เมื่อผมหลงรักลูกสะใภ้

ชาญใจหล่นวูบดิ่งลึกกระแทกก้นบึ้งของทรวงอก ร่างกายของคนแก่วัยดึกสั่นสะท้านเย็นยะเยือกสลับร้อนผ่าวลามไปตามเรียวหนวดและใบหูท่ามกลางกระแสเสียงของสายลมฤดูหนาวบ่ายที่แผดเผาหอบเอาละอองทรายบนพื้นคอนกรีตคละคลุ้งหน้าป้อม รปภ. นิติโครงการจัดสรร ความวิกฤตตึงเครียดบีบคั้นกดดันขยับขยายเข้ามาประชิดรอบกาย เมื่อประกายตาเหี้ยมเกรียมของไอ้ยามโฉมเพ่งจ้องตรงดิ่งสบประสานสายตาส่องตรงมายังจุดที่ชาญนั่งยองอยู่ห่างไปไม่ถึงสามเมตร ชาญพยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะและสมองที่เฉียบคมของหัวหน้าช่างปูนผู้เคยแก้ไขสถานการณ์คับขันในไซต์งานก่อสร้าง ชาญรีบขยับเรียวขาทั้งสองข้างกวาดตัวสไลด์เขยิบเท้าทำเป็นเตะสะดุดก้อนปูนซีเมนต์ปลาสเตอร์แห้งที่ตกอยู่บนพื้นคอนกรีต แล้วใช้น่องขากวาดถมใบไม้แห้ง ดินร่วนในสวน และเม็ดเศษปูนทรายผสมหนาแน่นให้ปลิวฟุ้งไปกลบกลบแนวกระถางต้นเฟิร์นดินเผาใบใหญ่เพื่ออำพรางสายตาเป็นธรรมชาติ ในขณะเดียวกัน ชาญเอื้อมขยับท่อนแขนอันกำยำหนาแกร่งอย่างเงียบกริบแต่รวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ลอบแนบฝ่ามือดันประกบสายเคเบิลทองแดงของกล้องสปายจิ๋วส่องสดที่หลุดแกว่งร่วงห้อยต่องแต่งชวนพิรุธ ให้กลับเข้าไปนอนแอบแฝงซ่อนตัวอยู่หลังท่อระบายน้ำฝนพลาสติกสีขาวมิดชิดแน่นหนาภายใต้ฝากันสาดอลูมิเนียมดังเดิม ทันเวลาฉิวเฉียดหวุดหวิดเพียงปลายเส้นผมก่อนที่ไอ้ยามโฉมจะขับขี่ล้อรถจักรยานสองล้อมาจอดสนิทข้างตัว ชาญแสร้งทำทีพ่นวาจาบ่นพึมพำกับตัวเองเรื่องสายไฟนิติโครงการที่ร่วงหล่นชวนให้เกลียดชังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและตบตาแววตากิเลสของคนร้ายอย่างลื่นไหล

ยามโฉมบีบเบรกล้อเหล็กเบรกบดจักรยานเสียงดังเอี๊ยดลากเสียงยาวลงบนพื้นปูนหยาบ มันก้าวเรียวขาใหญ่ก้าวลงจากเบาะจักรยานด้วยท่าทางกร่าง แววตากิเลสหนาของมันจับจ้องลอบกวาดประเมินสายตาสำรวจไปทั่วบริเวณตู้เหล็กควบคุมไฟสีเทาและมองใบหน้าของชาญเขม็งเพื่อประเมินความผิดปกติกวนอารมณ์ ทว่า... สวรรค์ยังช่วยที่มันไม่พบเห็นพิรุธร่องรอยการซ่อนสายกล้องไอพีจิ๋ว ยามโฉมสาวเท้าก้าวยาวก้าวผ่านพุ่มไม้ก้มตัวลงต่ำสอดมือหยิบเอาซองจดหมายกระดาษสีดำมิดชิดที่ซุกแอบอยู่ใต้กระถางต้นเฟิร์นประดับนิติหมู่บ้านจัดสรรขึ้นมาขยำนวดเช็คความหนาของตั๋วเงินสดแป้งฝุ่นสีขาวที่ชาญลอบโรยละเลงเคลือบบางไว้ภายนอกสัมผัสโชยพ่นคราบติดแนบตามผิวหนังนิ้วมือและฝ่ามือของมันอย่างเต็มรักโดยที่มันไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย ยามโฉมแสยะยิ้มอัปลักษณ์เผยรอยฟันสีเหลืองน่ารังเกียจ แสดงอารมณ์อิ่มเอมกิเลสตัณหาของคนรีดไถแบล็คเมล์ มันขยับก้าวมาประชิดตัวชาญโน้มใบหน้ากระซิบเสียงต่ำเหี้ยมเกรียมหยามศักดิ์ศรีช่างปูน:

"ดีมากตาเฒ่าชู้รักสะใภ้... รู้จักเชื่อฟังคำสั่งแบบนี้ชีวิตแกกับสะใภ้แสนสวยของแกจะได้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขต่อไปในคฤหาสน์หรูหราหลังนี้สองคนงวดแรก แต่อย่าลืมนะเว้ยว่านี่เป็นแค่เงินมัดจำสองแสนบาทแรกเท่านั้น! ส่วนเงินสดก้อนใหญ่อีกสามแสนบาทที่เหลือ แกต้องเตรียมหามาวางส่งมอบให้ฉันในบ่ายวันพฤหัสบดีหน้าตรงเวลาเดดไลน์! ถ้าฉันมาตรวจเช็คแล้วขาดหายไปแม้แต่บาทเดียวล่ะก็... ฉันจะแฉส่งรูปแอบถ่ายชู้รักร่วมรักเสพสวาทหลังห้องเก็บของในไลน์ของไอ้เอกผันตัวทำลายครอบครัวแกพินาศแน่ จำใส่กะโหลกไว้ให้ดีเถอะตาเฒ่า!" ยามโฉมตอกย้ำข้อตกลงปิดประเด็นกวนประสาท ก่อนจะปั่นจักรยาน รปภ. แล่นจากไปพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยหยันหยามเกียรติทิ้งให้ชาญยืนขบกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ในปาก

ชาญเร่งรีบสับฝีเท้ายาวก้าวเดินขยับขากลับข้ามพ้นธรณีประตูบ้านเดี่ยวป้ายแดงสองชั้นคฤหาสน์หรูด้วยสภาพจิตใจที่เหนื่อยล้าอ่อนแรงเหนื่อยยากและท้อแท้ เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบเม็ดเป้งๆ ผุดซึมพล่านไหลนองท่วมไรผมแนวหนวดดกหนาและแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อทำงานสั่นเทา ชาญก้าวเท้าเร็วรี่เข้าสู่ภายในครัวปูนก่อสร้างใหม่เอี่ยมอันเป็นจุดศูนย์รวมใจ พบลบมุมสะใภ้แก้มคนงามยืนเอาฝ่ามือกอดอกลูบต้นแขนที่สั่นระริกเทาเพื่อรอฟังผลการล่อซื้อด้วยใบหน้าที่หมองเศร้าเศร้าโศก หล่อนประคองแก้วพลาสติกที่บรรจุน้ำดื่มเย็นเฉียบสีใสใสยื่นส่งมอบให้ชาญด้วยปลายนิ้วมือนุ่มนิ่มที่สั่นกวัดแกว่งสั่นสะท้านอย่างเปราะบางน่าสงสาร ชาญไม่รอช้ารีบก้าวฝีเท้าสั้นสั้นเข้าประชิดเรือนร่างบางอวบอัด ดึงร่างของแก้มสะใภ้รักเข้ามากอดประคองตระกองกอดกระชับสะโพกกลมกลึงอวบแน่นบีบเค้นกล้ามเนื้อสะโพกละมุนนุ่มนิ่มอย่างอ่อนโยนสิเหนหา ประคองลูบไล้เพื่อแสดงตนเป็นโล่กำบังป้องกันภยันตรายรอบตัว ชาญโน้มใบหน้ากระซิบกระซาบบอกเล่าเหตุการณ์อย่างแผ่วเบาว่าเขาสามารถส่งมอบซองกระดาษสีดำใส่เงินสดสองแสนบาทแรกไปซุกซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้สำเร็จเรียบร้อย และแอบโรยแป้งฝุ่นล่อคราบสัมผัสเพื่อดักจับรอยนิ้วมือของยามชั่วไว้มั่นเหมาะเรียบร้อยสมใจ ชาญยังพูดแผ่วเบาเตือนให้แก้มคนดีเดินตรวจสอบระบบล็อคตัวสลักกลอนตามบานหน้าต่างกระจกและลูกบิดบานประตูสไลด์ไม้ในทุกห้องอีกรอบ เพื่อสร้างฐานความปลอดภัยสูงสุดให้กับชีวิตชู้รักเสน่หาต้องห้ามของสองเราที่ยังต้องหวาดระแวงภัยคุกคามในทุกก้าวเดินต่อไป

เวลาบ่ายบ่ายโมงตรงเป๊ะ ท้องฟ้าครึ้มฝนเริ่มเคลื่อนขยายตัวพัดพาลมกรรโชกฝุ่นทรายปูนกวัดแกว่ง พลัน! เสียงเครื่องยนต์ดังตึดๆ และเสียงล้อบดพื้นกรวดของรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อแล่นเลี้ยวขยับจอดหน้าประตูรั้วบ้าน ชาญสะดุ้งสุดตัวตัวลอยค้างเมื่อจ้องมองผ่านบานกระจกหน้าต่างโถงชั้นสองพบเห็นว่าเอกลูกชายคนเดียวขับรถพุ่งกลับเข้ามาบ้านเดี่ยวก่อนเวลาค้างไซต์งาน ไซต์ก่อสร้างต่างจังหวัด เอกก้าวฝีเท้าเหยียบย่ำลงจากรถปูนด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงดุดันเครียดจัด เนื่องจากแนวไซต์ก่อสร้างเทปูนหล่อคอนกรีตฐานรากสระบุรีเกิดปัญหาน้ำใต้ดินเอ่อล้นทะลักบ่อทำให้ช่างสับสนต้องเบรกงาน เอกหิ้วถุงพลาสติกใส่ผลไม้และถุงน้ำแก้วใหญ่ก้าวฝีเท้าสับก้าวตรงดิ่งพุ่งตรงไปยังตู้กล่องรับจดหมายเหล็กสีส้มหน้าประตูรั้วบ้านเพื่อตรวจตราเอกสารการชำระเงิน ชาญมองสังเกตการณ์หัวใจก็หล่นวาบตกใจกลัวแสนสาหัสพินาศร้าว เมื่อสายตาเห็นลูกชายเอื้อมมือคว้าดึงหยิบซองจดหมายยาวทำด้วยกระดาษสีขาวสะอาดตาไร้แสตมป์ผนึกตราไปรษณีย์ขึ้นมาหนึ่งซอง! มันคือซองจดหมายแบล็คเมล์เรียกเงินส่วนที่เหลืออีกสามแสนบาทที่ไอ้ยามโฉม รปภ. ตัวร้าย แอบลอบอาศัยช่วงที่ปลอดสายตาเดินอ้อมเลาะรั้วนำมาหยอดทิ้งใส่ตู้รับจดหมายเพื่อเตือนเดดไลน์ซ้ำหลังจากชาญส่งเงินไม่ถึงสิบห้านาทีถ้วน!

ชาญรีบสับฝีเท้าวิ่งกึ่งกระโดดลงบันไดบ้านไม้สักกวาดตัวพุ่งตรงเปิดประตูบ้านสาวเท้ายาวตรงดิ่งไปหาเอกลูกชายหน้าบ้านเดี่ยวป้ายแดงหวังจะเข้าแย่งชิงสวมรอยเอาซองจดหมายนรกนั้นมาทำลายทิ้งก่อนความลับเสน่หาชู้รักสะใภ้จะแตกสลาย ชาญแถประเด็นพัลวันวาจาสุภาพขัดจังหวะ:

"อ๋อ... เอกเอ๊ย! ซองจดหมายนั่นมันเป็นเอกสารแจ้งค่าน้ำส่วนกลางย้อนหลังนิติโครงการหมู่บ้านจัดสรรที่ช่างวิทย์ฝากพ่อจัดการชำระให้น่ะลูก พ่อลืมบอกไป พอดีพ่อจัดการเรื่องพวกนี้แทนเราได้อยู่แล้ว เอามาให้พ่อเถอะลูกรัก พ่อจะนำไปจัดการเข้าบัญชีให้เองนะจ๊ะ" ชาญยื่นมือสั่นๆ ขอกระดาษซองจดหมายขาวนั้นมาทันที หวังว่าลูกชายจะไม่สงสัยพฤติกรรมร้อนรนนี้

ทว่า... เอกกลับยืนนิ่งทื่อเป็นเสาปูน ไม่ยอมยื่นส่งมอบซองจดหมายกระดาษขาวหนานั้นให้แก่ชาญแม้แต่ปลายขอบ เอกยืนขมวดคิ้วหนาดกดำเข้มด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาคมทั้งคู่จับจ้องเพ่งมองหน้าจ่าหน้าซองจดหมายสลับกับแหงนเงยใบหน้าจ้องประสานสายตาส่องตรงมายังแววตาของชาญที่มีท่าทางพิรุธ หายใจหอบสั่นสะท้านร้อนรนอย่างน่าสงสัยผิดแผกแตกต่างไปจากปกติวิสัยของบิดา เอกยกท่อนมือถือซองจดหมายชูเด่นหราไม่ยอมหลีกทาง เอกขยับก้าวฝีเท้าสับก้าวเข้ามาประชิดร่างกายของชาญจ้องหน้าถามเค้นคาดคั้นน้ำเสียงทุ้มต่ำดุดันแฝงประกายตาแห่งความคลางแคลงใจพินาศบาปรักชู้สาวสะท้านทรวงอก:

"จดหมายค่าน้ำค่าไฟฟ้าส่วนกลางบ้าบอคอหอยอะไรกันครับพ่อ?! ซองจดหมายสีขาวไม่มีแสตมป์ฉบับนี้มันไม่ได้มีตัวอักษรไหนจ่าหน้าซองเขียนระบุส่งถึงคุณพ่อเลยสักคำเดียว แต่มันจ่าหน้าซองเขียนลายลักษณ์อักษรระบุถึง 'แก้ม' เมียรักภรรยาของผมโดยตรงเลยนะครับพ่อ! และที่สำคัญที่สุด ที่ทำเอาผมใจสั่นคือลายมือเขียนด้วยปากกาเคมีหัวใหญ่สีแดงสดบนซองกระดาษนี้ มันเขียนกำกับเตือนใจไว้อย่างน่าขนลุกขนชันเด่นหราเตะตาว่า 'ความลับสวาทเสน่หาในเงามืดกลางกองปูนหลังบ้านเดี่ยวหลังเก่า' ชัดถ้อยชัดคำขนาดนี้ พ่อจะมาขอเอาซองจดหมายนี้ไปจัดการแอบซ่อนเองคนเดียวได้ยังไงกันครับพ่อ?! ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหม่หรูหราป้ายแดงของเรา มีเรื่องลึกลับอารมณ์เสน่หาตัณหาคาวโลกีย์กามารมณ์อะไรที่พ่อปิดบังซ่อนเร้นผมอยู่ลับหลัง โดยร่วมมือกับแก้มเมียของผมรึเปล่าครับพ่อ?! บอกความจริงกับผมมานาทีนี้เลยดีกว่าครับ!"

เอกเค้นคำคาดคั้นดุดันตรงประเด็นร้อนบีบเค้นหัวใจของชาญให้ชาวาบเย็นยะเยือก ดั่งผืนแผ่นดินปูนหลอมละลายพังถล่มทลายลงมาทับหัวกะโหลกจนไร้ทางหายใจคามือวินาทีนี้จริงๆ! ชาญขาอ่อนแรงก้าวขาไม่ออก สมองหมุนคำวนหานิยายคำลวงปิดบังความเสน่หาทว่าจนมุมไร้ทางหลีกหนีไร้คำพูดแก้ต่างอย่างที่สุดในบ่ายวันนี้จริงๆ!