บทที่ 1
10 มิถุนายน 1877
ปารีส, ฝรั่งเศส
น้องสาว สุดที่รัก
พร้อมกับจดหมายฉบับนี้ พี่หวังว่าเธอจะสบายดีอันที่จริงพี่ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องสงสัยในเื่สุขภาพของเธอเลยเพราะเธอน่ะแข็งแรงเหมือนแม่วัวทั้งหลายของพ่ออยู่แล้วนี่สําหรับความสุขก็ไม่ใช่เื่ที่ควรจะต้องสงสัยอีกเช่นกันเพราะเธอกําลังจะแต่งงานกับนักบวชหนุ่ม พระเอกของเธออยู่แล้ว
เธอรู้หรือเปล่าว่าจดหมายทุกฉบับที่เธอเขียนถึงพี่ตลอดปีที่ผ่านมามีแต่เื่ความมหัศจรรย์ของความรักกับ ลูคาส แบรดเล่ย์ เพียงอย่างเดียวเท่านั้นแม้แต่น้าลิเดียก็ยังไม่อาจบรรยายถึงความรักที่มีต่อชายหนุ่มด้วยการยกย่องสรรเสริญในคุณงามความดีของเขาได้เท่าเธอ
พี่ยังโชคดีมากที่อย่างน้อยแม่เลี้ยงคนดีของเรายังช่วยส่งข่าวมาให้รู้บ้างว่าปาป้ากับน้องชายทุกคนสบายดี อาเดวอนกับอาพอลลี่และลูก ๆยังทํางานกันอย่างขยันขันแข็งเหมือนเดิม ถ้าพี่จะต้องพึ่งพาอาศัยเธอให้ช่วยเล่าเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่เควด’ ส ฮาเบอร์ แล้วละก็พี่คงไม่มีโอกาสได้รับรู้ความเป็ไปของครอบครัวหรือเพื่อนสนิททั้งหลายของเราเลย...
ขอโทษนะน้องสาวที่รักอันที่จริงพี่ไม่ได้คิดจะต่อว่าต่อขานอะไรเธอหรอกพี่เพียงแต่อิจฉาในความสุขอันยิ่งใหญ่ของเธอเท่านั้น (พี่ขอสารภาพว่าสงสัยอยู่เหมือนกันว่า“ความสุขอันยิ่งใหญ่”ของเธอน่ะ มันมากมายพอที่จะอนุญาตให้ใคร ๆได้รับรู้ด้วยมากน้อยแค่ไหน เอาไว้ให้พี่กลับไปถึงบ้านเสียก่อนพี่จะต้องถามเธอแน่และจะวัดค่าความสุขของเธอด้วยหน้าตาที่มันแดงก่ำได้เอง รับรองได้)
อย่างไรก็ตาม ขอร้องไว้อย่างหนึ่งว่า อย่าเพิ่งรีบวิ่งไปบอกปาป้ล่ะว่าพี่ชักคิดอยากจะแต่งงานขึ้นมาบ้างแล้วเพราะมันยังไม่มีโอกาสจะเป็อย่างนั้นไปได้
มิลลิเซ้นท์...ถ้าเธอมาอยู่ใกล้ ๆ พี่ตอนนี้นะเธอจะได้ยินเสียงถอนใจด้วยความเศร้าหมองของพี่อย่างแน่นอนเพราะเวลานี้พี่ก็อายุยี่สิบสามเข้าไปแล้ว สําเร็จการศึกษาในยุโรปนานแล้วด้วยไม่จําเป็ต้องบอกเธอก็คงรู้ได้ว่าเวลานี้พี่กลายเป็สาวทึนทึกขึ้นคานไปเรียบร้อยแล้วอย่างน้อยที่โดยมาตรฐานของชาววอชิงตันทั้งหลายที่ช่วยกันตั้งขึ้นไว้
และพี่ก็เริ่มจะได้ตระหนักว่าเห็นจะถ่วงเวลาในการกลับบ้านให้ช้านานกว่านี้ไม่ได้อีกต่อไปอีกไม่นานพี่ก็คงจะแล่นเรือเข้าไปเทียบท่าในเวิ้งอ่าวที่เราเคยคุยกันมาั้แ่เด็กและปาป้าก็คงจะจัดหาชายหนุ่มที่เป็เป้าหมายว่าพี่สมควรจะแต่งงานด้วยให้มายืนเรียงรายต้อนรับพี่เป็ทิวแถวอยู่บนท่าเรือแน่
พี่จะต้องลาออกจากความเป็นางสาวของตัวเองเตรียมตัวเป็ภรรยาที่ดี หลังจากนั้นก็จะต้องตั้งหน้าตั้งตาเลี้ยงลูกซึ่งพี่ก็พอจะแน่ใจอยู่ว่าตัวเองคงจะมีความสุขพอสถานประมาณภายหลังจากไว้อาลัยให้กับความฝันที่เคยสร้างขึ้นไว้เรียบร้อยแล้วอ้อ...แต่พี่จะต้องไม่ลืมว่ายามใดที่เกิดความเบื่อหน่ายขึ้นมาพี่ก็ยังนั่งเขียนรูปที่ตัวเองรักได้
โอ...มิลลี่ยกโทษให้พี่เถอะนะที่พูดถึงอะไรต่อมิอะไรด้วยความรู้สึกที่แห้งแล้งแบบนี้ จริงๆแล้วพี่ก็ไม่ได้ คัดค้านความคิดที่จะเป็ภรรยาหรือเป็แม่หรอกไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลยจริง ๆ แต่ก่อนที่มันจะมีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นกับชีวิตนี้พี่ยังอยากผจญภัยให้มันยิ่งใหญ่อีกสักครั้งในชีวิต
ขณะนี้พี่คิดว่าตัวเองน่าจะมีความสุขมากกับการที่จะได้เดินทาง่สั้นๆ ไปตามแนวฝั่งทะเลภาคใต้ของสเปนและที่แน่นอนก็คือจะได้ไปพํานักที่เกาะริซกับครอบครัวริชาร์ดสันซึ่งเป็เพื่อนสนิทของปาป้ากับลิเดียซึ่งเวลานี้กําลังเดินทางท่องเที่ยวอยู่ทั่วยุโรปเธอคงรู้แล้วว่าพี่จะเดินทางกลับบ้านพร้อมกับพวกเขา
เออ...เธอจำเบตติน่า ลูกสาวของครอบครัวนี้ได้ไหมพี่คิดว่าเธอต้องจําได้แน่ทุกวันนี้เขาก็ยังเป็คนขี้ขลาดเหนียมอายเหมือนกวางน้อยอยู่นั่นเองเขาชอบนั่งถักโครเชท์อยู่ตรงมุมห้อง ยิ่งกว่าจะกล้าทําอะไรทั้งสิ้นไม่ต้องพูดถึงเื่การผจญภัยหรอก
แหม...พี่อยากให้เธอมาอยู่ที่นี่แทนเขาเหลือเกิน...
พี่ถอนหายใจอีกแล้วละมิลลิเซ้นท์แต่ก็ยังเขียนจดหมายถึงเธอต่อหลังจากที่นั่งเหม่อลอยทําความเข้าใจกับตัวเองอยู่พักใหญ่พี่อยากรู้ว่ามันจะเป็การขอร้องที่มากเกินไปหรือเปล่าว่าก่อนหน้าที่พี่จะต้องกลับไปรับหน้าที่ซักผ้า ทําอาหาร เลี้ยงลูกจนเนื้อตัวอ้วนเผละนั่นน่ะพี่อยากหาประสบการณ์ด้วยการท่องเที่ยวอีกสักพัก...มันเป็อะไรบางอย่างที่พี่อยากจะเก็บไว้ในความทรงจําอย่างไม่มีวันลืมเลือนจะได้นึกถึงครั้งหนึ่งในชีวิตที่เราสามารถใช้ชีวิตหาความสําราญได้อย่างเต็มที่ไงล่ะ
พี่รู้ว่ามันเป็สิ่งที่มากเกินกว่าจะคาดหวังได้และพี่ก็คงเศร้าเสียใจกับความหวังที่สูญสิ้นอย่างแน่นอนเพราะฉะนั้นพี่จะต้องแสดงความกล้าหาญให้มากที่สุดไว้และหวังแต่เพียงว่าจะได้มีโอกาสทําเช่นนั้นตลอดไป
อีกไม่นานเราก็จะได้กลับมาพบกันแล้วนะน้องสาวที่รักและพี่ก็จะได้เห็นภาพอันน่าภาคภูมิใจ ยามที่ปาป้าจูงมือเธอเดินไปตามช่องทางเดินภายในโบสถ์สู่แท่นบูชาที่พระเอกของเธอรออยู่ตรงนั้นอ้อ...หลังจากฮันนีมูนแล้วกรุณาสละเวลาให้พี่บ้างนะเรายังมีเื่จะต้องคุยกันเยอะแยะทีเดียว
ฝากความรักที่ไม่มีวันเสื่อมคลายให้ปาป้ากับน้าลิเดียด้วยรวมไปถึงน้องชายเล็ก ๆ ทุกคนที่ร่วมเผ่าเดียวกันกับเราฝากไปถึงอาเดวอนกับอาพอลลี่และญาติทุกคนที่น้องนึกออก อ้อ...อย่าลืมดร.โจกับเอ็ตต้าแล้วก็ลูกเล็ก ๆ ทั้งสองของเขาด้วยนะฝากจูบมาถึงท่านสาธุคุณของน้องด้วยหนึ่งที ถ้าน้องคิดว่าเหมาะสมพอที่จะทําได้โอ...แต่พี่ว่า จะแต่งงานกันอยู่แล้วไม่ต้องไปคํานึงถึงเื่ความเหมาะสมหรอกน่าถึงยังไงเธอก็ต้องจูบกันอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
คิดถึงน้องมาก
ชาร์ลอตต์ของน้อง
8K
