คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

สายลมกรรโชกแรงพัดพาใบไม้แห้งให้ปลิวว่อนไปตามเส้นทางลูกรังที่ทอดตัวยาวเข้าสู่ชายป่าทึบ ท้องฟ้าเบื้องบนถูกปกคลุมด้วยเมฆครึ้มสีเทาหม่น ราวกับกำลังไว้อาลัยให้กับชะตากรรมของผู้เดินทาง

ขบวนม้าศึกสามตัวกำลังควบตะบึงฝ่าฝุ่นดิน โดยมีเย่เฉินเป็นผู้นำขบวน บนหลังม้าแต่ละตัวบรรทุก "ลังไม้สีดำ" ขนาดใหญ่ที่ประทับตราครั่งของหอภารกิจไว้อย่างแน่นหนา

"ฮี้!"

ม้าศึกตัวหน้าสุดส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก มันชะลอฝีเท้าลงและพยายามตะกุยขาหน้าถอยหลัง ราวกับสัมผัสได้ถึงอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า

เย่เฉินกระตุกบังเหียนหยุดม้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ป่าโปร่งแห่งนี้ดูเงียบสงบไร้พิษสง แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าในกายเขากลับร้องเตือนถี่ยิบ

"หยุดพักก่อน"

เย่เฉินกระโดดลงจากหลังม้า เขาไม่ได้เดินไปหาน้ำดื่มหรือพักผ่อน แต่เดินตรงดิ่งไปที่ลังไม้ใบใหญ่บนหลังม้าตัวที่สอง

เขายื่นมือไปลูบไล้เนื้อไม้... สัมผัสได้ถึงความเย็นผิดปกติที่แผ่ออกมาจากภายใน

"เสบียงโอสถรักษา..." เย่เฉินแค่นยิ้มมุมปาก "หลิวหยวน... เจ้าคิดว่าข้าจะโง่เชื่อป้ายยาที่เจ้าแปะไว้หน้ากล่องงั้นรึ?"

แกร๊ก!

เย่เฉินใช้นิ้วงัดฝาลังไม้เปิดออก ภายในบรรจุขวดโหลยาสมานแผลธรรมดาเรียงรายอยู่เต็มกล่อง ดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่เย่เฉินไม่หยุดแค่นั้น เขาเทขวดยาทั้งหมดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วใช้สันมือกระแทกไปที่ก้นกล่อง

ปัง!

พื้นไม้กระดานด้านล่างแตกออก เผยให้เห็น "ช่องลับ" ที่ซ่อนอยู่

ภายในช่องลับนั้น... มีถุงหนังสีดำใบเล็กวางอยู่ กลิ่นหอมเอือมระอาที่ชวนคลื่นไส้ลอยฟุ้งออกมาทันทีที่ถุงสัมผัสอากาศ

เย่เฉินใช้นิ้วแตะผงสีแดงละเอียดในถุงขึ้นมาดม

"ผงโลหิตมาร..."

ดวงตาของเขาหรี่ลงจนเป็นเส้นคมกริบ

"สรรพคุณคือการกระตุ้นความบ้าคลั่งของสัตว์อสูร และดึงดูดพวกมันให้เข้ามาหาจากระยะร้อยลี้... นี่ไม่ใช่เสบียงช่วยชีวิต แต่เป็น 'เหยื่อล่อ' ที่จะเปลี่ยนขบวนสินค้านี้ให้กลายเป็นโต๊ะจีนของสัตว์ป่า!"

หลิวหยวนวางแผนมาอย่างรอบคอบ... มันต้องการให้เย่เฉินตายอย่างอนาถในป่า โดยจัดฉากว่าเป็น "อุบัติเหตุ" จากการถูกสัตว์อสูรรุมทำร้ายระหว่างปฏิบัติภารกิจ

"เจ้าอยากให้ข้าเป็นเหยื่อ..." เย่เฉินกำถุงผงแน่น "ได้... ข้าจะเป็นเหยื่อให้ แต่คนที่จะถูกกิน... ไม่ใช่ข้า"

เขาผูกปากถุงกลับคืน แล้วยัดมันกลับเข้าไปในลังไม้

เบื้องหน้าของเย่เฉิน คือปากทางเข้าหุบเขาลึกที่มีหมอกสีดำทมิฬปกคลุมหนาทึบตลอดกาล ยอดเขาสูงชันสองข้างทางขนาบข้างราวกับประตูสู่นรกภูมิ

"หุบเขาหมอกดำ"

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่เขตแดนหมอก... แสงตะวันก็เลือนหายไป แทนที่ด้วยความมืดสลัวและความชื้นแฉะที่ หนาวเหน็บ จนบาดผิว

ทัศนวิสัยลดลงเหลือเพียงไม่กี่ก้าว ต้นไม้ในหุบเขานี้ล้วนมีรูปร่างบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ กิ่งก้านสาขาแผ่ออกมาราวกับแขนขาของปีศาจที่พยายามจะคว้าจับผู้ผ่านทาง

เย่เฉินโคจรลมปราณปกป้องร่าง ประสาทสัมผัสทางจิตวิญญาณแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง

"เงียบเกินไป..."

เสียงนกร้องโหยหวนที่ควรจะมีกลับเงียบหายไป... แต่เย่เฉินกลับได้ยินเสียงอื่นแทน

ตึกตัก... ตึกตัก...

เสียงหัวใจเต้น... ไม่ใช่ดวงเดียว แต่มีนับร้อยดวง!

และยังมีเสียงหายใจแผ่วเบาของ "มนุษย์" ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกในระยะไกล

"พวกมันมากันแล้ว"

เย่เฉินกระชับด้ามดาบทัณฑ์ปฐพีแน่น

ทันใดนั้น!

บรู๊วววววว!

เสียงหอนอันโหยหวนดังขึ้นเจาะทะลุความเงียบ! ตามมาด้วยดวงตาสีแดงก่ำนับร้อยคู่ที่สว่างวาบขึ้นในความมืดรอบทิศทาง!

ฝูง "หมาป่าทมิฬ"!

พวกมันพุ่งทะยานออกมาจากม่านหมอกดุจคลื่นสีดำ น้ำลายเหนียวหนืดหยดลงจากเขี้ยวคมกริบ เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่เย่เฉิน... แต่เป็น "ลังไม้" บนหลังม้าที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน!

ม้าศึกทั้งสามตัวร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว พยายามจะสะบัดหนีแต่ถูกฝูงหมาป่ารุมล้อมไว้ทุกด้าน

"กินให้อร่อยนะ..."

เย่เฉินไม่รอช้า เขาถีบตัวลอยขึ้นจากหลังม้า ในจังหวะที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เขาหมุนตัวเตะเข้าที่ลังไม้ทั้งสามใบอย่างแรง!

ตูม! ตูม! ตูม!

ลังไม้ระเบิดออก! ผงโลหิตมารสีแดงฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ คลุมร่างของม้าศึกและฝูงหมาป่าแถวหน้าจนแดงฉาน

โฮก!

ฝูงหมาป่าคลุ้มคลั่งทันทีที่ได้กลิ่นเลือดเข้มข้น พวกมันกระโจนเข้าขย้ำม้าศึกและพวกเดียวกันเองที่เปื้อนผงยาอย่างบ้าคลั่ง!

ในขณะเดียวกัน... บนยอดไม้สูงรอบด้าน

"นักฆ่า" ในชุดดำปิดหน้าจำนวนหกคนซุ่มรออยู่ พวกมันคือนักฆ่ารับจ้างมืออาชีพที่หลิวหยวนส่งมา "เก็บงาน"

"เจ้าเด็กนั่นฉลาด..." หัวหน้านักฆ่ากระซิบ "มันใช้หมาป่าถ่วงเวลา... ยิงมันซะ!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลูกธนูอาบยาพิษสีม่วงเข้มพุ่งแหวกอากาศลงมาจากยอดไม้ หมายสังหารเย่เฉินที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ!

แต่เย่เฉินเหมือนจะมีตาหลัง เขาบิดตัวกลางอากาศ ใช้ดาบยักษ์ปัดลูกธนูทิ้งอย่างง่ายดาย

เคร้ง! เคร้ง!

"อยู่ข้างบนสบายเกินไปแล้ว..." เย่เฉินแสยะยิ้ม

เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบ "ระเบิดควันพิษ" (ที่ผสมจากกากยาและหญ้าสลายวิญญาณ) ออกมาสามลูก

"ลงมาเล่นข้างล่างดีกว่า!"

เย่เฉินไม่ได้ปาระเบิดลงพื้น... แต่เขาปามันขึ้นไปบนยอดไม้ที่พวกนักฆ่าซ่อนตัวอยู่!

ตูม! ตูม! ตูม!

ควันสีม่วงหนาทึบระเบิดออกปกคลุมยอดไม้! พิษร้ายกัดกินดวงตาและระบบหายใจจนพวกนักฆ่าทนไม่ไหว

"อั่ก! แสบตา! ลงไปข้างล่างเร็ว!"

พวกนักฆ่าไม่มีทางเลือก จำต้องกระโดดหนีควันพิษลงมาสู่พื้นดิน... แต่ทันทีที่เท้าแตะพื้น พวกมันก็ต้องพบกับฝันร้าย

ฝูงหมาป่าทมิฬที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะผงโลหิตมาร หันขวับมามองผู้มาเยือนใหม่ด้วยดวงตาแดงก่ำ!

"เฮ้ย! อย่าเข้ามานะ!"

โฮก!!!

ฝูงหมาป่ากระโจนเข้าใส่นักฆ่าทันที! การต่อสู้ตะลุมบอนนองเลือดจึงเปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด!

เย่เฉินใช้จังหวะชุลมุน พุ่งตัวเข้าสู่กลุ่มควันดุจมัจจุราชไร้รูป

ฉัวะ!

ดาบทัณฑ์ปฐพีวาดผ่านอากาศ... นักฆ่าคนแรกที่กำลังรับมือหมาป่า ถูกฟันสะพายแล่งขาดสองท่อน!

"ระวัง! มันอยู่ในควัน!" หัวหน้านักฆ่าตะโกนลั่น มันโคจรลมปราณเกราะคุ้มกันกาย พยายามต้านทานทั้งพิษและหมาป่า

เย่เฉินโผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลัง

"เกราะแข็งดีนี่..."

เย่เฉินเก็บดาบ แล้วซัด "เข็มเงินไร้เงา" สามเล่มเข้าใส่จุดชีพจรที่คอของหัวหน้านักฆ่า!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เกราะลมปราณแตกกระจาย! เข็มเงินฝังลึกเข้าไปตัดเส้นประสาท

"อั่ก..." หัวหน้านักฆ่าทรุดฮวบลง ขยับตัวไม่ได้

เย่เฉินจัดการนักฆ่าที่เหลืออย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเหลือเพียงหัวหน้าคนเดียวที่นอนหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางซากศพ

เย่เฉินเดินเข้าไปหา ใช้เท้าเหยียบอกมันไว้ แล้วก้มลงมองด้วยสายตา เยียบเย็น

"ฐานลับอยู่ไหน?" เย่เฉินถามเสียงต่ำ "สถานที่ที่พวกมันใช้ขังคน... อยู่ที่ไหน!"

"ข้า... ข้าไม่บอก... อ๊ากกก!"

เย่เฉินไม่รอฟังคำปฏิเสธ เขาจุด "เพลิงอสูร" ขึ้นที่ปลายนิ้ว แล้วกดมันลงไปที่เบ้าตาซ้ายของนักฆ่า!

ฟู่!!!

"อ๊ากกกกกก! ตาข้า! ตาข้า!"

"ข้าถามว่าอยู่ที่ไหน!" เย่เฉินกดนิ้วลึกลงไปอีก กลิ่นเนื้อไหม้โชยคลุ้ง "ตอบมา! หรือจะให้ข้าเผาอีกข้าง!"

ความเจ็บปวดจากการถูกไฟอสูรเผาทั้งเป็นนั้นเกินกว่ามนุษย์จะทนไหว จิตใจของนักฆ่าแตกสลายทันที

"บอกแล้ว! ยอมบอกแล้ว! หยุดที!"

"หลังน้ำตกเลือด!" มันตะโกนลั่นทั้งน้ำตาเลือด "ลึกเข้าไปในหุบเขา... มีน้ำตกสีแดง... ทางเข้าซ่อนอยู่หลังม่านน้ำ! มีค่ายกลป้องกันแน่นหนา... ท่านเข้าไปไม่ได้หรอก!"

"ขอบใจ"

กร๊อบ!

เย่เฉินหักคอหัวหน้านักฆ่าทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ร่างไร้วิญญาณร่วงลงสู่พื้น

หมอกควันเริ่มจางลง... เผยให้เห็นซากศพของหมาป่าและนักฆ่าที่นอนเกลื่อนกลาด

เย่เฉินยืนอยู่ท่ามกลางกองเลือด สายตามองลึกเข้าไปในหุบเขาหมอกดำ

"หลังน้ำตกเลือดสินะ..."

เขาเช็ดคราบเลือดออกจากใบหน้า แววตาลุกโชนด้วยไฟแค้น

"หลิวหยวน... เจ้าอยากให้ข้ามาที่นี่นัก... ข้าก็มาแล้ว"

"แต่ข้าไม่ได้มาเพื่อเป็นหนูทดลอง... ข้ามาเพื่อเผาโรงงานนรกของเจ้าให้วอดวาย!"

เย่เฉินแบกดาบขึ้นหลัง ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของหุบเขา... สู่ความลับที่ดำมืดที่สุดของสำนักเมฆาคราม!

[จบตอนที่ 54]