ยอดคุณพ่อเซียน ตอนที่ 3: เส้นทางเซียนในร้านสะดวกซื้อ
บรรยากาศภายในห้องเรียนอนุบาลที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของเด็กๆ บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียด สายตาของผู้ปกครองหลายคนที่เพิ่งมารับลูกมองมาที่เหตุการณ์อย่างสนใจ ลู่เวยเวย คุณครูประจำชั้นพยายามเข้าไกล่เกลี่ย แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายลงเมื่อ มาดามหลิว แม่ของ เฉินจุน ยังคงยืนกรานที่จะเอาเื่
“ใครมันบังอาจทำร้ายลูกชายฉัน! แกเตรียมตัวติดคุกได้เลย!” มาดามหลิวะโลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เธอมั่นใจในอำนาจและอิทธิพลของสามีที่จะจัดการเื่นี้ได้อย่างเด็ดขาด
หลงฟาน เพียงแค่ยืนนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความกังวลหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขาลูบหัว หลงซูซู เบาๆ เพื่อปลอบประโลมลูกสาวที่ยังคงสะอื้นอยู่ข้างๆ เขา ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ลูกสาวต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้กำลังกัดกินหัวใจของเขา
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดิน ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทราคาแพง ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นจากการทำงานหนัก เดินเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางเร่งรีบ เขาคือ เฉินหลง พ่อของเฉินจุน เ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่ ‘เฉินกรุ๊ป’ ที่กำลังมีชื่อเสียงในนครจินหลง
“เกิดอะไรขึ้น!” เฉินหลงถามเสียงเข้มทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่ภรรยาและลูกชาย
“ที่รัก! ดูสิคะ! ลูกของเราถูกไอ้คนไร้สมบัติผู้ดีนี่ทำร้าย!” มาดามหลิวรีบฟ้องสามีทันที ชี้มาที่หลงฟานด้วยความโกรธแค้น
เฉินหลงหันมามองหลงฟานด้วยสายตาเ็า เขามองสำรวจหลงฟานั้แ่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าเรียบง่ายที่ดูเหมือนจะถูกใช้งานมานาน ร่างกายที่ดูผอมบาง ทำให้เฉินหลงประเมินว่านี่คงเป็แค่คนจนๆ ทั่วไปที่ไม่น่ามีปัญหาอะไรให้ต้องกังวล
“แกคือคนที่ทำร้ายลูกชายฉัน?” เฉินหลงถามด้วยน้ำเสียงกดดัน แฝงไปด้วยความหยิ่งยโสในฐานะผู้มีอำนาจ
หลงฟานตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สงบ “ลูกชายของคุณแกล้งลูกสาวของผมก่อน และยังแย่งตุ๊กตาของเธอไป”
“แค่เด็กเล่นกัน! แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกชายฉัน!” เฉินหลงตะคอกกลับ เขามองว่าการที่ลูกชายล้มลงไปนั้นเป็เพราะถูกหลงฟานทำร้าย ไม่ใช่เพราะตัวเองสะดุดล้ม “แกคิดว่าแกเป็ใคร? แกกล้าดียังไงมามีเื่กับลูกชายของฉัน? แกไม่รู้หรือไงว่าฉันคือใคร!”
“ผมไม่สนใจว่าคุณคือใคร” หลงฟานตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน “ผมสนใจแค่ว่าลูกสาวของผมปลอดภัย”
คำตอบของหลงฟานทำให้เฉินหลงถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่เคยมีใครกล้าตอบโต้เขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เกรงกลัวอำนาจแบบนี้มาก่อน เขาเป็ถึงเ้าของบริษัทใหญ่ ใครๆ ก็ต้องให้ความเกรงใจ แต่ชายตรงหน้ากลับแสดงท่าทีไม่แยแส
“หึ! ปากดีนักนะ!” เฉินหลงแค่นหัวเราะในลำคอ “แกคิดว่าชีวิตแกจะอยู่รอดได้ถ้าไม่มีงานทำเลยเหรอ? ฉันจะทำให้แกไม่มีที่ยืนในเมืองนี้! แกจะไม่มีงานทำ ไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย!”
เฉินหลงกำลังใช้กลยุทธ์ที่เขาใช้จัดการกับศัตรูทางธุรกิจมาโดยตลอด นั่นคือการตัดเส้นทางการเงินและโอกาสในการใช้ชีวิต เพื่อให้อีกฝ่ายยอมจำนน แต่สำหรับหลงฟาน ซึ่งเป็มหาเทพที่เคยผ่านร้อนผ่านหนาวมานับพันปี คำขู่เช่นนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
“คุณกำลังคุกคามผมเหรอ?” หลงฟานถามกลับ น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความสงบกลายเป็ความเย็นะเืที่แฝงด้วยความไม่พอใจ
“ใช่! ฉันกำลังคุกคามแก! และแกก็ไม่มีสิทธิ์มาปฏิเสธ!” เฉินหลงเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
ทันใดนั้น หลงฟานก็ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้เฉินหลงรู้สึกหนาวสันหลังวาบอย่างอธิบายไม่ถูก แม้จะดูเป็รอยยิ้มธรรมดา แต่มันกลับแฝงด้วยพลังที่เหนือกว่าที่เขาจะเข้าใจได้
“เอาล่ะ ถ้าคุณ้าเล่นเกมนี้ ผมก็จะเล่นด้วย” หลงฟานกล่าว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็เสียงที่ทุ้มต่ำและแฝงด้วยอำนาจที่ทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง “แต่ก่อนอื่น…คุณควรจะสอนลูกชายของคุณให้รู้จักคำว่า ‘มารยาท’ เสียก่อน”
พูดจบ หลงฟานก็ยกมือขึ้นช้าๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวที่แท้จริงของเขา ราวกับว่าการเคลื่อนไหวของ มหาเทพ นั้นรวดเร็วจนเกินกว่าสายตาจะจับได้ เขากระดิกนิ้วเบาๆ และในพริบตา…
พลั่ก!
ตุ๊กตาหมีที่หลงซูซูกอดอยู่ก็ลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะพุ่งเข้าชนหน้าของเฉินจุนที่ยังคงนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นอย่างแรง ตุ๊กตาหมีที่ดูนุ่มนิ่มกลับสร้างแรงกระแทกราวกับเป็ก้อนหิน ทำให้เฉินจุนถึงกับหงายหลังไปพร้อมกับเสียงร้องโวยวาย
“โอ๊ย! เจ็บ!” เฉินจุนร้องไห้จ้า น้ำมูกน้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความใและเ็ป
ทุกคนในห้องต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่มีใครเห็นว่าหลงฟานทำอะไร ไม่มีใครเห็นว่าตุ๊กตาหมีลอยขึ้นไปได้อย่างไร มันเหมือนกับเวทมนตร์ที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา
“นายทำอะไรลูกฉัน!” เฉินหลงะโด้วยความโมโหสุดขีด เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
“ผมแค่คืน ‘ของ’ ให้กับเขา และสอนให้เขารู้ว่าการ ‘แย่งของ’ คนอื่นนั้นไม่ดี” หลงฟานตอบหน้าตาย “และนี่คือบทเรียนแรกจากผม”
เฉินหลงพุ่งเข้าใส่หลงฟานด้วยความโกรธหวังจะชกหน้าหลงฟานให้คว่ำลงไป แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่สั่งสมมานับพันปีของหลงฟาน การเคลื่อนไหวของเฉินหลงจึงดูเชื่องช้าและไร้ประสิทธิภาพในสายตาเขา หลงฟานเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย ก่อนจะใช้ปลายนิ้วสะกิดไปที่ไหล่ของเฉินหลงเบาๆ
ผลัก!
เฉินหลงเสียหลักทันที ร่างกายของเขาลอยออกไปราวกับถูกผลักด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะไปกระแทกเข้ากับกำแพงห้องเรียนอย่างจัง เสียงดัง ตุบ! ทำให้ทุกคนสะดุ้งใ
“โอ๊ย!” เฉินหลงร้องออกมาด้วยความเ็ป เขาล้มลงไปกองกับพื้น มือข้างหนึ่งกุมไหล่ที่ถูกสะกิด และอีกข้างหนึ่งกุมหน้าผากที่กระแทกกับกำแพง เขารู้สึกเหมือนมีพลังงานลึกลับบางอย่างผลักเขาออกไป แรงนั้นไม่ใช่แรงของมนุษย์ธรรมดา
ทุกคนในห้อง รวมถึงคุณครูลู่เวยเวย ต่างก็ตกตะลึงและหวาดกลัวกับสิ่งที่เห็น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเหนือธรรมชาติเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้ ชายหนุ่มที่ดูธรรมดาคนนี้กลับมีพลังที่น่าเหลือเชื่อ
“พ่อจ๋า…” หลงซูซูเงยหน้ามองหลงฟานด้วยความประหลาดใจ แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความชื่นชมและภูมิใจ
หลงฟานหันมามองลูกสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ซูซูไม่เป็ไรนะลูก?”
หลงซูซูส่ายหน้า “ซูซูไม่เป็ไรค่ะ พ่อจ๋าเก่งที่สุดเลย!”
คำชมจากลูกสาวทำให้หัวใจของหลงฟานพองโต นี่คือความสุขที่แท้จริงที่เขาไม่เคยได้รับในชีวิตมหาเทพ
“คุณเฉินหลง!” มาดามหลิวกรีดร้องด้วยความใ รีบวิ่งเข้าไปพยุงสามีที่นอนอยู่บนพื้น
เฉินหลงลุกขึ้นยืนช้าๆ ด้วยความทุลักทุเล สีหน้าของเขาซีดเผือดไปด้วยความกลัวและความเ็ป เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครที่สามารถทำร้ายเขาได้แบบนี้
“แก…แกเป็ตัวอะไรกันแน่!” เฉินหลงถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
“ผมก็แค่พ่อคนหนึ่งที่มาส่งลูกสาวไปโรงเรียน” หลงฟานตอบเรียบๆ ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋านักเรียนของหลงซูซู “และตอนนี้ผมต้องไปทำงานแล้ว”
เขาเดินไปที่ประตูห้องเรียน โดยมีหลงซูซูเดินตามไปข้างๆ ด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
ก่อนจะก้าวออกจากห้อง หลงฟานก็หันกลับมามองเฉินหลงและมาดามหลิวด้วยสายตาเย็นเยียบ “จำไว้นะ…ถ้าใครกล้าแตะต้องลูกสาวของผมอีก…บทเรียนครั้งหน้าอาจจะไม่ได้จบลงแค่นี้”
คำพูดของหลงฟานดังก้องอยู่ในห้องเรียน ทำให้เฉินหลงและภรรยาถึงกับตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่มองไม่เห็นที่แผ่ออกมาจากร่างของหลงฟาน พลังอำนาจที่ทำให้พวกเขาต้องหวาดกลัวอย่างแท้จริง
เมื่อหลงฟานและหลงซูซูเดินออกไปจากห้องเรียน ความตึงเครียดก็เริ่มคลายลง ผู้ปกครองคนอื่นๆ ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ต่างก็พากันซุบซิบกันถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น ไม่มีใครเข้าใจว่าชายหนุ่มคนนั้นทำได้อย่างไร
เฉินหลงพยายามรวบรวมสติ เขามองไปที่รอยบุบเล็กๆ บนผนังที่เขาเพิ่งจะกระแทกเข้าไป รอยบุบนั้นลึกพอสมควร แสดงให้เห็นว่าแรงกระแทกนั้นไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย
“เขา…เขาเป็ใครกันแน่!” เฉินหลงพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น และความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
ในขณะเดียวกัน หลงฟานก็เดินจูงมือหลงซูซูออกมาจากโรงเรียนอนุบาล แสงแดดยามเช้าส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา แสงนั้นอบอุ่นและสดใส หลงซูซูเงยหน้ามองพ่อด้วยรอยยิ้ม
“พ่อจ๋า…พ่อจ๋าเก่งจังเลย” หลงซูซูกล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชม ดวงตาเป็ประกาย
“แน่นอนสิลูก พ่อจะปกป้องซูซูเอง” หลงฟานยิ้มตอบ เขาบีบมือลูกสาวเบาๆ ด้วยความรัก “แต่ซูซูต้องสัญญาว่าจะไม่แกล้งใครก่อนนะ”
“ค่ะ!” หลงซูซูตอบรับอย่างกระตือรือร้น
หลงฟานพาหลงซูซูไปส่งที่หน้าห้องเรียนอีกครั้ง หลังจากคุยกับคุณครูลู่เวยเวยที่ดูเหมือนจะใกับสิ่งที่เกิดขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พยายามรักษามารยาทเอาไว้ คุณครูสาวเพียงแค่พยักหน้ารับคำขอโทษของหลงฟาน และมองหลงซูซูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
เมื่อส่งลูกสาวเข้าห้องเรียนเรียบร้อยแล้ว หลงฟานก็หันหลังกลับ เขาไม่ได้สนใจสายตาของใครที่มองมาที่เขาอีกต่อไป ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องคิดคือการหาเงินมาเลี้ยงดูลูกสาวและฟื้นฟูพลังของตัวเองให้กลับคืนมาโดยเร็วที่สุด
เขาััได้ถึง ปราณจิติญญา ที่หมุนเวียนอยู่ในร่างกายเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากการใช้พลังงานเมื่อครู่ การใช้พลังในโลกที่ปราณบริสุทธิ์เบาบางทำให้เขารู้สึกอ่อนเพลียลงไปบ้าง แต่ก็คุ้มค่ากับรอยยิ้มของลูกสาว
‘ดูเหมือนว่าการใช้พลังเซียนในโลกนี้จะดึงดูดความสนใจได้ง่ายเกินไป…ต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้’ หลงฟานคิดในใจ ‘แต่ก็เป็สิ่งที่ดีที่จะทำให้พวกนั้นไม่กล้าเข้ามายุ่งกับลูกสาวของข้าอีก’
เขาเดินไปตามถนนที่คุ้นเคยในความทรงจำของร่างเดิม เพื่อไปยังสถานที่ทำงานพาร์ทไทม์แห่งแรกของเขา นั่นคือร้านสะดวกซื้อเล็กๆ แห่งหนึ่ง
ในขณะที่เดินไป หลงฟานก็เริ่มวางแผนการฟื้นฟูพลังของตัวเองอย่างละเอียด เขาไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาที่รุนแรงได้ในโลกนี้ เพราะจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป เขาต้องหาวิธีที่แเีและกลมกลืนกับวิถีชีวิตของมนุษย์ในโลกนี้
‘ปราณจิติญญาในโลกนี้เบาบางก็จริง แต่พลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่แฝงอยู่ในสิ่งก่อสร้างบางแห่งก็มีอยู่ไม่น้อย…และพลังงานิญญาของมนุษย์ก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้…ถ้าข้าสามารถสร้าง ‘วงแหวนผนึกปราณ’ ขนาดเล็กได้…หรือ ‘วิชาดูดซับิญญาธรรมชาติ’ ที่ไม่เป็อันตรายต่อสิ่งมีชีวิต…’
ความคิดต่างๆ ผุดขึ้นมาในหัวของหลงฟานราวกับน้ำพุ เขามีความรู้และประสบการณ์มากมายมหาศาลจากชีวิตในฐานะมหาเทพ เพียงแต่ตอนนี้เขาต้องปรับเปลี่ยนวิธีการให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่เท่านั้นเอง
เขาเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อ ภาพของร้านที่ดูคุ้นเคยในความทรงจำปรากฏขึ้นตรงหน้า เขากำลังจะเริ่มชีวิตใหม่ในฐานะพ่อ และมหาเทพที่กำลังจะฟื้นคืนพลัง
“เอาล่ะ…ชีวิตใหม่…ในโลกใหม่” หลงฟานพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
โปรดติดตามตอนต่อไป: หลงฟานจะใช้ชีวิตในฐานะพนักงานร้านสะดวกซื้ออย่างไร? เขาจะฟื้นฟูพลังเซียนของเขาได้อย่างไรในโลกที่ปราณจิติญญาไม่เพียงพอ? และความท้าทายอะไรจะรอเขาอยู่ในโลกปัจจุบันนี้?
ร่วมคอมเมนต์และกดติดต
ามเพื่อไม่พลาดทุกการอัปเดตของ ‘ยอดคุณพ่อเซียน’ ได้เลยนะครับ!
1K
