำหนดไว้ทุกข์ ก็จะใช้เกี้ยวแปดคนหามไปรับเจ้าสาวที่จวน”

       อู่เซียงโหวยกมือขึ้นแล้วกล่าวว่า “ช้าก่อนเจ้าบอกสามปีก็ต้องสามปีหรือ? พวกเจ้ารอได้คิดว่าเราก็จะรองั้นหรือ?”

       “เอ๋?” กู้ชิงฮั่นยังคงยิ้มอยู่“ความหมายของท่านโหวคือ สามปีมันนานไป พวกท่านรอไม่ได้งั้นหรือ?”

       อู่เซียงโหวลุกขึ้น ไขว้มือไปด้านหลังแล้วพูดว่า “พูดกันมาขนาดนี้แล้ว งั้นก็พูดกันตรงๆ เลยแล้วกันการแต่งงานครั้งนี้ ท่านเหล่าโหวเป็นคนกำหนด ข้าไม่ได้เห็นดีด้วย แต่ว่าท่านทั้งสองมีมิตรภาพต่อกันมากข้าไม่อาจคัดค้านได้”

       “ที่แท้ท่านโหวไม่เห็นดีเห็นงามกับการแต่งงานหรอกหรือ”กู้ชิงฮั่นยิ้มแล้วพูดว่า “สองปีก่อนท่านโหวมาเร่งรัดให้ท่านแม่ทัพจัดงานแต่งงานให้เร็วเรายังคิดอยู่เลยว่าท่านไม่ได้คัดค้านเรื่องการแต่งงานเสียอีก”

       อู่เซียงโหวสีหน้าท่าทางเก้อเขินทำตัวไม่ถูกแต่ก็ยังพูดต่อไปว่า “นั่นก็ไม่ได้เป็นเพราะอยากจะให้มันจบเร็วๆ หรือจะได้ไม่ต้องมานั่งกังวล” เขาหยุดพูดไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดต่อว่า  “ข้าเป็นคนชัดเจนข้ากลัวความวุ่นวายที่สุด ในเมื่อวันนี้ความวุ่นวายของข้า มันอยู่ตรงหน้าข้าก็ต้องรีบจัดการมันทิ้ง”

       “วิธีจัดการของท่านโหวคือ?”

       “ข้าก็เพิ่งบอกไปเมื่อกี้นี่เองยกเลิกการแต่งงาน” อู่เซียงโหวกล่าวว่า “ในเมื่อหยางหนิงต้องไว้ทุกข์ทางเราก็ไม่ได้มีความอดทนมากพอที่จะรอ สู้ยกเลิกงานแต่งไป น่าจะดีต่อทั้งสองฝ่าย”แล้วเหลือบไปมองหยางหนิง แล้วพูดว่า “พูดตามตรง ซื่อจื่อของเจ้า ไม่เหมาะสมกับจื่อเซวียนของเรา”

       “ความหมายของท่านโหวข้าเข้าใจแล้ว”สีหน้าของกู้ชิงฮั่นจริงจังขึ้นมา “การแต่งงานในครั้งนี้ท่านเหล่าโหวทั้งสองเป็นคนกำหนดตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทางจวนองครักษ์เสื้อแพรของเราไม่มีใจคิดเป็นอื่นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ไม่กล้าที่จะไม่ทำตามคำสั่งของท่านเหล่าโหวด้วยไม่ว่าจะเป็นท่านเหล่าโหวของเราหรือว่าอู่เซียงเหล่าโหวคำสั่งของพวกท่านก็คือคำสั่งสูงสุด ข้าไม่เข้าใจจริงๆงานแต่งงานที่กำหนดไว้อย่างดี ทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้?”

       “กาลเวลาเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนต่อให้เป็นการแต่งงานที่ท่านเหล่าโหวทั้งสองกำหนดไว้ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะเปลี่ยนแปลงไม่ได้” อู่เซียงโหวมองไปที่หยางหนิง ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า“ตอนที่ท่านเหล่าโหวทั้งสองกำหนดงานแต่งงานนี้ขึ้น ข้าไม่คิดว่าจวนองครักษ์เสื้อแพรจะเลี้ยงเจ้านี่มาเป็นแบบนี้หากท่านเหล่าโหวรู้ ก็ไม่น่าจะให้เกิดการแต่งงานนี้ขึ้น”

       กู้ชิงฮั่นพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ฐานะของท่านโหวสูงส่งนัก คำพูดแบบนี้ มันเหมาะสมกับฐานะของท่านแล้วหรือ? หนิงเอ๋อร์เป็นคนซื่อ ไม่รู้ว่ามีตรงไหนไม่ถูกใจท่านโหว?”

       อู่เซียงโหวยิ้มแปลกๆ แล้วพูดว่า “ซื่อหรือ? เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้อะไรเลยงั้นหรือ?”ชี้นิ้วไปที่หยางหนิง แล้วถามว่า “มีคนบอกว่าเจ้าชอบไปอยู่กับกลุ่มคุณชายแล้วลืมกลับขึ้นมาจากแม่น้ำฉินไหวจริงไหม?ในเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลฉีมีคนบ้าอย่างเจ้า เรื่องนี้ไม่จริงหรือไง?”

       กู้ชิงฮั่นพูดด้วยความโกรธว่า “ท่านโหวระวังคำพูดด้วยหนิงเอ๋อร์แค่เชื่อคนง่าย เขาไม่ได้มีเจตนาร้าย ท่าน...!”

       “ไม่ต้องอธิบายแล้ว” อู่เซียงโหวพูดแทรก “ในเมืองหลวงใครๆ ก็รู้เรื่องการแต่งงานของสองตระกูลก็เพราะเหตุนี้ จวนอู่เซียงโหวของเราถึงได้ถูกคนหัวเราะเยาะลับหลัง ก็เพราะ...!” เขาเดินขึ้นหน้าไปสองก้าวชี้ไปที่หน้าของหยางหนิงนิ้วแทบจะจิ้มไปที่จมูกของหยางหนิงแล้ว “เพราะเจ้านี่ทำให้ชื่อเสียงของอู่เซียงโหวต้องมัวหมอง ตอนนี้ยังไม่ได้แต่งยังทำให้จวนของเราต้องลำบากขนาดนี้แล้ว หากให้จื่อเซวียนแต่งกับเขาจริงๆจวนอู่เซียงโหวจะมีหน้าอยู่ในเมืองหลวงอย่างไรกัน?”

       กู้ชิงฮั่นยิ้มแห้งแล้วพูดว่า “อู่เซียงโหวตอนนี้ที่ท่านเหล่าโหวของพวกเจ้าลำบากจิ่นอีเหล่าโหวของเราไม่แม้แต่จะคิดว่าจะลำบาก ยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างเต็มที่เพราะตอนลำบากไม่เคยทิ้งกัน ทั้งสองตระกูลถึงได้พูดถึงการแต่งงานครั้งนี้ขึ้นมาแต่ตอนนี้เป็นข่าวลือเหลวไหล อู่เซียงโหวก็ถึงกับตัดขาดยกเลิกการแต่งงานหากท่านเหล่าโหวทั้งสองรู้ ไม่รู้ว่าท่านทั้งสองจะคิดอย่างไร”

       “ที่ข้าทำก็เพื่ออนาคตของตระกูลซู” อู่เซียงโหวพูดขึ้น “หลายปีมานี้ข้ายังไม่เคยได้ยินว่าซื่อจื่อคนไหนถูกจับตัวไปแบบนี้เลย คนไร้ความสามารถแบบนี้หากให้จื่อเซวียนแต่งงานกับเขาไป ข้ากังวลจริงๆ ว่าวันดีคืนดีนางจะกลายเป็นม่ายเอา...!”

       “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” น้ำเสียงของกู้ชิงฮั่นดุ “อู่เซียงโหว เจ้าเกินไปแล้วนะ”

       อู่เซียงโหวรู้สึกทำตัวไม่ถูกชั่วขณะเขาเองก็รู้สึกว่าพูดเกินไป เขากระแอมไอสองครั้ง แล้วพูดว่า “อย่างไรซะตอนนี้ข้าก็เป็นนายใหญ่ของจวนอู่เซียงโหวจื่อเซวียนเป็นเหมือนไข่มุกล้ำค่าของข้า การแต่งงานของนาง ข้าเป็นคนตัดสินใจข้าไม่ตกลง การแต่งงานครั้งนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น”

       หยางหนิงยืนฟังมาตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเห็นว่าถึงแม้อู่เซียงโหวจะมีฐานะสูงศักดิ์แต่นอกจากเสื้อผ้าที่ดูมีราคาแล้ว คำพูดท่าทางไม่มีความเป็นชนชั้นสูงเลยหากเปลี่ยนชุดให้เขาใส่ ก็แค่คนเร่ร่อนไร้บ้านคนหนึ่งเท่านั้น

       พ่อบ้านชิวยืนอยู่ข้างๆ ก็ไม่พูดอะไร กู้ชิงฮั่นถึงแม้จะควบคุมอารมณ์อยู่แต่ก็เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก หายใจหายคอติดขัด แล้วพูดด้วยความเย็นชาว่า “อู่เซียงโหว ในเมื่อเจ้าพูดมาขนาดนี้แล้ว ข้าก็มีอะไรจะพูดกับเจ้าตรงๆ เหมือนกัน”

       อู่เซียงโหวพยักหน้าแล้วพูดว่า “วันนี้ที่มาก็เพื่อพูดจากันให้ชัดเจน พวกเจ้ามีอะไรจะพูด ก็พูดมาได้เลย”

       “ได้” กู้ชิงฮั่นรับคำแล้วพูดว่า “อู่เซียงโหวเจ้าน่าจะรู้ดีนะ ที่ท่านเหล่าโหวกำหนดการแต่งงานนี้ขึ้นมาไม่ใช่แค่เพราะมิตรภาพที่พวกท่านมีให้กันเท่านั้นพวกเขาผ่านการทบทวนอย่างดีแล้วถึงได้ตัดสินใจแบบนี้ ข้าแค่อยากจะรู้ว่า อู่เซียงโหวเตรียมจะยกเลิกการแต่งงาน ได้ใช้ความคิดบ้างหรือยัง?”

       “แน่นอนต้องคิดอยู่แล้ว”อู่เซียงโหวตอบอย่างไม่ลังเล

       กู้ชิงฮั่นสีหน้าสงบลง แล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่พูดอะไรอีก แต่ว่าเรื่องการยกเลิกงานแต่งงานต้องให้ไท่ฟูเหรินเป็นคนตัดสินใจ หากท่านตกลง เราก็จะไม่ยื้ออีก”

       อู่เซียงโหวพูดขึ้นมาว่า “ข้าให้เวลาพวกเจ้าทบทวนดูก็ได้แต่จริงๆ ข้าว่าก็ไม่ได้มีควาจำเป็นจะต้องทบทวนอะไรอีกข้าตัดสินใจแล้วว่าจะยกเลิกงานแต่ง พวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนต่อไปอีกไม่งั้นเราสองตระกูลจะมองหน้ากันไม่ติดเอา”

       “อู่เซียงโหววางใจตระกูลฉีของเราไม่เคยต้องขอร้องใคร” กู้ชิงฮั่นพูด “พ่อบ้านชิว ส่งแขก!”

       อู่เซียงโหวตะลึงไป แต่เห็นกู้ชิงฮั่นสีหน้าเย็นชาไม่สนใจก็สะบัดชายเสื้อ แล้วเดินออกไป

       พ่อบ้านชิวเดินตามหลังเขาไปส่งเขาออกไปจากประตู เมื่ออู่เซียงโหวออกไปแล้ว กู้ชิงฮั่นก็มองไปที่เงาของอู่เซียงโหวแล้วพูดว่า“โง่จริงๆ!”

       หยางหนิงเดินมาข้างๆ กู้ชิงฮั่นแล้วพูดเบาๆ ว่า “ซานเหนียงเรากับพวกเขามีสัญญาแต่งงานกันหรือ?”

       “หนิงเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกังวลนะ ผู้หญิงดีๆมีอีกเยอะ ไม่มีแม่นางซู ซานเหนียงจะหาให้ดีกว่าให้นะ” กู้ชิงฮั่นยังโกรธอยู่ “ได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลซูนิสัยเอาแต่ใจเข้าหายาก แต่เพราะท่านเหล่าโหวเป็นคนกำหนดงานแต่งนี้ขึ้นมา เราก็ขัดท่านไม่ได้วันนี้อู่เซียงโหวมายกเลิกงานแต่งด้วยตัวเอง ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไป”

       “อู่เซียงโหวคนนี้มายกเลิกงานแต่งทั้งๆที่ท่านพ่อยังไม่ได้เคลื่อนศพ เกินไปจริงๆ”หยางหนิงขมวดคิ้วแล้พูดต่อว่า “เขาไม่เห็นจวนองครักษ์เสื้อแพรของเราอยู่ในสายตาเลย”

       กู้ชิงฮั่นหันไปมองหยางหนิงแล้วพูดด้วยความอ่อนโยนว่า “หนิงเอ๋อร์ เกียรติหรือหน้าตาของคนเรามันไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ใครเขาจะคิดอะไรกัน ขอแค่เราใจสู้ เกียรติของเรามันก็จะมาเองตอนที่ท่านเหล่าโหวกับท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่ ต่างก็เป็นเสาหลักของต้าฉู่ของเรา ไม่มีใครดูถูกจวนองครักษ์เสื้อแพรเลยขอแค่ต่อไปพวกเจ้าทำได้เหมือนที่พวกเขาเป็น ก็จะไม่มีใครกล้าดูถูกจวนองครักษ์เสื้อแพรอีก”

       หยางหนิงพยักหน้า ในใจแอบคิดว่า เกียรติของจวนองครักษ์เสื้อแพรจะมีไหมไม่ได้อยู่ที่ข้า ข้าแค่สวมรอยมาเป็นซื่อจื่อเท่านั้นใครจะรู้วันดีคืนดีอาจจะแอบหนีไปก็ได้

       แต่ในใจก็รู้ดีว่า ตอนนี้จวนองครักษ์เสื้อแพรเองก็ถือว่าภายในวุ่นวาย ภายนอกก็มีภัย

       พอฉีหุ้ยจิ่งตายไป สายสัมพันธ์ต่างๆ ที่จวนองครักษ์เสื้อแพรเคยมีก็ขาดเกือบหมดท่านใหญ่สามก็ลำเอียงเข้าข้างไปทางลูกอนุอย่างฉีอวี้ ภายในจวนก็ศึกด้านหนึ่ง

       ตอนนี้อู่เซียงโหวมายกเลิกงานแต่งด้วยตัวเองอีกเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องแรกที่จะเกิดขึ้นแน่ๆ

       กู้ชิงฮั่นเหมือนจะคิดอะไรอยู่ ขณะที่กำลังคิดก็เห็นคนสองคนวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน คนแรกคือต้วนชางไห่ สีหน้าดูเคร่งเครียดส่วนอีกคนก็คือฉีเฟิง

       “ฮูหยินสามในเมืองหลวงมีการเปลี่ยนแปลง” ต้วนชางไห่ยังไม่ทันเดินเข้ามาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

       กู้ชิงฮั่นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

       ฉีเฟิงเดินขึ้นหน้ามา คำนับสีหน้าดูจริงจัง “ฮูหยินสาม ซื่อจื่อ ในเมืองหลวงมีการเปลี่ยนทหารคุ้มกันทหารของค่ายดาบดำที่ประจำการอยู่ที่เมืองสือโทวถูกสั่งย้ายเข้าเมืองหลวงมาเมื่อคืนนี้ส่วนทหารที่เฝ้าประจำการอยู่ที่รอบรั้วประตูวัง แต่เดิมเป็นของหน่วยองครักษ์อวี่หลินก็ถูกสั่งย้ายออกไปนอกเมืองหลวงตอนนี้ปักหลักอยู่นอกเมืองทางเหนือสิบห้าลี้”

       “อะไรนะ?” กู้ชิงฮั่นหน้าเสียไป “ค่ายดายดำเข้าเมือง?”

       ต้วนชางไห่สีหน้าจริงจังมาก “ตอนนี้วังหลวงถูกปิดตาย ห้ามให้ใครเข้าออกเด็ดขาด เมื่อกี้ฉีเฟิงเห็นว่าทหารลาดตระเวนก็เริ่มเดินสำรวจเมืองกันแล้วถนนตรอกซอกซอยเดินไปไหนก็จะเห็นทหารของเมืองเดินไปเดินมาเต็มไปหมด ฮูหยินสาม ดูท่า...ดูท่าในวังจะเกิดเรื่อง”