ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        “แบบนี้ได้หรือไม่? คุณหนูซู”

        “ได้” ซูหมิงเยว่พยักหน้า “รบกวนพี่องครักษ์ช่วยข้าถือนี่ก่อนเจ้าค่ะ”

        “ได้ขอรับ”

        จี๋โม่หานที่นั่งอยู่ด้านข้างไม่พูดไม่จามาตลอดก็พลันเอ่ยขึ้น“เขาชื่อว่าหลิงชวน”

        จี๋โม่หานที่จู่ๆ ก็โพล่งแนะนำขึ้นมาทำให้ซูหมิงเยว่ชะงักไปส่วนหลิงชวนแค่รู้สึกหนาวสันหลังอย่างน่าประหลาด

        “อ๋อ เช่นนั้น.....พี่หลิงชวน” ซูหมิงเยว่ปกติแล้วไม่ค่อยสนใจเรื่องการเรียกชื่อเท่าไร

        จี๋โม่หานก็เอ่ยปากพูดขึ้นอีก “เรียกเขาว่าหลิงชวนก็พอ”

        ซูหมิงเยว่มองจี๋โม่หานด้วยความสงสัย นี่เป็นคำสั่งพิเศษหรืออะไรกัน แต่นางก็รับคำแต่โดยดี“ก็ได้ ก็ได้เพคะ”

        ส่วนหลิงชวนเจ้าของชื่อก็หัวขาวโพลน เขามองซ้ายขวาอย่างไม่เข้าใจ

        เฉินอวี้เหอเริ่มหยิบขวดยาในกล่องยาขึ้นมาเขย่าแล้วมองซูหมิงเยว่ด้วยใบหน้าไม่พอใจ“แม่หนูน้อย ยาพิษที่ข้าทำออกมา ให้เจ้าแก้พิษให้ข้าดูก่อนแล้วกัน หากเจ้าเห็นข้าแก้พิษได้ง่ายๆอาจจะสร้างความกดดันให้กับเจ้าได้”

        “ได้สิเจ้าคะ” ซูหมิงเยว่ลากเก้าอี้มานั่งสบายๆ มองการเคลื่อนไหวในมือของเฉินอวี้เหออย่างมั่นใจ “ตามใจท่านเลย”

        “เหอะ” เฉินอวี้เหอเห็นท่าทางของซูหมิงเยว่ก็ร้องเหอะออกมาอย่างไม่พอใจแล้วเริ่มจัดการขวดยาในกล่องยา

        ด้านบนขวดยาพวกนั้นไม่มีตัวหนังสือใดใดเขียนเอาไว้จึงไม่รู้ว่าด้านในใส่อะไรเอาไว้บ้างทำได้แค่พึ่งตัวเองในการแยกแยะมันให้ออก

        ซูหมิงเยว่นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกียจคร้านไม่มีท่าทางจริงจังเลยสักนิด

        ทุกคนในห้องต่างพากันกลั้นหายใจแล้วจ้องมาทางนี้อย่างตั้งใจเห็นเพียงเฉินอวี้เหอหยิบขวดหลายใบออกมาเขย่าผงที่อยู่ข้างใน

        “เสร็จแล้ว” ผ่านไปประมาณหนึ่งแก้วน้ำชา เฉินอวี้เหอก็วางขวดเล็กสีขาวลงตรงหน้าซูหมิงเยว่ดังปัง

        “พิษที่ข้าทำออกมาจะต้องดื่มยาแก้พิษภายในหนึ่งชั่วยามไม่เช่นนั้นเทพเซียนจากต้าหลัวก็คงยากที่จะช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ได้”

        มุมปากของซูหมิงเยว่ยกยิ้ม แววตากวาดมองขวดสีขาวใบนั้น นางเอามือยันโต๊ะแล้วลุกขึ้น“ได้สิเจ้าคะ เช่นนั้นข้าจะเริ่มเลยนะ”

        นางพูดแล้วก็โบกมือเรียกหลิงชวนที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นเขาก็ได้เอากระต่ายที่เตรียมไว้ก่อนแล้วเข้ามา

        “ช่วยข้าง้างปากกระต่ายออกที”

        ซูหมิงเยว่เทผงในขวดสีขาวใส่ปากของกระต่ายเล็กน้อยกระต่ายตัวนั้นดิ้นพล่านอยู่สองสามที แต่ยังไม่ได้แสดงท่าทางผิดปกติอะไรออกมา

        หลิงชวนเอากระต่ายไปวางไว้ด้านข้าง ซูหมิงเยว่ก็เริ่มศึกษาผงยาที่เหลืออยู่ในขวดแล้วเริ่มลงมือทำยาแก้พิษ

        ที่จริงแล้วการแข่งนี้ไม่ยุติธรรมกับซูหมิงเยว่ตั้งแต่เริ่มแล้วผงยาในกล่องของเฉินอวี้เหอนั้นมีอะไรกันแน่ ไม่มีใครรู้ดีเท่าเขาดังนั้นซูหมิงเยว่จะต้องแยกแยะผงในขวดเสียก่อนว่าเป็นผงพิษมาผสมกันกี่ชนิดกันแน่ หากรู้แล้วถึงจะสามารถทำยาแก้พิษออกมาได้

        เฉินอวี้เหอนั่งอยู่ด้านข้าง ใบหน้ามองซูหมิงเยว่อย่างเหยียดหยาม

        ภายในหนึ่งชั่วยาม เขาอยากจะเห็นว่าแม่หนูตัวน้อยจะสามารถแก้พิษของเขาได้หรือไม่

        ซูหมิงเยว่เองก็ไม่ได้รีบร้อน ใบหน้าไม่ได้มีความเครียดเลยสักนิดนางเอาผงยาในขวดออกมาแยกแยะอย่างละเอียด 

        ทางด้านกระต่ายที่หลิงชวนอุ้มไว้ก็เริ่มแสดงอาการออกมากระต่ายดิ้นพล่านอย่างรุนแรงก่อนสองสามที ต่อมาก็หายใจแรงก่อนจะซุกอยู่ในอ้อมกอดของหลิงชวนแล้วอ่อนแรงลง

        เวลาที่กำหนดไว้หนึ่งชั่วยาม ตอนนี้ผ่านไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

        พวกจิ่งฉือต่างเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเล็กน้อย พวกเขาจ้องการเคลื่อนไหวของซูหมิงเยว่นิ่ง

        จนกระทั่งเวลาผ่านไปได้ครู่ใหญ่ซูหมิงเยว่ถึงได้เริ่มหายาที่เป็นส่วนผสมในกล่องของเฉินอวี้เหอเจอแล้วเริ่มผสมยาแก้พิษ

        เฉินอวี้เหอเป็นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขาแทบจะเอายาพิษทั้งหมดในกล่องออกมาใช้ยาพิษหลายสิบชนิดจะต้องแยกออกมาทีละอย่าง ดังนั้นเวลาที่ใช้ถึงจะสั้นลงมาหน่อย

        แต่การทำยาแก้พิษนั้นง่ายมาก ผงยาด้านในกล่องมีครบหมดแล้ว นางจึงผสมยาออกมาตามอัตราส่วนของยาต่างๆ 

        เฉินอวี้เหอนั่งจ้องการเคลื่อนไหวในมือของซูหมิงเยว่อยู่ด้านข้าง ตอนที่เห็นนางหยิบขวดหนึ่งในนั้นออกมารอยยิ้มเหยียดหยามในแววตาก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นจนแทบจะควบคุมรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากตัวเองไม่ได้เขาอยากเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วหัวเราะเสียงดัง

        ซูหมิงเยว่ไม่เพียงแต่ทำส่วนผสมขาดไป แต่นางยังหยิบยาแก้พิษขึ้นมาผิดอีกด้วย

        เมื่อเห็นกระต่ายในอ้อมกอดของหลิงชวนแทบจะไม่มีลมหายใจแล้วเวลาก็คงใกล้จะถึงแล้ว

        “เสร็จแล้ว” ซูหมิงเยว่เอ่ยบอกความสำเร็จในก้าวสุดท้ายแล้วถือขวดในมือส่งให้หลิงชวนจากนั้นก็เทผงยาเข้าไปในปากของกระต่าย

        ต่อมานางก็เดินไปนั่งด้านข้างแล้วรินชาให้ตัวเองดื่มแก้วหนึ่ง

        ชั่ววินาทีนั้นทุกคนก็มีสมาธิอย่างมากแววตาจ้องไปยังกระต่ายที่อยู่ในอ้อมกอดของหลิงชวน

        ภายในเวลาครึ่งแก้วน้ำชาผ่านไป หนึ่งแก้วน้ำชาผ่านไป แต่กระต่ายก็ยังคงหายใจรวยรินดูแล้วไม่มีทีท่าจะดีขึ้นมาได้

        เฉินอวี้เหอเห็นภาพนี้ก็แทบจะควบคุมรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ไม่อยู่ เขายิ้มเย็นพร้อมเอ่ยออกมา“เหอะ แม่หนู นี่คือจุดจบที่เจ้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำข้าว่าพวกเราไม่ต้องแข่งกันแล้ว”

        ซูหมิงเยว่กำลังใช้ฝาแก้วชาตักใบชาที่ลอยอยู่ออก พอฟังแล้วก็เหลือบตามองอย่างเกียจคร้าน

         นางมองเฉินอวี้เหอที่ทำท่าทางได้ใจด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะพูดเสียงเบา“หมอเฉินมั่นใจว่าท่านจะชนะขนาดนั้นเชียวหรือ เมื่อครู่ท่านพูดเอาไว้ว่ายาพิษของท่านขอแค่ภายในหนึ่งชั่วยาม หากไม่ได้ดื่มยาแก้พิษ เทพเซียนต้าหลัวก็ยากจะช่วยแต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่แค่หนึ่งชั่วยามนะ”

        รอยยิ้มมุมปากของเฉินอวี้เหอแข็งค้างอยู่ตรงนั้น เขามองไปที่อ้อมกอดของหลิงชวนอย่างไม่อยากจะเชื่อใช่สิ ยาพิษที่เขาทำออกมาไม่มีใครเข้าใจฤทธิ์ของมันได้เท่าเขาอีกแล้ว แต่ตอนนี้พลังชีวิตของกระต่ายตัวนั้นถึงแม้จะอ่อนแรงแต่ก็ยังไม่ตาย

        พวกจิ่งฉือเองก็ต่างมาล้อมข้างกายหลิงชวนเพื่อดู หลิงชวนเองก็เอามือไปแตะที่จุดชีพจรตรงคอของกระต่ายและพบว่ามันยังมีชีวิตอยู่จริงๆ อีกทั้งชีพจรก็เหมือนจะแข็งแรงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อยด้วย

        เฉินอวี้เหอยืนขึ้นสาวเท้าเดินเข้าไปตรวจกระต่ายในอ้อมกอดของหลิงชวนด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ“ไม่....เป็นไปไม่ได้ เมื่อครู่ข้าเห็นชัดๆ ว่าเจ้าใส่ส่วนผสมแก้พิษขาดไปหนึ่งชนิดทั้งยังใส่ผิดไปอีก จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร....”

        ซูหมิงเยว่ไม่ได้สนใจเขา ทุกคนรออีกครู่หนึ่งกระต่ายในอ้อมกอดหลิงชวนก็เริ่มฟื้นฟูกำลังและกลับมาปกติอีกครั้ง จากนั้นมันก็พยายามดิ้นจะกระโดดลงไป

        สีหน้าของเฉินอวี้เหอก็ทะมึนจนเหมือนจะมีน้ำหมึกหยดลงมา สายตาจ้องซูหมิงเยว่เขม็ง

        ซูหมิงเยว่ยกยิ้มจนตาหยีกลับไป “เป็นอย่างไรบ้างหมอเฉินตอนนี้ถึงตาของท่านแล้ว”

        นางพูดจบก็ลุกขึ้นเดินตรงไปหน้ากล่องยาแล้วเริ่มปรุงยาพิษ

        “เหอะ” เฉินอวี้เหอโกรธจนเคราสั่น เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรงแล้วหันหลังไป

        ความเร็วในการปรุงยาพิษของซูหมิงเยว่ไวกว่าเฉินอวี้เหอเมื่อครู่ไม่น้อยเพียงครู่เดียวก็ทำเสร็จแล้ว เฉินอวี้เหอรับขวดในมือของซูหมิงเยว่ไปก่อนจะเอาไปที่ข้างจมูกแล้วดมกลิ่นจากนั้นก็เผยรอยยิ้มมั่นใจของผู้กำชัยชนะเอาไว้