คุณพ่อยอดพระกาฬ

“โอ้โห หายกันไปตั้งสามชั่วโมง เหลียงเมิ่งฉี บอกมานะว่าเธอจัดการเถ้าแก่ของพวกเราเรียบร้อยไปแล้ว?” หยูชิงชิงแซว

“เหลวไหล เธอคิดว่าคนอื่นเขาลามกเหมือนเธอทุกคนหรือไง? เถ้าแก่เขาเป็นสุภาพบุรุษย่ะ” พูดเสร็จก็ไล่จ้าวต้าหู่ไปนั่งที่อื่น

“เชอะ แกล้งเขา” จ้าวต้าหู่สบถ

“ชิงชิง จะเล่าอะไรให้ฟัง เถ้าแก่ไปสร้างอะไรไว้บนเขา สวยมากๆ เลย มี.....” เหลียงเมิ่งฉี เล่าเรื่องที่ไปเห็นมาวันนี้อย่างออกรส

“เหมิงเหมิงดูทีวีรอไปก่อนนะ พ่อจะไปทำกับข้าว” จางฮ่านเห็นว่าเวลาห้าโมงครึ่งแล้ว

“ดีๆ ๆ เหมิงเหมิงจะดูการ์ตูน” เหมิงเหมิงบอก

จางฮ่านหยิบรีโมตเปลี่ยนช่องเปิดการ์ตูนเสร็จ ก็เดินเข้าครัวไป

พอเห็นเครื่องครัวที่ขนาดเปลี่ยนไปก็อดยิ้มไม่ได้

‘สงสัยว่าเราจะประเมินพวกนี้ต่ำไป’

เครื่องครัวที่พวกเธอซื้อมาล้วนแต่เป็นของเกรดพรีเมี่ยม ดูก็รู้ว่ามีตังค์

เหลียงเมิ่งฉี เป็นลูกคุณหนู งานการไม่ต้องทำก็อยู่ได้สบายๆ

หยูชิงชิง เป็นอาจารย์เทควันโด มีดีกรีสายดำการันตี ทำงานเฉพาะเสาร์อาทิตย์ รายได้ต่อเดือนมากกว่าสองแสน

จ้าวต้าหู่กระจอกสุด ทำงานบริษัท รายได้ต่อปี ล้านสาม

เวลาเดียวกันก็มีรถมาจอดที่หน้าร้าน

“ปัง”

จ้าวเฟิงลงมาจากรถ ดีดก้นบุหรี่ทิ้งเสร็จ ก็เดินเข้ามาในร้าน

พอได้เวลาอาหาร จ้าวเฟิงก็ออกจากบริษัทขับรถมาคนเดียว ตั้งใจจะออกมาหาอะไรกิน ขับๆ ไป มาหยุดที่ร้านนี้ได้ยังไงตัวเขาก็ยังสงสัยอยู่หน่อยๆ

คงเป็นเพราะแรงกดดันที่ได้รับจากจางฮ่านเมื่อตอนกลางวันดึงดูดให้เขามาที่นี่ เขารู้ว่าจางฮ่านไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป นอกจากนั้นแล้ว ตัวเขาเองก็อยากลองมาชิมข้าวผัดจานละ 280 นี่ด้วย

พอเขาเดินเข้ามาในร้าน เหลียงเมิ่งฉี ที่กำลังคุยอยู่กับชิงชิงอย่างออกรสก็เงียบไปทันที แล้วตบโต๊ะดังเปรี๊ยง “จะมาหาเรื่องอะไรอีกล่ะทีนี้? บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะจะบอกให้รู้ แล้วเพื่อนของฉันคนนี้ก็เป็นนักกีฬาเทควันโดสายดำ ถ้าคิดจะมาหาเรื่องล่ะก็ เธอไม่ยอมอยู่เฉยแน่”

“หือ?”

จ้าวเฟิงนึกขันท่าทางของเหลียงเมิ่งฉี “ผมมากินข้าว ไม่ได้มาหาเรื่อง”

“งั้นก็ทำตัวให้ดีๆ หน่อย ไม่งั้นละน่าดู ฮื่อ” เหลียงเมิ่งฉี พูด

จ้าวเฟิงเดินไปลากเก้าอี้มานั่งเงียบๆ แต่ก็มองดูจางฮ่านอยู่บ่อยครั้ง

จางฮ่านกำลังอุ่นนม ท่าทางเขาเหมือนเจ้าของร้านอาหารทั่วๆ ไป

แต่จ้าวเฟิงมั่นใจมาก ว่าเจ้าของร้านอาหารคนนี้ไม่ถึงนาทีก็จัดการเขาได้สบายๆ แรงกดดันที่เจอนั้นรุนแรงกว่าหัวหน้าหน่วยของเขาตอนเป็นทหารหลายขุม

ในตอนนั้นเขารับมือหัวหน้าหน่วยได้แค่เกือบสองนาที ที่เขาไม่รู้ก็คือว่า ถ้าจางฮ่านจะเล่นงานเขา ใช้แค่กระบวนท่าเดียวก็เหลือเฟือ

จางฮ่านเองก็รู้ตัวว่าจ้าวเฟิงมองเขาอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนอะไร ‘มดปลวก’ ตอนนี้เขาต้องการเพียงได้อยู่กับเหมิงเหมิง รอให้พลังกลับคืนมาเมื่อไหร่ ค่อยตามหาพ่อแม่ที่หายสาบสูญไป จะได้กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาอย่างมีความสุข

อุ่นนมเสร็จจางฮ่านก็ยกหม้อไปตั้งพักไว้ รอให้เย็นกว่านี้หน่อย กลิ่นหอมนมลอยฟุ้งไปทั่ว แม้ว่าพวกเหลียงเมิ่งฉีจะเคยดื่มมาก่อน ก็ยังสูดหายใจดมตามกลิ่นที่โชยมา แต่คนที่เพิ่งได้สัมผัสกลิ่นนี้เป็นครั้งแรกอย่างจ้าวเฟิงกลับรู้สึกตกใจ

“กลิ่นนี้....เหมือนจะไม่เลวเลย” จ้าวเฟิงพึมพำในใจ

“ป๊ะป๋า เหมิงเหมิงหิวแล้ว” เหมิงเหมิงได้กลิ่นก็หิวขึ้นมาทันที “เหมิงเหมิง กินนมก่อนนะ”

“ตอนนี้ยังกินไม่ได้ ร้อนอยู่ อีกครึ่งชั่วโมงกับข้าวก็เสร็จแล้ว รอไปก่อนนะ” จางฮ่านหัวเราะ

“อือ...ก็ได้” เหมิงเหมิงไม่สนใจการ์ตูนอีกแล้ว ยืนอยู่บนโซฟาดูจางฮ่านทำกับข้าว

ทางด้านจางฮ่านก็เร่งมือขึ้นมาทันที

จางฮ่านใช้มีดอย่างคล่องแคล่ว ชั่วอึดใจเดียวก็จัดการเตรียมผักเรียบร้อย

ทุกคนมองดูการใช้มีดของจางฮ่านอย่างตั้งใจ

“โคตรเท่เลย....” สองสาวนึกในใจ

“เท่โคตรๆ ฉันเองก็ต้องหัดบ้างแล้ว” จ้าวต้าหู่พูดขึ้น

“เขา...เป็นมือมีดฝีมือดี”

มีแต่จ้าวเฟิงที่สายตาเฉียบแหลม เขามองต่างออกไปจากคนอื่นๆ

ไม่นานกับข้าวก็ทำเสร็จ จางฮ่านเช็ดมือถอดผ้ากันเปื้อนแขวนเสร็จก็เดินไปหาเหมิงเหมิง

“ป๊ะป๋า เจ๋งเป้งไปเลย”

จางฮ่านนั่งลงบนโซฟา เหมิงเหมิงยืน เลยสูงเท่ากันพอดี

“หมัวะๆ ๆ ๆ ”

เหมิงเหมิงหอมแก้มไปหลายที จางฮ่านหัวเราะชอบใจ อุ้มเหมิงเหมิงขึ้นมาเล่น

“ดีจริงๆ เลย” เหลียงเมิ่งฉี เองก็นึกอิจฉา

“เหมิงเหมิงนี่โชคดีจริงๆ ” ชิงชิง พึมพำ

“อบอุ่นดีจัง ฉันเองก็อยากจะมีลูกสาวกะเขาบ้าง ชิงชิง พวกเรา....” จ้าวต้าหู่พูดยังไม่ทันจบ

“ไปไกลๆ เลย！”

จบตอน