ระบบความเกลียดชัง

เซี่ยปิงมองดูร่างไร้วิญญาณของเจิ้งเฉิงด้วยสายตาเย็นชา ในใจของเขาสงบเงียบไร้คลื่นอารมณ์ เพราะนี่คือโลกแห่งความเป็นจริง หากเจิ้งเฉิงไม่ตาย คนที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้อาจเป็นเขากับครอบครัว

เรื่องนี้ไม่มีถูกหรือผิด มีแต่เจ้าไม่ตายข้าก็ม้วยมรณา

หากมองในมุมกลับกัน ถ้าเกิดว่าเขาโดนอีกฝ่ายจับตัวไป เขาอาจตกอยู่ในสภาพอยู่ก็ทรมานอยากตายก็ตายไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่คิดใช้เหตุผลหรือหลักเมตตามนุษย์กับคนที่เป็นศัตรู

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าทุกอย่างจะราบรื่นขนาดนี้” ดวงตาของเซี่ยปิงเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย หลังจากตัดสินใจซื้อยาล่องหนจากระบบ เขาก็แอบซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ บริษัทหมีดำเพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะดำเนินตามแผนที่วางไว้

เซี่ยปิงใช้สถานะล่องหนเดินเข้าไปที่โกดังเก็บของในอาคารและค้นดูจนทั่ว บริเวณด้านในมีทรัพยากรถูกเก็บรักษาไว้ในคลังเป็นจำนวนมาก ทั้งตัวยาต่างๆ เนื้อสัตว์อสูร อาวุธยุทโธปกรณ์ ตลอดจนสินค้าผิดกฎหมายทุกประเภท

น่าเสียดายมีของเพียงไม่กี่อย่างที่เขาสามารถนำติดตัวออกไปได้ เซี่ยปิงครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน จากนั้นจึงเลือกโอสถทองคำยี่สิบขวด ส่วนของที่เหลืออยู่ เขาต้องตัดใจทิ้งมันไว้อย่างน่าเสียดาย

แม้จะพลาดโอกาสแรก แต่เขาก็ได้พบระเบิดไมโครขนาดจิ๋วหลายลูกในโกดัง เขาจึงติดตั้งระเบิดจิ๋วให้มันทำลายอาคารบริษัทหมีดำและฝังร่างศัตรูทั้งหมดไว้ข้างใน

ทุกอย่างเป็นไปตามแบบแผนที่เขาวางไว้โดยไม่มีข้อผิดพลาด แม้แต่ตัวการใหญ่อย่างเจิ้งเฉิงก็ถูกเขาฆ่าตาย

“ฉันเล่นระเบิดทุกอย่างจนวายวอดขนาดนี้ บริษัทหมีดำคงโกรธจนคลั่ง” เซี่ยปิงกวาดสายตามองอาคารหลักของบริษัทหมีดำที่พังทลายจนเหลือแต่เศษซาก

เขารู้ว่าสำนักงานใหญ่ของบริษัทหมีดำไม่ได้อยู่ในเขตนี้ ที่นี่เป็นแค่หนึ่งในสาขาย่อย แม้จะถูกระเบิดกวาดไปทั้งอาคาร แต่ไม่มีผลกระทบต่อสำนักงานใหญ่มากนัก

ทว่าพวกมันคงไม่ปล่อยให้ชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของบริษัทถูกทำลายโดยคนนอก

“สิ่งที่ฉันต้องทำคือกลับเมืองเทียนสุ่ย ส่วนเรื่องอื่นช่างหัวมันเถอะ ฉันเองก็ไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีก หากทำให้พวกมันขุ่นเคืองแล้วยังไง?” เซี่ยปิงยักไหล่ “ถ้าหลีกเลี่ยงไม่ได้ ฉันก็แค่แข็งแกร่งขึ้นและโหดร้ายยิ่งกว่านี้”

เมื่อได้บทสรุปทั้งหมด เซี่ยปิงใช้ปืนเลเซอร์ยิงเป็นตัวอักษรไว้บนพื้น ใกล้กับศพของเจิ้งเฉิง “ฮวง ฆาตกรและมือระเบิด”

‘ฮวง’ คือชื่อรหัสที่เขาตั้งขึ้นเพื่อใช้ปั่นหัวศัตรู

“เยี่ยม! มันดูเจ๋งชะมัด! เอาล่ะได้เวลากลับเมืองเทียนสุ่ยสักที” เซี่ยปิงชื่นชมผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ เขาโยนปืนเลเซอร์ทิ้ง คว้ากระเป๋าพาดไหล่มุ่งหน้าสู่สถานีรถไฟ

ผลของยาล่องหนเหลือแค่ครึ่งชั่วโมง เขาต้องรีบหน่อยแล้ว

……………………………..

เซี่ยปิงออกไปได้ไม่นาน กลุ่มคนของบริษัทหมีดำกว่าสิบชีวิตวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น

“มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่ บริษัทเราถูกวางระเบิดเหรอ” ชายชุดดำตกใจจนหน้าถอดสี เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง จากอาคารสูงหลายสิบชั้นกลายเป็นเศษซากกระจัดกระจาย

พวกพ้องในองค์กรของพวกเขาล้วนเสียชีวิตภายใต้ซากอาคารอย่างน่าเศร้า

“นั่นมัน….ท่านประธานเจิ้ง หัวของเขาถูกกระสุนปืนเจาะทุละจนแตก”

ชายชุดดำอีกคนมองดูร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นด้วยความตกใจ ต้องรู้ด้วยว่า ประธานเจิ้งมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับนักสู้ขั้นเก้า แต่ไฉนจึงเป็นเช่นนี้ได้

“มันเป็นฝีมือของใคร”

“เรื่องนี้อยู่เหนืออำนาจที่เราจะจัดการกันเองได้ เราต้องแจ้งให้คนจากสำนักงานใหญ่เข้ามาจัดการ”

พวกเขาแสดงความคิดเห็นอย่างจริงจัง หนึ่งในนั้นหยิบเครื่องสื่อสารออกมา และแจ้งเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานใหญ่ทราบ

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ยานขับเคลื่อนหลายลำพุ่งลงจอดบนพื้น ทันทีที่ประตูเปิด ชายที่มีกลิ่นอายครอบงำสวมชุดฝึกก้าวออกมา

ผู้นำกลุ่มเป็นชายวัยกลางคนสวมชุดฝึกสีขาว หน้าตาดุร้าย บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นอยู่หลายแห่ง เขาก้าวลงจากยานขับเคลื่อน โดยมีกลุ่มผู้ติดตามยืนอยู่ข้างหลังด้วยท่าทีน่าเกรงขาม

บรรยากาศตอนนี้ตึงเครียดมาก

เขาคือ ‘ไดอัน’ อดีตทหารผ่านศึกของบริษัทหมีดำ หนึ่งในผู้บรรลุถึงขอบเขตของนักรบสายยุทธ์

“ฮวง ฆาตกรและมือระเบิด”

ไดอันเห็นข้อความที่เขียนไว้หน้าศพของเจิ้งเฉิง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร “มันผู้นี้ใจกล้าไม่เบา เระเบิดทำลายอาคารบริษัทของฉัน ลงมือฆ่าคนของฉัน แต่ยังกล้าทิ้งชื่อเอาไว้ให้ดูต่างหน้า!”

“ไหนใครตอบฉันได้บ้าง ฮวงคือใคร!”

เขาจ้องมองชายชุดดำสิบกว่าคนที่อยู่ตรงหน้า

“เรียนผู้อาวุโส ไม่มีใครรู้ข้อมูลของชายคนนี้เลยครับ” ชายชุดดำรีบตอบไป “แต่ที่แน่ๆ ฮวงรู้จักกับคนทรยศของบริษัทเรา และเขาเป็นฝ่ายลงมือฆ่าคนทรยศนั่นในตรอกแห่งหนึ่ง ก่อนจะนำโอสถทองคำยี่สิบขวดกับตำราลับไป”

“ประธานเจิ้งจึงสั่งให้ยอดฝีมือจำนวนมากออกไล่ล่าฮวง แต่คนของเรากลับเป็นฝ่ายถูกฆ่าเสียเอง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือลูกชายคนเดียวของประธานเจิ้ง”

“ฮวงไม่หยุดอยู่แค่นั้น มันระเบิดอาคารทั้งหมดใช้เป็นที่ฝังศพกลุ่มของเรา และลากประธานเจิ้งไปสู่ความตาย”

ทุกประโยคอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกโกรธแค้น ความเหี้ยมโหดของฆาตกรรายนี้ ได้เปลี่ยนมุมคิดที่พวกเขาเคยมีเกือบหมด ต่อให้โดนปิดกั้นจนถึงทางตัน แต่มันยังคิดแผนโต้กลับอย่างดุเดือด

ชายชุดดำที่เหลือต่างรู้สึกโกรธแค้นเช่นเดียวกัน ฆ่าพวกพ้องของพวกเขา ทำลายรังของพวกเขา และขโมยของล้ำค่าไป ไม่เคยมีใครท้าทายอำนาจบริษัทหมีดำแบบนี้มาก่อน

หากไม่ทำอะไรสักอย่าง พวกเขายังจะนับว่าเป็นคนอยู่อีกหรือ

“ดี ดีมาก!”

ไดอันหลุดหัวเราะออกมาด้วยความคับแค้นใจ “มันกล้าฆ่าคนของเรา และขโมยของสำคัญจากบริษัทเราไป แถมยังทิ้งชื่อไว้อย่างโจ่งแจ้ง ดูเหมือนว่าบริษัทหมีดำไม่อยู่ในสายตาของมันเลยสักนิด”

“ออกประกาศจับฮวงทันที!”

“ฉันไม่สนใจว่ามันจะเป็นใคร มีภูมิหลังแข็งแกร่งแค่ไหน ในเมื่อมันกล้าเข้ามาในเมืองจันทราทมิฬ ทำตัวเหมือนสุนัขฉี่รดหัวเจ้าถิ่น ฉันไดอันผู้นี้จะไม่มีวันปล่อยมันไป!”

“ใครก็ตามที่สามารถให้เบาะแสของมันจะได้รับรางวัลตอบแทนอย่างงาม”

“หากพบร่องรอยของมัน จงฆ่ามัน!”

“ไม่มีใครยั่วยุบริษัทหมีดำของฉันแล้วหนีรอดไปได้”

เขาฟาดฝ่ามือเสียงดังปัง! คลื่นพลังดุดันเกรี้ยวกราดกระจายออกจากฝ่ามือสู่พื้นอย่างรุนแรง ปรากฏเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ราวหกเมตร รอยแตกนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกไปเหมือนใยแมงมุม พื้นดินทั้งหมดสั่นไหว ก่อนจะเกิดคลื่นเสียงสะท้อนไปไกลเกือบหกกิโลเมตร

“รับทราบ!”

กลุ่มชายชุดดำตะโกนพร้อมกัน ไฟโทสะลุกโชนอยู่ในดวงตา เจ็บใดไม่เท่าโดนศัตรูดูหมิ่น พวกเขาสัญญากับตัวเองว่า จะไม่ยอมรามือจนกว่าจะจับฮวงได้!

…….

ทางด้านเซี่ยปิงอยู่ในระหว่างการเดินทางกลับเมืองเทียนสุ่ย

เมื่อผลของยาล่องหนหมดลง ร่างของเขาก็ถูกเปิดเผย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ เขาเข้าไปรอในห้องน้ำของสถานีรถไฟจนกว่าสถานะล่องหนจะหายไป จากนั้นจึงออกมาขึ้นรถไฟเหมือนคนปกติ

แม้ว่าบริษัทหมีดำจะมีอำนาจมากมายแค่ไหน แต่พวกเขาไม่กล้าเข้าไปพื้นที่ด้านในเพื่อก่อปัญหา เพราะการเป็นศัตรูกับรัฐบาลกลาง ไม่ต่างอะไรจากการแสวงหาความตาย

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของเซี่ยปิง “ติ๊ง ติ๊ง”

“คุณได้สร้างศัตรูเป็นจำนวนมาก ก่อให้เกิดความเกลียดชังอย่างรุนแรง คะแนนความเกลียดชัง+10 คะแนนความเกลียดชัง+10 คะแนนความเกลียดชัง+10……..”