หยางชินลูกสาวมาเฟียทะลุมิติ

หลังจากที่นางบอกความลับกับครอบครัว ก็รู้สึกเบาสมองขึ้นเยอะ นางเป็๲คนไม่ชอบมีความลับกับครอบครัว ตอนภพที่แล้วมีอะไร หยางชินก็มักจะบอกเล่าให้คุณตาคุณยายฟังอยู่เสมอ แต่กับผู้เป็๲พ่อเกือบจะไม่เคยได้พูดคุยดีๆ กันเลย.

"แล้วไอ้สิ่งนี้มันคืออะไรหรือลูก ใช้ทำอะไรได้?" ชูเม่ยถือแพมเพิสแล้วมองอย่างสงสัย?

"เป็๲ผ้าอ้อมเ๽้าค่ะ ท่านแม่ สิ่งนี้จะช่วยให้น้องไม่ตื่นบ่อย" ว่าแต่มันใส่ยังไงล่ะ นางไม่เคยใช้สะด้วย แต่ก็ผ่านไปได้เพราะหยางชินเคยเห็นพนักงานใส่ให้ตุ๊กตาตัวโชว์พร้อมเสื้อผ้าเด็กอ่อน และที่นอนเอาออกมาให้ครบ และนึกขึ้นได้เลยหยิบแบบของผู้ใหญ่ออกมาด้วย เพื่อใส่ให้บิดาด้วยมารดาได้ไม่เหนื่อยมาก.

"พวกท่านไม่ต้องห่วงนะเ๽้าค่ะ ต่อไปนี้พวกเราจะไม่ลำบากแบบเก่าแล้ว" นางพูดให้กำลังใจบุพการี ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป.

"พี่ใหญ่ ข้าหิว" ไป๋๮๬ิ๹ร้องบอกพี่สาว เพราะนี้ก็มืดแล้ว แต่จากอมยิ้มที่พี่สาวให้ ก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย.

"งั้นเดี๋ยวพี่หาของกินให้ ท่านพ่อท่านแม่พักผ่อนนะเ๽้าค่ะ เดี๋ยวข้าดูแลน้อง ๆ เอง" พูดจบก็พาน้อง ๆ เดินออกจากห้อง.

หญิงสาวหยิบขนมปักและนมให้น้องสาวทั้งสอง ตอนนี้มันมืดแล้ว นางไม่รู้จะให้น้อง ๆ กินอะไรเลย จึงเอาขนมปังใส้มันหวานให้กินไปก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน.

"เหมี่ยว" เ๽้าแมวน้อยร้องอ้อนเหมือนจะขอกินด้วย นางเลยหยิบอาหารเปียกแมวให้มันกินแล้วเก็บซองเอาไปทิ้งในมิติได้อย่างไม่ผิดสังเกต.

หลินหลานเห็นแมวก็สงสัย เพราะที่บ้านไม่มี และนางก็ไม่เคยเห็นเ๽้าแมวตัวนี้ด้วย.

"เ๽้าแมวนี้มาจากไหนเ๽้าค่ะ พี่ใหญ่?"

"เลาเลี้ยงมั้ย?ไป๋๮๬ิ๹ถาม มือก็ลูบตัวเ๽้าแมวน้อย

"ได้สิ มันเป็๲แมวของเราแล้ว"

"เสี่ยวมาว!" ไป๋๮๬ิ๹บอกอย่างภูมิใจที่ตั้งชื่อแมวเอง

หยางชินกับหลินหลานมองน้องสาวคนเล็กด้วยความขำขัน "จ้ะ..เสี่ยวมาวก็เสี่ยวมาว"

หลังจากอิ่มท้องแล้ว 3 พี่น้องก็ชวนกันเข้านอน

ปกติ 3 พี่น้องก็นอนด้วยกันในห้องเล็กอยู่แล้ว ส่วนมารดาจะนอนเฝ้าบิดาที่ป่วย แต่มีบ้างที่นางต้องไปช่วยยกตัวบิดายามเช็ดตัวหรือเปื้อนของเสีย มารดายกตัวไม่ไหว ต้องให้นางไปช่วยอีกแรง

ตอนเช้าหญิงสาวตื่นก็เดินไปดูมารดากับบิดาก่อน แล้วช่วยมารดาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้บิดาและน้องชาย ก่อนจะออกไปในครัวดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง

ในครัวไม่มีอะไรเลย มองหาข้าวสารก็มีแต่ข้าวหักเพียงหยิบมือ มิน่า เมื่อวานข้าวต้มนางถึงมีแต่ น้ำ หญิงสาวเลยหยิบถุงข้าวสารขนาด 30 จิน (15 กิโลกรัม) ออกมาวางไว้เพื่อเตรียมหุง

นางจุดเตาด้วยไฟแช็กจึงจุดได้ง่าย แต่ปัญหาคือหุงข้าวนี้สิ นางไม่เคยหุงข้าว แต่เหมือนในความทรงจำของร่างเดิมจะหุงเป็๲ แต่เอาไว้ก่อน ต้มบะหมี่แล้วกันง่ายดี ใส่ผักกับเนื้อสัตว์ในมิติได้เพิ่มสารอาหาร

หลินหลานเดินงัวเงียออกมาดูพี่สาวทำอาหารในครัว

"พี่ใหญ่ทำอะไรเ๽้าค่ะ หอมมาก"

"พี่กำลังต้มบะหมี่นะ เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว ไป๋๮๬ิ๹ยังไม่ตื่นหรือ"

"ยังไม่ตื่นเ๽้าค่ะ เมื่อคืนนอนกันดึก เลยอาจตื่นสายหน่อย"

พอทำบะหมี่เสร็จก็ตักใส่ถ้วยเตรียมยกไปให้บิดามารดาในห้อง

"แม่ว่าจะออกไปช่วยทำครัว แต่ก็ติดให้นมน้องชายเ๽้าละ"

"ข้ากำลังต้มน้ำไว้ให้ท่านพ่อและน้องเช็ดตัวเ๽้าค่ะ"

"เช้านี้พ่อรู้สึกดีขึ้นมาก เหมือนจะขยับตัวได้บ้าง" ๮๬ิ๹ฟงตอบบุตรสาว จากตอนแรกเขาขยับตัวไม่ได้ แต่เช้านี้เหมือนเขาจะขยับแขนขาได้บ้าง

"ดีเลยเ๽้าค่ะ เดี๋ยวกินบะหมี่แล้วดื่มน้ำอีกนะเ๽้าค่ะ"

"แต่น้องยังไม่มีชื่อเลยเ๽้าคะ" หลินหลานที่เดินเข้ามาด้วยก็เอ่ยถามมารดา

"พ่อคิดไว้แล้ว ให้ชื่อว่าเฮอหวังซี น้องคลอดมาพร้อมเ๱ื่๵๹ดี ๆ ของครอบครัวเรา พ่อหวังว่ามันจะดีขึ้น ๆ ไปอีก เดี๋ยวเ๽้าไปแจ้งกับผู้ใหญ่บ้านเ๱ื่๵๹น้องเ๽้าด้วยนะ"

"ได้เ๽้าค่ะ"

กว่าหญิงสาวจะจัดการภายในบ้านเสร็จก็เล่นเอาหอบ เพราะในภพที่แล้วเ๱ื่๵๹งานบ้านอะไรพวกนี้มีคนทำให้หมด แต่ด้วยร่างเดิมเป็๲คนทำงานบ้านเก่ง นางเลยไม่ค่อยลำบากเท่าไร แต่เหนื่อยมาก

พอเสร็จจากงานบ้านก็เอาไป๋๮๬ิ๹แบกใส่หลังแล้วนำผ้ามาผูกอีกชั้นกันน้องหล่น

มาถึงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านก็เห็นแม่เฒ่าเฟิ่งกำลังนั่งแกะเมล็ดข้าวโพด

"ท่านยายเฟิ่งเ๽้าคะ"

"อ้าว!.หยางชินเองหรือ มา มา เข้ามาก่อน"

"ท่านลุงผู้ใหญ่บ้านอยู่ไหมเ๽้าคะ ข้าจะมาทำเ๱ื่๵๹แจ้งเกิดให้น้องชายเ๽้าคะ"

"แม่เ๽้าคลอดแล้วเหรอ ท้องนี้ได้ลูกชายสมใจแม่เฒ่าเฮอสะทีนะ แล้วพ่อเ๽้าเป็๲เช่นไรบ้าง?"ตอนที่ผู้เฒ่าตระกูลเฮอให้บ้านสามเฮอแยกบ้าน ผู้คนก็ได้แต่เห็นใจ

"เ๽้าค่ะ คลอดเมื่อวานนี้ ส่วนท่านพ่อก็อาการค่อยๆ ดีขึ้นเ๽้าค่ะ"

"งั้นรอสักครู่เดี๋ยวอาเฉียนก็ออกมา"

หยางชินเลยค่อยๆ นั่งลงเพราะมีน้องสาวผูกอยู่ที่หลัง เพื่อรอผู้ใหญ่บ้านมารับเ๱ื่๵๹

"อ้าว...หยางชินเองหรือ? ข้าก็ว่าท่านแม่คุยกับใคร" ผู้ใหญ่บ้านเดินออกมาเพราะได้ยินเสียงมารดาคุย

"ผู้ใหญ่บ้าน ข้าจะมาแจ้งว่ามารดาได้คลอดน้องชายแล้วเมื่อคืนเ๽้าค่ะ เลยจะมาทำเ๱ื่๵๹แจ้งเกิด ซื่อเฮอหวังซีเ๽้าคะ"

"ได้สิ?.เดี๋ยวข้าจะจัดการไปทำเ๱ื่๵๹ให้อีกสองสามวัน เ๽้าค่อยมาเอาป้ายประจำตัวให้น้องก็แล้วกันนะ"

"ขอบคุณมากเ๽้าค่ะ งั้นข้ากลับก่อนนะเ๽้าค่ะ ข้ามานานเป็๲ห่วงท่านพ่อท่านแม่"

คารวะท่านแม่เฒ่ากับผู้ใหญ่บ้านแล้วก็เดินทางกลับ ระหว่างทางก็ผ่านบ้านเฮอ ก็เห็นผู้เฒ่าทั้งสองนั่งทำงานอยู่ที่ลานหน้าบ้าน หยางชินไม่คิดจะสนใจเลยเดินผ่านไปโดยที่ไม่เอ่ยทักทาย

"นั้นมันนังหยางชินไม่ใช่เหรอ ไปไหนกัน" สะใภ้ใหญ่ที่เดินกลับมาบ้านเพื่อเตรียมทำมื้อกลางวันเห็นหยางชินเลยพูดออกมา

"ตัวขาดทุนจะไปไหน อย่าไปสนใจเลย ไม่มาเกาะเราเป็๲ใช้ได้" พ่อเฒ่าเฮอพูดอย่างรำคาญ

ส่วนหยางชินก็เดินกลับมาถึงบ้าน เปิดประตูหน้าบ้านแล้วปิดลงกลอนก่อนจะเดินเข้าไปดูบิดามารดา

"ท่านแม่ ท่านลุกมาทำไมเ๽้าค่ะ" เดินเข้ามาเห็นมารดากำลังจะเตรียมเอาผ้าไปซักที่แม่น้ำ

"แม่จะเอาผ้าไปซักนะ เ๱ื่๵๹แจ้งเกิดน้องเรียบร้อยมั้ยลูก"

"เรียบร้อยเ๽้าค่ะ ม๊ะ..เดี๋ยวข้าจัดการให้เอง ท่านไปดูท่านพ่อกับหวังซีเถอะเ๽้าค่ะ" นางรับผ้ามาแล้วเดินหายเข้าไปในบ้าน

หญิงสาวมีเครื่องปั่นกับเครื่องอบแห้ง กลัวอะไรกับการซักผ้า เธอหายเข้าไปในมิติโดยที่ลืมไปว่ามีน้องสาวเกาะอยู่ที่หลัง จนน้องสาวถามขึ้นมา ถึงนึกออก

"ที่ไหน?" ไป๋๮๬ิ๹ที่เกาะอยู่หลังพี่สาว อยู่ๆ ก็เปลี่ยนที่ แถมสถานที่ไม่คุ้นด้วย

"ห้องลับของพี่เอง ๮๬ิ๹เอ๋อชอบมั้ย?"

"จ้อบเ๽้ากะ" ระหว่างรอผ้าปั่น นางก็หานมให้น้องดื่ม แล้วไม่ลืมเอาไปฝากหลินหลาน วัยกำลังโต ต้องดื่มนมเยอะๆ

ออกมาจากมิติก็เห็นเสี่ยวมาวนอนหงายท้องอยู่หน้าบ้านกับหลินหลาน เลยยื่นนมให้น้องสาวแล้วแกะผ้าที่ผูกน้องสาวคนเล็กออกให้น้องนั่งที่แคร่หน้าบ้าน

หญิงสาวมองรอบๆ บ้านก็ให้รู้สึกท้อใจ นางต้องมาปลูกไร่ไถนาจริงๆ เหรอ? นางไม่เคยทำ ถึงจะมีความทรงจำจากร่างเดิมที่ทำให้การใช้ชีวิตง่ายขึ้น แต่มันก็ยังลำบากอยู่ดี นางจำได้ว่าที่บ้านลำบากมาก ขนาดหนางชินคนเก่าไม่สบาย ยังไม่มีเงินเรียกหมอมารักษา แล้วนางจะช่วยเหลือครอบครัวนี้ยังไงดี? หรือจะลองเดินขึ้นเขาไปเผื่อจะเจอพวกสมุนไพรอย่างในนิยาย แต่สมุนไพรนางก็รู้จักอยู่ไม่กี่ชนิดเอง คิดไปก็ถอนหายใจไป แต่ให้อยู่เฉยๆ ก็ไม่ได้ด้วยสิ ถึงในมิตินางจะมีข้าวของมากมาย แต่ชีวิตมันต้องมีเงินไว้เผื่อยามฉุกเฉิน เดี๋ยวต้องลองขึ้นเขาไปดูรอบๆ

"แม่หุงข้าวเสร็จแล้ว พาน้องมากินข้าวก่อนลูก"

"แต่กับข้าวเราไม่มีนะเ๽้าคะ" จะให้นางกินแบบเมื่อวานไม่เอาแล้วนะ มันไม่อยู่ท้อง

"แม่เห็นมีผักกับเนื้อสัตว์อยู่ในครัว เลยเอามาผัดให้นะ" หญิงสาวถึงนึกออกว่าเมื่อเช้าตอนทำบะหมี่ เอาผักกับเนื้อสัตว์ ออกมาแล้ววางทิ้งไว้ด้วยความเคยชิน เพราะปกติเวลาทำอะไร แค่วางไว้ เดี๋ยวพนักงานก็มาเก็บให้

หยางชินเลยเข้าไปในครัวแล้วหยิบของใช้ในครัวเอาออกมาใส่ตู้เสบียง พร้อมเครื่องปรุงต่างๆ

"ข้าเอาของออกมาให้ท่านแม่ใช้ได้ตามสบายแล้วนะเ๽้าค่ะ ส่วนเ๱ื่๵๹หาเงิน เดี๋ยวข้าหาวิธีก่อน แฮะแฮะ" นางเคยทำอะไรที่ไหน เ๱ื่๵๹นี้เป็๲ปัญหาหนักมาก ต้องปรับตัวอย่างแรง

"จ้ะ..เดี๋ยวแม่ไปป้อนข้าวต้มให้ท่านพ่อก่อนนะ"

"เดี๋ยวเ๽้าค่ะ" แล้วหยางชินก็หยิบถุงหมูหยองออกมาให้มารดาเอาไปให้บิดากินคู่กับข้าวต้ม

"ข้าวต้มจะรสชาติดีขึ้นเ๽้าค่ะ ท่านพ่อได้ทานเยอะขึ้น"

มารดารับมายิ้มๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องเพื่อดูแลสามีในขณะบุตรชายหลับ บุตรสาวนำผ้าอ้อมมาให้น้องชายใช้ ทำให้ทารกน้อยนอนหลับได้นานขึ้น นางจึงมีเวลาทำงานอย่างอื่นบ้าง

เดินเข้ามาเตรียมป้อนข้าวต้ม สามีก็เห็น เขาหันตะแคงมามองตนเองพอดี

"ท่านพี่..ท่านขยับตัวได้แล้ว"

"ใช้..น้ำที่ชินเอ๋อเอามาให้ดื่มทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้นมาก"

"ดี..ดีมากเ๽้าคะ ท่านต้องรีบหายนะเ๽้าค่ะ พวกข้ารอท่านมาปกป้องอยู่นะ"พูดให้กำลังใจสามีให้พออารมณ์ดีแล้วก็นั้งลงเพื่อป้อนข้าวสามี

"นั้นอะไรหรือ"

"หมูหยองเ๽้าคะ ชินเอ๋อให้เอามาให้ท่านกินกับข้าวต้ม ได้กินข้าวเยอะขึ้น"

"ชินเอ๋อช่างมีบุญยิ่งนักที่เจอท่านเทพช่วยเหลือ ไม่งั้นครอบครัวเราต้องแย่ไปกว่านี้แนๆ"

"จริงเ๽้าค่ะ เมื่อวานข้าวสารในบ้านเราไม่มีเหลือเลยแต่วันนี้มีหลายจินเลยเ๽้าคะ คงเป็๲ชินเอ๋อที่เอาออกมาให้ เห็นว่าจะช่วยหาตำลึงเข้าบ้านด้วยเ๽้าค่ะ"ชูเม่ยพูดถึงบุตรสาวคนโตด้วยความเอ็นดู

"ข้าจะรีบหายเพื่อขึ้นเขาไปล่าสัตว์"

"เ๽้าค่ะ..แต่ตอนนี้กินข้าวต้มก่อน ท่านได้มีแรง" ป้อนข้าวต้มสามีไป ตาก็คอยมองบุตรชายไปด้วย พอป้อนได้ไม่กี่คำ บุตรชายก็ขยับตัวตื่นและร้องหามารดา

"เ๽้าไปดูหวังซีก่อนเถอะ ข้ารอได้"

"งั้นท่านรอสักคู่หนึ่งนะ ซีซีคงหิวนม"

หยางชินที่นำผ้าที่ปั่นแห้งแล้วมาเก็บให้มารดาก็เห็นเหตุการณ์เลยนั่งลงป้อนบิดาต่อ

"ผ้าแห้งแล้วเหรอลูก?.ไวจัง"

"ข้ามีวิธีเ๽้าค่ะ..อิอิ" ป้อนจนข้าวต้มหมดก็นำน้ำในบ่อเอามาให้บิดาดื่มแทนน้ำเปล่า

"ท่หลังจากที่นางบอกความลับกับครอบครัว ก็รู้สึกเบาสมองขึ้นเยอะ นางเป็๲คนไม่ชอบมีความลับกับครอบครัว ตอนภพที่แล้วมีอะไร หยางชินก็มักจะบอกเล่าให้คุณตาคุณยายฟังอยู่เสมอ แต่กับผู้เป็๲พ่อเกือบจะไม่เคยได้พูดคุยดีๆ กันเลย.