ตอนที่4 นกชั่วร้าย
กริชเพชรหลับตาลงพักใหญ่ๆ สุดท้ายก็ต้องลืมตาขึ้น ทุกอย่างยังเป็เหมือนเดิมชายหนุ่ม มองไปรอบๆ ผืนป่าเขียวขจีมีน้ำตกไหลรินลงมาเรื่อยๆ เป็ภาพที่เขาจำได้ ขณะหลุดลอยเข้ามาในไข่สีขาวใบนี้
“อ้าว..ทำไม? ถึงมีความรู้สึกนึกคิดเหมือนเดิม มองเห็นสภาพสิ่งแวดล้อมแบบเก่า หรือว่าไม่ทันเกิดเป็ตัว ถึงยังจำสิ่งต่างๆ ได้..”
ชายหนุ่มเริ่มมองไปในผิวน้ำอีกครั้ง เขารู้สึกแปลกใจว่าประกายสะท้อน ที่เห็นตัวเองในน้ำ มันเป็แสงสีรุ้ง สลับกันวาววับเหมือนประกายเพชร ที่ถูกแสงอาทิตย์สาดส่อง แปลกกว่าไข่ที่ได้พบเห็น เมื่อดวงไฟต่างๆ เข้าไปสถิตอยู่ด้วย ก็จะมีแค่สีเดียว ในระหว่างการเดิน ทางท่องโลกใบนี้มาเป็ปี หรือว่าดวงจิตของคนที่มาดินแดนแห่งนี้ ถูกกะเกณฑ์ไว้แล้วว่า จะต้องเข้าไปอยู่กับไข่ใบไหน ชายหนุ่มนึกสงสัยในใจ
‘อย่างน้อย ก็มีที่เกิดดีกว่า เป็ิญญาร่อนเร่ ล่องลอยไปไม่มีจุดหมาย’
กริชเพชรมองดูรอบๆ ตัวอย่างสนใจในรายละเอียด ที่แห่งนี้ที่เขามาสถิตอยู่ มันค่อนข้างปลอดภัย ไข่อยู่ในโพรงไม้ข้างลำธาร ถ้าไม่พิจารณาดีๆ สัตว์แถวนี้ แทบจะไม่เห็นที่ซ่อนไข่สีรุ้ง
กริชเพชรมองไปที่ชายหาดเห็นไข่ ปกคลุมด้วย แสงสีเขียวอ่อนระยิบระยับอยู่สามใบ วางบนหาดทรายริมบึง น้ำตกที่ไหลเป็ลำธาร ไข่ล้วนเป็สีเขียวอ่อน ต่างกับสีไข่เขาอย่างสิ้นเชิง ถ้ากริชเพชรสังเกตดีๆ ว่าไข่ของที่นี่ วางอยู่บนชะง่อนผาน้ำตกชั้นสอง ที่สูงชันเหมือนแม่ของเขา ขึ้นมาวางไข่ไว้ในที่ปลอดภัย
พรึบ! พรึบ! พรึบ!
กริชเพชรรู้สึกแปลกๆ เมื่อยามค่ำคืนเคลื่อนผ่านเข้ามา เขากลับค้นพบว่า มีดวงไฟเล็กๆ ผุดขึ้นจากธารน้ำตก ค่อยๆ วนเวียนไปรอบๆ บริเวณนั้น เหมือนแสงหิ่งห้อย ที่ไร้จุดหมาย ดวงไข่ทั้งสามใบ บนชะง่อนผา กลับมีพลังดึงดูดต่างกัน เมื่อแสงหิ่งห้อยเ่าั้ ใกล้ไข่ดวงไหน มันดูดดวงไฟ หายเข้าไปด้านในไข่ แบบเชื่องช้า
ดวงที่ใหญ่ที่สุด เหมือนว่ามันมีพลังดึงดูดมากกว่าเพื่อน ตั้งอยู่บนพื้นทราย ใกล้บริเวณริมน้ำ เมื่อแสงเ่าั้พัดผ่านมา แม้ว่าจะไกลหลายวา มันยังสามารถดึงดูด เข้ามาในตัวได้ เหนือกว่าไข่อีกสองใบ ที่วางห่างออกไป
เมื่อเปรียบเทียบ ประกายแสงสีเขียวที่ปกคลุม ไข่ใบที่อยู่ด้านหน้าสุด มันเข้มข้นมากกว่าไข่สองใบ มีแสงหิ่งห้อยบางดวง พลัดหลงเลยไปจนถึงไข่ทั้งสอง มันจึงสามารถดูดเข้าในตัว แล้วค่อยๆ เพิ่มความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ตามหลังไข่ใบที่หนึ่ง แต่ยังเชื่องช้ามากกว่า
ส่วนกริชเพชร ที่มีประกายแสงปกคลุมเจ็ดสี แต่กลับถูกซ่อนไว้ในโพรงไม้ กลุ่มหิ่งห้อยเ่าั้ น้อยยิ่งกว่าน้อย ที่มันจะพลัดหลงมาหาเขา แสงสว่าง ที่ส่องประกายของชายหนุ่ม จึงริบหรี่มากกว่าไข่ทั้งสาม มีดวงไฟหิ่งห้อยดวงหนึ่ง เหมือนถูกลมพัดผ่านมา พ้นรัศมีการดูดของไข่สามใบ พุ่งตรงมาที่ไข่ของกริชเพชร
ชายหนุ่มมีความรู้สึกว่า ไข่ของเขามีพลังดึงดูด ดวงไฟหิ่งห้อย ที่กำลังจะพ้นผ่านไป กลับถูกดูด เข้ามาหาไข่ ที่กริชเพชรสถิตอยู่อย่างเอื่อยเฉื่อย พอดวงไฟหิ่งห้อย ััถึงเปลือกไข่ แสงสีรุ้งส่องประกายสว่างวาบขึ้น รู้สึกถึงความอบอุ่น มันไหลเวียนเข้าไปใน ร่างกายของชายหนุ่มที่อยู่ด้านใน ก่อเกิดพลังขึ้นมาทีละน้อย
‘หรือว่าดวงไฟเหล่านี้ เป็อาหารของไข่ อย่างพวกเรารึ..!?..’
กริชเพชรคิดในใจ สมองของเขาหมุนติ้วๆ คิดหาหนทาง ทำยังไงจะมีโอกาส ได้ดูดกลืน ดวงไฟหิ่งห้อยเล็กๆเ่าั้ แต่มันก็สุดจะจนปัญญา ชายหนุ่มพยายามเพ่งจิต นั่งสมาธิเรียกให้ดวงไฟเ่าั้ ที่วนเวียนขึ้นจากลำธารให้มาหา
'เข้ามา เข้ามา โอมเข้ามา แฮ่ๆ..ไม่มาเลยว่ะ..เฮ่ย..'
กริชเพชรถอนใจอย่างจนปัญญา มันเปล่าประโยชน์ เหมือนเขา ไม่มีความหมายในสายตาพวกมัน ยิ่งนานวันนับปี ไข่ใบที่หนึ่งค่อยๆ เป็แสงประกายสีเขียวเข้มขึ้น อย่างชัดเจน ส่วนไข่ทั้งสองใบ ที่วางติดกันถัดไป แม้ว่าไม่เข้มเท่า
แต่ก็มีแสงเป็ประกาย มากกว่าไข่ของกริชเพชร ที่ถูกซ่อนไว้ในท่อนโพรงไม้ แสงสีรุ้งของเขา แทบจะเรียกว่าริบหรี่ ในระยะหนึ่งปีที่ผ่านมา มีเพียงไม่ถึงร้อยดวง ที่ไฟของหิ่งห้อยถูกลมพลัดหลง เข้ามาในโพรงไม้ที่กริชเพชรอยู่ ชายหนุ่มอยากร่ำไห้เหลือเกิน ทำไม? แม่ผู้ให้กำเนิดไข่ใบนี้ เอาเขามาซ่อน ซะห่างไกลแหล่งให้พลังงาน จนมันไม่สามารถ หลุดลอยเข้ามาให้เขา ดึงดูดได้แม้จะใช้ เวลานานเป็ปี
‘ไข่ดวงที่หนึ่ง กินเข้าไปเป็แสนดวงแล้วละมั้ง ไข่ดวงที่สองที่สามก็คงจะไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าหมื่น ส่วนเราได้รับพลังเพียงน้อยนิดร้อยกว่าดวง เท่านั้นเอง หรือจะเป็อย่างที่สารคดีที่เราชอบดู บอกว่าถ้าแม่ของสัตว์ตัวไหนรู้สึกว่า ลูกของตนเองอ่อนแอ ก็จะไม่เปิดโอกาสใ ห้มีชีวิตต่อไป เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง ของตัวเองให้คงอยู่ จึงเลือกลูกที่มีความสมบูรณ์ และเข้มแข็งให้โอกาสมีชีวิตรอด..เฮ่ย..
เราคงจะเป็ลูกอ่อนแอกว่าตัวอื่น จึงถูกซ่อนไว้ในท่อนโพรงไม้ ไม่ให้รับพลังของดวงไฟหิ่งห้อย เปิดโอกาสให้พี่น้อง ที่วางอยู่ริมชายหาด ซดพลังอย่างเต็มคราบ ปล่อยให้ไข่ของเร าอดอยากอยู่ในโพรง..เฮ่อ..ยังดีนะ ที่แม่ผู้ให้กำเนิด ไม่ทุบไข่ใบนี้ทิ้ง ั้แ่เรายังไม่ทันเกิด ชีวิตเราหาที่เกิดก็โคตรยาก แต่พอได้ไข่ที่สถิตแล้ว ยังไม่มีความหมายปล่อย ให้อดอยากปากแห้งในโพรงแบบนี้ ผู้ให้กำเนิดช่างใจร้ายจริงๆ ..โอ้ว..โลกที่แสนอัปลักษณ์ โหดร้ายใบนี้ มันเป็แบบนี้นี่เอง..’
“...”
ชายหนุ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มองสรรพสิ่งรอบตัวอย่างเบื่อหน่าย พลังที่ได้รับก็แสนจะน้อยนิดนับวัน ไข่ดวงที่หนึ่งตั้งอยู่ริมชายหาด ก็เขียวเข้มขึ้นเรื่อยๆ ส่งประกายวาววับห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียว แทบจะเรียกว่าเจิดจ้ากว่าไข่ใบอื่น
ครึนๆ !!
แควก!! แควก!!
ฉับพลันท้องฟ้า เกิดเสียงดังก้องลงมา กริชเพชรมองขึ้นไป เห็นสัตว์ตัวหนึ่ง ที่ปากเหมือนนกปากห่าง มีปีกสีเขียว ปกคลุมอยู่สองข้าง หางของมันเหมือนปลา ลำตัวเป็เกล็ด บินโฉบลงมาจากฟากฟ้า ส่งเสียงร้องหวีดหวิวแสบแก้วหู
ไข่สีเขียวเข้ม เริ่มมีรอยแตกปริ เหมือนมันกำลังจะฟักออกเป็ตัว สัตว์ร้ายตัวนั้นค่อยๆ ะโด้วยสองขา ที่มีกรงเล็บเหมือนเหยี่ยว ตรงเข้าจิกเปลือกไข่ ที่กำลังปริให้แตกกระจาย
“เฮ้ย!! ..?? ..”
สวบ!!
อึก!!
สัตว์ตัวเล็กๆ ที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลือกสีเขียว มีหน้าเหมือนหนู ลำตัวเป็เหมือนม้า มีสีขาหางยาวใหญ่เป็พวง คล้ายขนกระรอก ขนยาวเต็มหัว ดวงตายังไม่ทันลืม สัตว์ร้ายมีปีกใช้ชะง่อนปากใหญ่ของมัน จิกคาบกลืนกินสัตว์ตัวที่อยู่ในไข่ หายลงคอไปในคำเดียว
วูบ!! วูบ!
ฉับพลันนกร้าย อ้าปากออกกว้าง ลูกแก้วที่อยู่ใต้เพดานปากมัน ดูดแสงสีเขียวพุ่งออกจากเปลือกไข่ หายเข้าในปากเ้านกประหลาด เพิ่มความเข้มข้น ของลูกแก้วสีเขียวให้สว่างขึ้น เ้านกชั่วร้ายสลัดขน ร่างกายมัน เหมือนเบ่งพลัง ออกมาวูบวาบ ส่งเสียงร้องหวีดหวิว ก้องไปทั่วผืนป่า
แควก!! แควก!
....................................................................................................................................................................................
1K
