ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

วู้ม!

จางหลินที่ถูกพาตัวมายังสถานที่ลึกลับค่อยๆหรี่ตาขึ้นอย่างช้าๆ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเมื่อเห็นฉากตรงหน้า

พื้นที่ที่ควรจะเป็นส่วนลึกของถ้ำได้หายไป สิ่งที่ปรากฏขี้นตรงหน้าคือผืนป่าอุดมสมบูรณ์ที่กว้างใหญ่ไพศาล และมีแรงกดดันลึกลับที่เขายากจะต่อต้าน

สุดลูกหูลูกตาคือเส้นทางของสายธารทอดยาว ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้ควรจะมีอยู่เพียงแค่ในเทพนิยายเท่านั้น 

สภาพแวดล้อมโดยรอบนี้อุดมสมบูรณ์จนเกินไป ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สถานที่แห่งนี้จะตั้งอยู่ในเมืองหยางโจว

“ที่นี่คือ…” จางหลินจำได้ว่าก่อนหน้านี้เขาบังเอิญไปเหยียบเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายกับข้อจำกัดของเขตอาคม จากนั้นเขาก็ถูกส่งมาที่นี่

ที่แห่งนี้ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง! ซ้ำแล้วสภาพแวดล้อมยังทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องและอึดอัดอย่างไรชอบกล

เขามองไปรอบๆอย่างสงสัย หากแต่ไม่ได้ลดการระวังตัวลง มีดบินปรากฏขึ้นในมือด้วยแสงกระพริบ เขามองไปรอบๆเพื่อตรวจสอบดูว่าอาณาบริเวณนี้มีสัตว์วิญญาณอาศัยอยู่หรือไม่

ในความคิดของเขา ด้วยสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติที่บริสุทธิ์เช่นนี้ คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีสัตว์วิญญาณอาศัยอยู่ 

ขณะที่จางหลินกำลังก้าวฝีเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายเฉียบพลัน จนมีดบินของเขาส่องประกายขึ้นมาเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

พรึ่บ!

พรึ่บ!

พรึ่บ!

พรึ่บ!

ทันใดนั้นเงาลึกลับจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นที่ต้นไม้ใหญ่รอบๆพื้นที่ที่จางหลินกำลังยืนอยู่

จางหลินกำลังถูกบางสิ่งปิดล้อมจากทุกทิศทาง!

สีหน้าของจางหลินเปลี่ยนไป มีดบินในมือของเขาถูกกำแน่น แต่เมื่อเขามองไปรอบๆ การแสดงออกของเขาก็ยิ่งย่ำแย่ลง!

แค่การประเมินด้วยสายตา เขาก็พอจะตระหนักได้ว่าเงาที่กำลังเพ่นพ่านอยู่บนต้นไม้มีไม่ต่ำกว่าสิบเงา! และพวกมันมีระดับพลังยุทธ์ที่ลึกซึ้งเป็นอย่างยิ่ง

สัตว์วิญญาณระดับสูง!

ก่อนที่จู่ๆ เงาหนึ่งในนั้นจะเปล่งเสียงหัวเราะออกมา “มีมนุษย์โง่เขลามาปรากฏตัวในป่าของเราจริงๆงั้นหรือ?”

จากนั้นอีกหนึ่งเสียงก็ดังขึ้นจากทิศทางตรงกันข้าม “เขตอาคมแห่งนี้ถูกปิดตายมาตลอดหลายร้อยปีและไม่เคยมีผู้ใดค้นพบมันเลย จะเป็นไปได้อย่างไรที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถข้ามผ่านมาได้?”

เสียงแหบแห้งจากอีกเงาก็แสดงความคิดเห็น “เป็นไปได้ไหมว่าในตอนที่พวกเราออกไปเก็บผลไม้ข้างนอกนั่น จะมีใครบางคนสะกดรอยตามพวกเรามาจนถึงที่นี่?”

เสียงหลายเสียงก็เริ่มที่จะโต้เถียงกัน “เป็นไปไม่ได้! พี่ใหญ่ได้ร่ำเรียนทักษะการเขียนอาคมมาจากท่านบรรพชนโดยตรง คงเป็นไปไม่ได้ที่คนไรัพลังยุทธ์อย่างเขาจะรู้ถึงการมีอยู่ของเขตอาคม”

“.....”

จางหลินยืนอยู่ท่ามกลางการโต้เถียงของเงาหลายสิบตนที่หลบซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ หากแต่ใบหน้าของเขาค่อยๆซีดลง

เหตุผลที่การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป ก็เป็นเพราะเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า สัตว์วิญญาณเหล่านี้พูดภาษามนุษย์ได้!

ในสารานุกรมมีการระบุไว้ว่า สัตว์วิญญาณทั่วไปจะมีภาษาเฉพาะของเผ่าพันธุ์นั้นๆ แต่ถ้าหากสัตว์วิญญาณพวกนั้นบำเพ็ญตบะจนถึงขอบเขตที่เจ็ดหรือกลายเป็นสัตว์วิญญาณระดับ 7 พวกมันก็จะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้!

สัตว์วิญญาณระดับ 7 เทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตนิรันดร์ของเผ่ามนุษย์!

นั่นหมายความว่าเขากำลังถูกจับจ้องโดยสัตว์วิญญาณที่มีขอบเขตเทียบเท่ากับเจ้าสำนักถึงสิบตน!

หยูเป่ยเทียนที่ไล่ล่าเขาเมื่อครู่นี้อยู่ที่ขอบเขตลึกซึ้งเท่านั้น! แค่สัตว์วิญญาณตัวเดียวในที่แห่งนี้สามารถสังหารหยูเป่ยเทียนได้อย่างง่ายดาย!

หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!

ถึงกระนั้นจางหลินก็ใจเย็นพอที่จะไม่แทรกแซงบทสนทนาของพวกมัน และพยายามตั้งใจฟังว่าพวกมันกำลังพูดคุยถึงหัวข้ออะไรอยู่

พรึ่บ!

จู่ๆ เงาหนึ่งในนั้นก็ตัดสินใจเดินออกมาจากกิ่งไม้ เผยให้เห็นร่างของวานรที่สวมชุดเกราะรบสีแดงสูงเกือบแปดฟุต ในมือของมันมีกระบองสีแดงที่มีกลิ่นอายแผดเผาของเปลวเพลิงแผ่ซ่านออกมา กำลังก้าวเข้าหาจางหลินด้วยสีหน้าแววตาที่ไม่เป็นมิตร “เจ้ามนุษย์ตัวน้อย เจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

จางหลินอดไม่ได้ที่จะผงะไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นร่างที่มหึมาของวานรขนสีเงิน เขารีบประสานมือและตอบอย่างสุภาพ “ต้องขออภัย ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจมารุกรานหรือบุกรุกถิ่นฐานของพวกท่าน ข้าแค่เข้ามาที่นี่ด้วยความบังเอิญเท่านั้น”

แต่จู่ๆก็มีเสียงถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยามดังขึ้นจากบนต้นไม้ “ถุ้ย! เจ้าคิดว่าข้าเชื่อเจ้าหรือไม่!? แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตหลอมรวมก็ยังไม่สามารถเข้ามาในอาณาบริเวณใจกลางผืนป่าได้ คนที่ไร้พลังยุทธ์อย่างเจ้าจะผ่านสัตว์วิญญาณพวกนั้นมาได้อย่างไร!? หากเจ้าคิดจะหลอกพวกเรา เจ้าควรจะหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้!”

คิ้วของวานรขนสีเงินมุ่นลงทันทีที่ได้ยิน ดวงตาของมันค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายขึ้นมาอย่างกะทันหัน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไว้ชีวิต!”

วู้ม!

ทันใดนั้นรัศมีจิตสังหารนับสิบสายปะทุออกมาจากต้นไม้ที่ล้อมรอบจางหลิน!

หว่อง!

การแสดงออกของจางหลินเปลี่ยนไป เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น ราวกับว่ากำลังถูกกดทับด้วยภูผาขนาดใหญ่หลายหมื่นชั่ง!

ขาของเขาสั่นสะท้านจนเกือบจะยืนไม่อยู่ แต่เขาก็ไม่ย่อมคุกเข่าลงแม้จะมีเลือดไหลออกจากมุมปาก!

เมื่อเห็นว่าจางหลินยังคงต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์ วานรขนสีเงินก็ค่อยๆก้าวเท้าไปข้างหน้า ในแต่ละก้าวของมันทำให้เกิดแผ่นดินไหวอย่างหนัก “เจ้ามนุษย์ที่ไร้ค่า ถือได้ว่าเจ้าโชคร้ายอย่างยิ่งที่มาเจอกับพวกข้าที่นี่!”

ทันใดนั้นมันก็ง้างกระบองไปด้านหลังเพื่อเตรียมที่จะบดขยี้ร่างของจางหลินให้กลายเป็นเนื้อบด!

ดวงตาของจางหลินสั่นไหวด้วยความสิ้นหวัง แต่แม้ว่าเขาจะพยายามอย่างไรเขาก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย!

[ไม่! ข้าไม่ยอมมาตายที่นี่!]

[ท่านพ่อของข้ากำลังรอข้าอยู่!]

[มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถช่วยตระกูลจางได้!]

[ข้าต้องไม่ตายที่นี่!]