ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ซานหลงสอนทั้งสองใช้หน้าไม้จนเป็น สอนท่ายิงต่างๆ ที่จะทำให้รีดประสิทธิภาพของมันออกมาได้มากที่สุด แน่นอนมันง่าย ง่ายจนอี้หลันรู้สึกรักมัน นางยิงคอไก่ขาดครึ่งในระยะ 30 เมตร โคตรจะแม่น เล่นเอาซานหลงขนลุกเกรียวเลยทีเดียว แม้จะวิ่งหนีได้เร็วแค่ไหน แต่เขาจะเร็วเท่าหน้าไม้ในมือนางหรือไม่ นั้นไม่แน่"นายน้อย หน้าไม้อันนี้ข้าขอนะเจ้าคะ!! "เสียงออดอ้อนคราวนี้มันทำให้เขารู้สึกกลัว"แฮะๆ จะดีเหรอ..""ดีสิเจ้าคะ ข้าจะได้เอาไว้ยิงคนที่คิดไม่ดีกับขบวนของข้า...และพวกที่ก่อกวนข้าเยอะๆ "นางหรี่ตาลงจ้องมองตัวเขาอย่างหยอกเย้า"ไม่ดีม้าง!!! อย่าเอาเลย เป็นผู้หญิงถือปืนผาหน้าไม้ไม่ดีหรอก"ซานหลงทำเสียงสูง"พ่อว่าก็ดีนะ แม่นางอี้เข้าเมืองบ่อยๆ จะได้ใช้มันป้องกันอันตราย"ซานหู่กล่าวตามที่ตนคิด ทำให้หนทางในการหลีกเลี่ยงขอซานหลงหมดลง เด็กหนุ่มยิ้มแห้งๆ ออกมา"เออ!! เอาตามที่ท่านว่าก็แล้วกัน ดูแลมันดีๆ ละนี่เป็นหน้าไม้อันแรกของโลกใบนี้เชียวนะ"เด็กหนุ่มยื่นมันให้อี้หลันพร้อมกับกำชับให้รับรู้ถึงความสำคัญ"ลูกดอกเบิกได้ที่อู่ต่อเรือชั่วคราว"เขาเอ่ยแก่นางอีกครั้ง นางพยักหน้ารับ นางไม่ได้ขอมันมาแบบส่งๆ แต่นางชอบมันจริงๆ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลองจับ นางก็รู้สึกรักมันเข้าเสียแล้ว"เจ้าทำเสร็จแล้วกี่อัน""อันเดียวขอรับ แฮ่ๆ "ซานหู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย"ท่านพ่อ ข้ากะเอาไว้ว่าช่วงแรก คนของเราน่าจะทำได้วันละ 10 อันขอรับ แต่เมื่อเวลาผ่านไปความชำนาญมีมากขึ้น จำนวนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย"เด็กหนุ่มกล่าว"10 อันก็ไม่เลว เจ้าใช่คนกี่คน""ตอนนี้มี 8 คนขอรับ กำลังหาคนที่พอจะมีแววเป็นช่างไม้ และ ทำงานไม้ ได้ไปฝึกขอรับ""อืม ไม่ลองเอาไปให้ร้านไม่ทำดูละ""อืม!! น่าสนใจนะขอรับ แต่คงเอาไปให้ทำทั้งหมดไม่ได้ ข้าว่าพานท้ายแบบยังไม่ตัดร่องน่าจะไม่มีปัญหา"เด็กหนุ่มเอ่ย แน่นอนว่าเขาไม่สามารถเอาชิ้นส่วนทั้งหมดไปให้คนภายนอกทำได้ เพราะเมื่อไรที่วิธีการสร้างอาวุธนี้หลุดรอดออกไปจากมือเขา เขาจะศูนย์เสียความได้เปรียบไปในทันที แม้กระทั่งคนของเขาก็ไม่ได้สอนให้พวกมันทำทุกอันทุกชิ้น แต่แยกกันทำคนละอย่าง ละมีตัวเขาเป็นผู้ประกอบทุกชิ้นเข้าด้วยกันภายหลัง ตัวไก่ เขาประกอบมันขึ้นมาเอง ถึงจะสั่งทำจากร้านเหล็ก แต่ก็สั่งทำแบกชิ้นกันมา คนทำไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแต่ละชิ้นมีไว้ทำอะไรเช้าวันใหม่ วันนี้ขบวนคาราวานของอี้หลันออกเดินทางแต่เช้าตามปกติ วันนี้มีคนไม่มากนัก บาร์บีคิวไม่มีให้ขายแล้ว แผงของร้านเปลี่ยนมาขายถ่านและเตาย่าง จิงจู ก็ไม่มีขายแต่เปลี่ยนเป็นจุดรับคำสั่งซื้อและเงินมัดจำแทน คน ขายจาก 3 คนจึงลดลงเหลือคนเดียว จากที่เคยมีสาวๆ สวยๆ สองคนในร้าน บัดนี้เหลือเพียงชายหน้าโหดมาแทนที่ งานมันต้องใช้แรงบ้าง กระสอบถ่านไม่ใช่กระสอบนุ่น จะได้เบาบาง จนผู้หญิงยกได้สบายๆวันนี้หม่าเหลียงเข้ามาในเมืองกับขบวนพ่อค้าด้วย ที่แน่ๆ ตัวมันไม่ได้มาหาเงิน แต่มาใช้เงิน มันได้รับคำสั่งให้เอาแบบ ไปสั่งทำพานท้ายหน้าไม้ที่ร้านไม้ และไปรับของที่นายน้อยสั่งทำเอาไว้ที่ร้านเหล็กณ ร้านเหล็ก"เถ้าแก่ ข้ามารับของ"หม่าเหลียงกระซิบ"อยู่นี่ ตรวจดูว่าครบตามจำนวนไหม"เถ้าแก่ยื่นลังไม้มาให้มันดู"ไม่จำเป็นข้าเชื่อใจท่าน เท่าไหร่""300 ช่วงนี้ของขาด บอกนายเจ้าไว้ด้วย ตอนนี้ทางการกวดขันนัก""ได้ ระวังตัวด้วย ข้าไปก่อน" มันรับของ จ่ายเงินแล้วรีบกลับขึ้นเกวียน มุ่งหน้าไปที่ร้านไม้ต่อ ทันที"ลุงหม่า มาเอาอะไรหรือ ทำไมต้องระวังขนาดนั้น"อี้หลันถามขึ้นหม่าเลียงจึงเปิดกล่อง ให้นางดู ภายในเป็นเครื่องมืองานไม้ 10 ชุดทำจากโลหะชั้นดี""เครื่องมืองานไม้! สิ่ว! ค้อน! สว่าน เล่นใหญ่ขนาดนี้เลย! ข้านึกว่าซื้ออะไรที่ผิดกฎหมายเสียอีก""แฮ่ๆ นายน้อยไม่ต้องการให้คนรู้มากนะขอรับ"มันตอบออกมาหน้าตาใสซื่อ อี้หลัน กลอกตามองบนอย่างระอาณ ร้านไม้"ทำได้หรือไม่ขอรับ""มันก็อยากเอาการเลยนะ ที่สำคัญ นายของเจ้าจะเอาไม้พยุง เนื้อมันแข็งตัดถาก ให้เป็นรูปร่างยาก""นายของข้าชอบ และฝากนี่มาให้ท่านดู"หม่าเหลียงเอาเลื้อยปังตอออกมา ให้เจ้าของร้านไม้ดู"มีด! ""ไม่ มันเรียกว่าเลื่อยปังตอ นายข้าได้มาจากพ่อค้าต่างถิ่นโดยบังเอิญ มันเอาไว้ตัดไม้ มาข้าจะลองตัดให้ท่านดู"ว่าแล้วมันก็ฉวยเอาไม้ท่อนเท่าแขนมา ถูเลือย กืด! ๆๆๆ 7-8 ที ท่อนไม้นั้นก็ขาดอย่างรวดเร็ว"โอ้ว!!! ของดี ไหนๆ ให้ข้าลอง หน่อย"กืด! ๆๆ ท่อนไม่พยุงขาดออกอย่างรวดเร็ว"เยี่ยม!!! มันเยี่ยมยอด ข้าต้องการมัน!!! เจ้าจะขายเท่าไร"มันเป็นคนค้าขาย มันย่อมรู้ว่าของดีๆ แบบนี้ ย่อมไม่ฟรีแน่นอน"นายข้าไม่ต้องการเงิน ทำเจ้านี้ 100 อัน ท่านว่าอย่างไร""100!! "เจ้าของร้านคิดคำนวณในใจ ไม้อันนี้ถึงจะบอกว่าทำอยาก แต่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ตัวมันเองหากมีเลื่อยปังตออันนี้ คงทำได้สักสองอันต่อวัน โดยไม่ทำอย่างอื่นลูกน้องในร้านอีก 10 คนก็ฝีมือไล่ๆ กัน 22 อันต่อวันโดยไม่ทำอย่างอื่นน่าจะทำได้ แต่จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไรมันและคนของมันก็ต้องทำอย่างอื่นไปด้วย ดังนั้น มันสามารถทำได้จริงๆ ก็แค่ 1 ใน 4 ส่วน เท่านั้น"ได้ แต่ข้าทำให้ได้แค่ 3 อันต่อวันเท่านั้น! "" 5 นายข้าต้องการ 5 อันต่อวัน""ได้!! ตกลง พรุ่งนี้ให้คนมารับของได้เลย"เจ้าของร้านยิ้มร่าออกมาทันที เมื่อสิ้นสุดข้อตกลง หม่าเหลียงซื้อลูกธนูอีก 2000 ดอกที่มีขายในร้าน แล้วกลับขึ้นเกวียนทันทีเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ล้อก็หมุนกลับค่ายอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางทั้งหกคนเดินทางอย่างราบรื่น อี้หลัน กับหม่าเหลียง และคนคุ้มกันขบวนอีก 4 ที่เป็นมือธนู พ่อค้าต้องประจำอยู่ที่ร้านจนถึงเย็น เกวียนถึงจะกลับไปรับพวกเขาอีกที"โอ้ว!! นั้นๆ กวาง แม่นางอี้กวางมีกวางอยู่ห่างออกไป 12 จั้ง เจ้าเห็นไหม..."หม่าเหลียงชี้มือชี้ไม้ไปที่ชายป่า ตรงนั้นมีกวาง สองตัวแม่ลูกกำลังเดินเล็มหญ้าอยู่ ในมือถือหน้าไม้อันใหม่เอี่ยม ด้วยความรักใคร่"อืมน่ารักดีนะเจ้าคะ! กวางแม่ลูกเชียว นายย้อยห้ามล่าสัตว์มีลูกอ่อน"อี้หลันเอ่ย นางรู้ว่าลุงหม่ากำลังคันไม้คันมือ อยากลองยิงหน้าไม้ที่ได้รับมาจากนายน้อยก่อนออกเดินทาง"อ่า จริงด้วย น่าเสียดาย แต่ใกล้ค่อยของเราขนาดนี้ยังมีสัตว์ป่า ค่ายเรานี้อยู่ในดงของแท้เลยนะว่าไหม""หรือไม่ดีละลุง จะได้หาของกินได้ง่ายๆ นายน้อยก็ชอบป่า ร่มรื่นดีออก"นางตอบคำออกมาด้วยรอยยิ้มทันใดนั้นหนึ่งในผู้คุ้มกันก็ส่งสัญญาณ ให้กัน สองในสี่คน เดินลับหายเข้าพงหญ้าข้างทางทันทีโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว"คุณหนูอี้ มีคนตามเรามาขอรับ""มันเป็นใคร พอรู้ไหม"อี้หลันเอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ นี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่เกวียนหลังนี้ถูกตาม"ไม่แน่ใจขอรับ พวกมันแอบตามเรามาตั้งแต่ที่ขบวนพ้นประตูเมือง"อี้หลันมองกลับไปโดยไม่สนว่าคนตามจะรู้หรือไม่ว่าตนรู้ตัวแล้ว ห่างออกไป ประมาณ 40 จั้ง ชายสองคนเดินตามเกวียนมาแบบไม่ปิดบังอะไร เอวของพวกมันแน็บดาบยาวโค้งไม่มีฝักเอาไว้ แสงแดดสะท้อนคมดาบเงาวับแลดูน่ากลัว"หยุดเกวียน"นางสั่งสารถี เกวียนหยุดลง ชายสองคนนั้นก็หยุดเดินเช่นกัน ลักษณะอาการของพวกมันไม่ได้เกรงกลัวเลยเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาดีอีกด้าน!"พวกมันหยุดแล้วขอรับลูกพี่ เอาไงดี""หึ มันรู้ตัวแล้ว แต่เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าเป็นคุณหนูอี้""แน่ใจขอรับ!! ""ดี ออกมา ไปจับนางมาเลยอย่าเสียเวลาอีก"มันร้องขึ้นเสียงดัง พรรคพวกของมันเดินออกมาจากชายป่าอีกนับ 10 พวกมันทั้งหมด ชักดาบออกมาถือ แล้ววิ่งปราดเข้าหากลุ่มของอี้หลันทันที"ไป!! อี้หลันออกคำสั่ง สารถี ออกตัวทันที แต่ความเร็วของเกวียนเทียมวันมันไม่เร็วนัก วัวก็คือวัว มันไม่ใช้ม้า จะใช้ความเร็วทิ้งห่างคนที่กำลังวิ่งได้อย่างไรแต่นางไม่สนใจ แน่แล้ว คนพวกนี้ไม่ได้มาดี คงไม่ต้องถามอะไรกันอีก หน้าไม้ของนางขึ้นลำในท่านั่งทันที วางศรแล้วยกขึ้นประทับไหล่ ในท่านั่งยิงปืนกลเล็กของทหารสมัยใหม่ ท่านี้นายน้อยสอนนางมาเองกับมือ เล็งผ่านศูนย์ ให้ตรงกัน 3 จุดแล้วก็เหนี่ยวไก!! ผึก! ฟ้าว!!!! ศรพุ่งแหวกอากาศออกไปอย่างน่าหวาดเสียว ปัก! อ้าก!! ศรเสียบเข้าไปที่ต้นขาของผู้ที่วิ่ง อยู่หน้าสุด มันเสียหลักล้มกลิ้งลงไปกับพื้นราวกับลูกขนุน เรียกเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาจากปากของมันทันที"เฮ้ย! มีธนู หลบเข้าป่าโว้ย! "หัวหน้าโจรร้องลั่น ลูกน้องของมันแยกย้ายกันเข้าป่าริมทางทันที แล้วออกวิ่งลัดเลาะไปตามต้นไม้เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าผึก! ฟ้าว!!!! แน่ว!!! เสียงหน้าไม้ของหม่าเหลียงดังขึ้นจากทางด้านข้าง แต่ด้วยความโครงของเกวียน แถมระยะยิงก็ไกลมาก ทำให้มันยิงไปถูกต้นไม้ที่อยู่ข้างทางเสียอย่างนั้นอี้หลันไม่ยิงต่อ แต่รอจังหวะ เพราะยิงไปก็ไม่ถูกระยะยิงอยู่ไกลมาก เมื่อสักครู่เธอเล็งที่หัวแต่ศรตกเพราะแรงหมด ดังที่นายน้อยอธิบาย มันจึงพลาดไปถูกขาเมื่อวิ่งมาทันชายถือดาบกว่า 9 คนก็พุ่งออกจากชายป่า ถลันเข้าหาขบวนเกวียนที่มีคนเพียง 4 คนอย่างรวดเร็ว ระยะ 10 จั้ง ทันทีที่เห็นตัวคน หน้าไม้ของอี้หลันก็ลั่นไก ทันที ผึก! ฟ้าว!!!! ฉึก! อ้าก!! เข้าเต็มๆ เบ้าตาของโจรที่ดาหน้าเข้ามาผึก! ฟ้าว!!!! ฉึก! อ้าก!! ศรของหม่าเหลียงก็ไม่น้อยหน้า ยิงเข้ากลางอกของหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ร่วงลงไปอีก 1 ส่งผลให้พวกมันชะงักฝีเท้าลง เกวียนเลยทิ้งห่างพวกมันอีกครั้ง ผึก! ฟ้าว!!!! ผึก! ฟ้าว!!!! ผึก! ฟ้าว!!!! ผึก! ฟ้าว!!!! อ้าก!! 6 ใน10 ล้มลงไปแล้ว"บ้าเอ๊ย! ถอยโว้ย!! ... ถอยก่อน ไม่ต้องตามมันไปแล้ว"หัวหน้าโจรประเมินคู่ต่อสู้ของมันต่ำไปมาก คิดว่าคนน้อยกว่าจะใช้จำนวนคน และกำลังที่มากกว่าหักเอาชัย จับกุมนางมาได้ง่ายๆ แต่ไม่ใช่ ดันมีธนูแปลกๆ ที่ยิงได้ไวยิ่ง อยู่ในมือพวกนางเสียได้ ยังไม้ทันได้ปะทะ พวกมันก็ร่วงเจ็บจงไปถึง 6 คนเสียแล้วสองผู้คุ้มกันที่ถูกสั่งให้แยกตัวออกมาเพื่อส่งข่าว ก้าวเข้ามาในค่ายอย่างรวดเร็ว หนึ่งในพวกมันตรงดิ่งไปที่โรงต่อเรือ อีกหนึ่งไปที่ลานธนูของนายใหญ่เพื่อแจ้งข่าว"นายน้อย ขบวนถูกไล่ล่าขอรับ"เมื่อได้ยินข่าวซานหลงก็ทิ้งงานทุกอย่าง ฉวยเอาหน้าไม้ ที่ทำเสร็จหมาดๆ ขึ้นมา กวาดเอาศร ติดมือมาอีก 30"พวกเราเกิดเรื่องแล้ว ไป! "พี่น้องหม่า และช่างทั้งหมด ฉวยเอามีดปลายตัดของตนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"นำไป!! มีคนไปแจ้งท่านพ่อหรือยัง""มีแล้วขอรับ"คนส่งข่าววิ่งนำออกไปโดยไม่รอช้า...กลุ่มของซานหลงกว่า 16 คน มุ่งออกจากค่ายอย่างรวดเร็ว สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนไม่น้อยเพียงไม่ถึงเค่อ กลุ่มมือธนูของซานหู่ก็ตามออกไปติดๆ อีก กว่า 20 คน ทุกคนเป็นพรานป่าที่ชำนาญการล่าทั้งสิ้น.....WWW ไร้ว่าพวกมันหาเรืองผิดคนแย้วWWW
error loaded

มีคนอยากเจ็บตัว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

49.ตามล่าแม่นางอี้ อ๊ะจ๊าก!!!

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

49.ตามล่าแม่นางอี้ อ๊ะจ๊าก!!!

คล้ายกับเรื่องซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้