ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 51 หนึ่งร้อยหยวน

สวี่หรานและเหยียนฮ่าวเพิ่งเข้าประตูมา ก็เห็นน้าจ้าวกำลังสูบยาเส้นอยู่ เหยียนฮ่าวจึงถามว่า "น้าจ้าว ป้าสะใภ้อยู่บ้านไหมครับ?"

"อยู่สิ" น้าจ้าวตอบ แล้วก็ตะโกนเข้าไปในบ้านว่า "ที่รัก เหยียนฮ่าวกับเมียมาหาน่ะ!"

โจวจินฮวาได้ยินว่าเป็นเหยียนฮ่าวกับเมีย ก็รู้ว่าทั้งสองคนมาทำไม จึงออกมาจากครัวแล้วพูดว่า "มีอะไร?"

"น้าสะใภ้ครับ น้าสะใภ้เอาบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบของผมไปใช่ไหม?" เหยียนฮ่าวถาม หัวหน้าหมู่บ้านเหลียงคงไม่พูดโกหกแน่

โจวจินฮวาทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วพูดว่า "ไม่นะ ฉันจะเอาของของแกไปทำไม?"

สวี่หรานถามว่า"ไม่ได้เอาไปจริงๆ เหรอคะ?"

"ไม่ได้เอาไปจริงๆ!" โจวจินฮวายืนยัน "เอาไปก็ไม่มีประโยชน์"

สวี่หรานหรี่ตาลง แล้วพูดว่า "งั้นก็แปลว่าหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงโกหกสินะ หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าน้าสะใภ้เป็นคนรับไป งั้นฉันต้องไปเอาเรื่องกับหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว โกหกแบบนี้ได้ยังไง!"

โจวจินฮวาได้ยินว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเหลียงพูด ถ้าไปเผชิญหน้ากันจริงๆ เธอก็คงหนีความผิดไม่รอด จึงรีบพูดว่า "ไม่ต้องไปหาหรอก ฉันรับมาเอง แล้วก็เผาไปแล้ว!"

"อะไรนะ!" สวี่หรานแทบจะพุ่งเข้าไปตบหน้าแล้วถีบโจวจินฮวา ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!

น้าจ้าวที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ได้ยินก็ถามขึ้นมาว่า "บัตรประจำตัวสอบอะไรกัน?"

สวี่หรานจึงอธิบายว่า "เหยียนฮ่าวจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย กว่าจะสมัครได้ ลำบากแค่ไหน ตอนนี้บัตรประจำตัวสอบ กลับโดนน้าสะใภ้รับไปเผา แบบนี้จะสอบได้ยังไง!"

น้าจ้าวแม้จะไม่เข้าใจ แต่รู้ว่าเรื่องการสอบเข้าเรียนเป็นเรื่องใหญ่ จึงถามโจวจินฮวาทันทีว่า "เธอเผาไปแล้วจริงๆ เหรอ?"

"เผาไปแล้ว!" โจวจินฮวาพูดอย่างไม่แยแส เธอเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายกลับถูกหลอกแบบนี้ เธอจะปล่อยให้เหยียนฮ่าวกับเมียสบายได้ยังไง!

น้าจ้าวโมโหจนแทบคลั่ง คว้าไม้กวาดขึ้นมาจะตีโจวจินฮวา แต่โจวจินฮวาหลบได้ทัน น้าจ้าวขาเป๋จะตีก็ตีไม่ถูก

"ช่างเป็นความโชคร้ายของตระกูลจริงๆ ทำไมฉันถึงได้แต่งงานกับคนอย่างเธอ ตอนนี้ยังมาทำลายอนาคตของหลานฉันอีก เธอทำแบบนี้ได้ยังไง!" น้าจ้าวรู้สึกว่าตัวเองผิดต่อเหยียนฮ่าวจริงๆ ตายไปก็ไม่มีหน้าไปพบพ่อแม่ของเหยียนฮ่าว

ตอนนี้โจวจินฮวาจึงพูดว่า "จริงๆ แล้วฉันไม่ได้เผา ถ้าอยากได้คืน ก็ได้!"

สวี่หรานได้ยินว่าไม่ได้เผา ก็โล่งใจ อย่างน้อยก็ยังมีหวัง

"งั้นก็เอาคืนมาสิคะ" 

เหยียนฮ่าวขมวดคิ้ว "น้าสะใภ้อยากได้อะไรครับ?"

"หนึ่งร้อยหยวน!" โจวจินฮวาเรียกราคาสูงลิ่ว "ถ้าไม่มี ก็ไม่ต้องสอบ!"

น้าจ้าวจึงพูดว่า "โจวจินฮวา เธอไม่ละอายใจบ้างเหรอ!""

"ฉันไม่ละอายแล้ว ตอนแรกฉันอยากได้บ้านอิฐแดง แต่เรื่องนี้ทำให้ฉันเสียหน้ามาก ทำให้ฉันขายหน้าคนทั้งหมู่บ้าน อยู่บ้านหลังนั้นก็อึดอัด ฉันเอาแค่หนึ่งร้อยหยวน ไว้สร้างบ้านหลังใหม่!" ตอนนี้แค่มีบัตรประจำตัวสอบอยู่ในมือ ต่อให้สวี่หรานจะเก่งแค่ไหน ก็ทำอะไรเธอไม่ได้!

สวี่หรานขมวดคิ้ว ถ้าเธอมีเงินหนึ่งร้อยหยวนก็คงยอมจ่าย แต่หลังจากที่ลงทุนกับสวนผลไม้ไปเธอก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้นแล้ว

เหยียนฮ่าวพูดขึ้นว่า "บัตรอยู่ในมือน้าสะใภ้จริงๆ เหรอครับ?"

โจวจินฮวาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เหยียนฮ่าวดูอย่างละเอียด ก็พบว่าเป็นบัตรประจำตัวผู้เข้าสอบจริงๆ มีทั้งตราประทับ และรูปถ่าย

"อย่าคิดจะแย่งนะ ไม่งั้นฉันจะฉีกทิ้งตรงนี้แหละ!"โจวจินฮวาพูด "ไม่เอาเงินมาหนึ่งร้อย ก็อย่าหวังจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัย!"

เหยียนฮ่าวรู้สึกหมดหวัง ที่บ้านไม่มีเงินมากขนาดนั้น แต่สวี่หรานกลับพูดขึ้นมาว่า "ได้ค่ะ พรุ่งนี้ตอนเที่ยงฉันจะเอาเงินมาให้"

เหยียนฮ่าวรีบมองไปที่สวี่หราน ตอนนี้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของบ้านเขารวมกัน ก็ยังไม่ถึงหนึ่งร้อยหยวน จะเอาเงินที่ไหนไปจ่าย?