[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

โบร๋ว!

ท้องฟ้าค่อยๆมืดครึ้มจากหมู่เมฆสีดำ ไม่นานความรู้สึกเย็นก็เริ่มปกคลุมดาดฟ้า โยฮันจึงแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบนปรากฎว่าเมฆฝนกำลังรวมตัวกัน จากสัญชาตญาณของสัตว์บอกให้เขารู้ว่าอีกไม่นานฝนจะตกลงมาบนพื้นดิน เขากลับรีบหันมองไปทางการต่อสู้ของ 3 ซอมบี้ แม้จะตกใจที่พวกมันต่อสู้กันก็ตามที เขากลับภาวนาให้พวกมันฆ่ากันตายทั้ง 3 ตัวเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องลงมือด้วยตนเอง

ทันใดนั้นหนึ่งในหนูท่อระดับ 3 ก็ได้ทิ้งตัวลงไปนอนตายบนพื้นดิน ตามร่างกายเต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บเท้าสุนัข สิ่งที่สร้างความเสียหายให้มันหนักสุดคือรอยฟันบริเวณคอที่มีอยู่มากกว่าหลายสิบรอย จากร่องรอยเหล่านี้ทำให้หนูท่อตาย

โยฮันกลับไม่กล้าเข้าไปใกล้ ต่อให้เขาจะรู้ว่าเชื้อไวรัสที่แพร่กระจายออกมาหลังจากซอมบี้ตายจะทำให้เขาวิวัฒนาการได้ก็ตาม อันตรายจากการเข้าไปใกล้ซอมบี้ที่เหลืออีก 2 ยังคงมีมาก พวกมันทั้งสองกำลังอยู่ในโหมดคลั่ง เขากลัวว่าการปรากฎตัวของตนเองจะกระตุ้นให้พวกมันเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นตัวของเขาจึงต้องปล่อยโอกาสดีๆเช่นนี้ไป แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่มั่นใจว่าถ้ากระโดดลงไปใกล้ร่างซอมบี้ที่พึ่งตาย เชื้อไวรัสที่ทำให้วิวัฒนาการจะไหลเข้าสู่ตัวของเขา ดังนั้นการไม่เข้าไปใกล้จึงเป็นการลดความเสี่ยงที่ดีที่สุด

ดวงตาหลายคู่มองลงมาจากดาดฟ้า พวกเขามองไม่ค่อยเห็นการต่อสู้เพราะมีตึกหลายหลังบดบัง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีบางครั้งที่ร่างซอมบี้ถูกกระแทกจนโผล่ออกมาให้เห็นหน้า หลายคนรู้สึกดีใจเมื่อเห็นว่าซอมบี้มีแผลมากมาย จากการมองดูพวกเขาคิดว่าสุดท้ายพวกมันจะต้องตายจากบาดแผลสาหัสบนร่างกายแน่นอน

ตึง!

ชั้น 2 ของตึก 5 ชั้นปรากฎร่างของซอมบี้ 2 ตัวที่ต่อสู้กันแล้วกระแทกเข้าไปด้านใน หลังจากนั้นพวกมันก็เริ่มทำลายข้าวของรอบข้างแล้วพุ่งเข้าต่อสู้กันจนทำให้เกิดบาดแผลใหญ่ 

โยฮันมองภาพการต่อสู้ด้วยความรู้สึกกังวลใจ เขารู้สึกได้ถึงความฉลาดและไหวพริบของซอมบี้ระดับ 3

ทางฝั่งของสุนัขพยายามวิ่งเข้าด้านข้างและด้านหลัง ส่วนหนูท่อที่หันไม่ทันพยายามวิ่งเข้าไปในตึกที่พอดีกับตัวของมันเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย การต่อสู้ที่เขามองเห็นจึงเป็นการวิ่งหนีของหนูท่อที่พยายามทุบกำแพงเข้าไปหลบในตึกจากนั้นมันก็พยายามใช้ตึกแห่งนั้นตั้งรับ ถึงอย่างนั้นสุนัขที่กำลังเล่นงานมันกลับเป็นสุนัขตำรวจ มันมีวิธีการหลากหลายในการลากหนูท่อออกมากัด ทุกครั้งที่มันใช้เท้าหน้าไล่ข่วนหนูท่อจนด้านหลังไปติดกำแพงตึกอีกฝั่ง มันจึงพุ่งหนีไปให้ไกลก่อนจะวิ่งกลับมากระแทกตึกฝั่งที่หนูท่อใช้หลังพิงจนสามารถลากหนูท่อออกมาขย้ำด้านนอกได้

ฝั่งหนูท่อที่ถูกลากออกมาจากตึกครั้งแล้วครั้งเล่ากรีดร้องด้วยความกลัวตาย เลือดสีแดงไหลอาบไปทั่วร่างของมัน ขณะที่เท้าหลังของมันขาดออกจากร่างหลังถูกขย้ำเมื่อครู่นั้น มันจึงเปลี่ยนวิธีการสู้เป็นการทิ้งตัวรออีกฝ่าย เมื่อสุนัขเห็นว่าหนูไม่ไปไหนมันจึงวิ่งเข้าไปกัดแต่ก็ถูกอีกฝ่ายใช้เท้าหน้าข่วนเต็มแรง แม้มันจะพยายามวิ่งอ้อมแต่ก็ถูกหนูท่อใช้ขาทั้ง 3 วิ่งไล่ตามอย่างไม่คิดชีวิต ต่อให้มันจะหนีขึ้นที่สูงหนูท่อกลับพยายามไล่ต้อนมันจนทำให้สุนัขต้องหนีเพราะอีกฝ่ายเลือกที่จะปะทะโดยไม่คิดชีวิตกับมัน

ตึกหลังแล้วหลังเล่าถล่มลงมากองบนพื้นดิน ร่างใหญ่ของสุนัขที่พยายามวิ่งเริ่มมองหาตึก 2 - 3 ชั้นเพื่อกระโดดขึ้นไปเหยียบบนหลังคา เพียงแต่ว่าตึกที่สูงพอจะขึ้นไปกลับถูกถล่มลงมาหมดจากหนูท่อที่ใช้เท้าของมันข่วนทุกสิ่ง ทันใดนั้นหนูท่อกลับหยุดนิ่ง มันทำเพียงมองสุนัขด้วยใบหน้าโกรธแค้นไม่คิดตามอีก แต่ถึงอย่างนั้นมันกลับไม่ได้คิดที่จะยอมแพ้ หากอีกฝ่ายต้องการต่อสู้มันจะตอบสนองด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

โบร๋ว!

เสียงคำรามส่งออกมาจากสุนัขระดับ 3 หลังจากนั้นมันก็เริ่มหุบปากแล้ววิ่งวนรอบตัวหนูท่อช้าๆเพื่อดูอาการของอีกฝ่าย ส่งผลให้การต่อสู้อันดุเดือดหยุดลงกระทันหัน ทว่ามันก็พร้อมที่จะปะทุขึ้นมาทุกเมื่อหากซอมบี้ทั้ง 2 เข้าใกล้ระยะการโจมตีของกันและกัน

โยฮันที่เห็นว่าต่างฝ่ายต่างดูเชิงของกันอีกครั้งนั้น เขาจึงวิ่งไปยังหนูท่อระดับ 3 ที่พึ่งตาย ตอนนี้จุดที่มันนอนอยู่ไม่มีอันตรายเขาจึงคิดจะเข้าไปเก็บเล็บเท้าเพื่อใช้ทำอาวุธ

อย่างไรก็ตามเชื้อไวรัสที่ทำให้เขาวิวัฒนาการกลับหายไปแล้ว อัตราการวิวัฒนาการของเขาจึงยังคงเท่าเดิม เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่จะต้องเก็บนอกจากเล็บมือของมัน โยฮันจึงเปลี่ยนมือให้กลายเป็นก้ามปูจากนั้นก็ออกแรงบีบไปบริเวณเล็บแต่ละนิ้วเพื่อตัดมันออกมา

แกล็บแกล็บ ….แกล็บ

“ ไว้ค่อยมาเก็บอีกทีก็แล้วกัน ”

กรงเล็บถูกตัดออกมา 4 อัน หลังจากนั้นโยฮันจึงวิ่งกลับขึ้นไปบนตึกเพื่อมองดูความพิเศษของเล็บทั้ง 4 ที่มีความยาวราว 1 เมตร ขนาดของมันใหญ่ไม่ต่างจากแขนเด็ก เขาต้องสำรวจมันก็เพราะสงสัยว่าเหตุใดมันถึงมีความคมมากพอจะตัดของหลายอย่าง

เมื่อมองไปยังกรงเล็บของหนูท่อเขาพบว่าส่วนโค้งด้านในของเล็บมีรอยหยักเหมือนใบเลื่อยเล็กๆ ความคมของมันไม่ต่างจากใบมีดโกน อย่างไรก็ตามเพียงแค่เล็บเหล่านี้ไม่พอจะตัดกำแพงได้ เขาลองใช้เล็บฟันพื้นปูนบนดาดฟ้าดูแล้ว มันทำได้ไม่ต่างจากมีดทั่วไป แต่ที่ทำให้มันฟันปูนขาดเป็นสองส่วนได้ มาจากน้ำหนักของมือและพละกำลังของหนูท่อ ซึ่งเขาก็สามารถทำได้เหมือนมัน แค่เขาถือเล็บหนูท่อให้มั่นคงที่สุดทำราวกับว่ามันคืออวัยวะส่วนหนึ่งของร่าง ยิ่งทำให้ข้อมือแข็งที่สุดพลังที่ได้จากมันก็ยิ่งสูงจนตัดพื้นปูนได้อย่างง่ายดาย

เดิมทีเขาสามารถทุบพื้นปูนได้ด้วยพละกำลังแขน เมื่อกำเล็บเอาไว้ให้มั่นคงแล้วฟันพื้นปูนพละกำลังที่ส่งไปยังเล็บที่มีความคมจึงส่งเสริมให้พลังทำลายเพิ่มสูงจนตัดพื้นได้ หลังจากที่เขารู้ว่าเล็บนี้กลายเป็นไม้ตายจึงหุบยิ้มไม่อยู่

โบร๋ว!

เสียงหอนส่งออกมาจากร่างของสุนัข  โยฮันจึงชะโงกหน้าออกจากดาดฟ้าเพื่อดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้นมันถึงส่งเสียงร้องแสดงความไม่พอใจ ทันใดนั้นสุนัขที่สู้กับหนูท่อตัดสินใจวิ่งหนีไป ปล่อยหนูท่อให้ยืนนอนอยู่กับบาดแผลสาหัส ถึงอย่างนั้นมันกลับยังมีพลังชีวิต  การที่สุนัขวิ่งหนีออกไปทำให้เขารู้ว่ามันยอมแพ้ที่จะฆ่าหนูท่อ ดูท่ามันคงประเมินแล้วว่าถ้าสู้ต่อไป ตัวของมันเองจะตกอยู่ในสภาพไม่ต่างจากหนูท่อจนอาจจะถูกลอบโจมตีได้ การหนีไปของมันโยฮันไม่รู้ว่ามันจะไปหลบอยู่ที่ไหน แต่ตอนนี้เขารู้แค่ว่าได้โอกาสที่เขาจะฆ่าหนูท่อ

หลังจากรอให้สุนัขหายไปไกลจนมั่นใจว่ามันไม่วกกลับมาอีก โยฮันจึงวิ่งเข้าไปใกล้หนูท่อ มันเองที่สัมผัสได้ถึงเสียงจากการเคลื่อนไหวจึงกรอกตามองดูเขา ต่อให้มันจะอยู่ในท่าทางราวกับนิ่งเตรียมตัวใกล้ตาย โยฮันกลับรู้ว่ามันแค่แกล้งเท่านั้น หากเขาเข้าไปใกล้มันพร้อมที่จะกระโจนตะครุบเขาในทันที

“ สภาพดูไม่ได้เลยนะ ท่าทางจะเจ็บน่าดูนะนั่น ดูสิฉันได้อะไรมา ”

โยฮันกำเล็บเอาไว้ในมือทั้งสองข้าง เล็บมืออีก 2 เหน็บอยู่ข้างเอวเตรียมไว้ใช้หากเล็บที่ถือหลุดมือ อีกฝ่ายมองเห็นเล็บมันกลับไม่แสดงท่าทางใดออกมา ยังคงมองเขาเช่นเดิมราวกับปลาใกล้ตาย

หลังจากกำมือให้แน่น โยฮันจึงเดินรอบๆตัวของมันเหมือนที่สุนัขทำ ทว่าเขากลับรู้สึกกดดันไม่ว่าจะเดินไปทางฝั่งใดก็ตาม แม้อีกฝ่ายจะอยู่ในท่านอนราวกับรอให้เขาเข้าไปฆ่าง่ายๆ มันกลับพยายามตรวจสอบเขาตลอดจนสัมผัสได้ผ่านสัญชาตญาณ ถึงอย่างนั้นเขาก็มีวิธีจะฆ่ามันแล้ว หากอีกฝ่ายวางแผนล่อเขาให้เข้าไปหา เขาก็จะเล่นตามน้ำไป 

“ ไม่มีแรงแม้แต่จะเคลื่อนไหวเลยหนิ ฮ่าๆๆ งั้นฉันขอชีวิตแกไปล่ะนะ ”

โยฮันเดินเข้าจากด้านหน้าของมัน ท่าทางการเดินของเขาไม่ได้มั่นคงและดูไม่ระมัดระวังตัวเลยแม้แต่น้อย มันดูสบายไร้แรงกดดันใดๆทั้งสิ้น ทันทีที่เขามายืนอยู่ปลายจมูกหนูท่อมันกลับมองเขาด้วยใบหน้านิ่งเฉยเช่นเดิม ไม่แม้แต่จะมีความคิดสังหาร  โยฮันจึงใช้เล็บในมือซ้ายจิ้มลงไปยังจมูกของมันพร้อมกับแสดงสีหน้าท่าทางเยาะเย้ยออกมา

แต่แล้วหนูท่อกลับลุกด้วยความเร็วพลัน ภายใต้การลุกมันก็ได้ตวัดกรงเล็บเท้าหน้าหวังจะตัดร่างของโยฮันออกเป็นส่วนๆ เพียงแต่เขากลับกระโจนขึ้นไปบนฟ้าเพราะสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวตั้งแต่แรก 

ทันทีที่เขาเหยียบลงไปบนศีรษะของมันหนูท่อถึงขั้นตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองเร็วกว่า เมื่อขาทั้งสองเหยียบลงไปบนศีรษะหนูท่อจึงพยายามโยกตัวเพื่อสลัดโยฮันทิ้งไป  เขากลับจิกเล็บเท้าลงไปบนศีรษะของหนูแล้วใช้เล็บยาวในมือทั้งสองแทงลงไปบนผิวของมัน ด้วยการแทงสุดกำลังส่งผลให้กรงเล็บของหนูพุ่งเข้าไปจนสุด ด้วยความยาวหนึ่งเมตรมันได้ฝังลึกลงไปบนศีรษะ นับว่าเป็นการฆ่าที่ง่ายดายไม่น้อย

ร่างขนาดใหญ่ทิ้งตัวลงไปนอนนิ่งบนพื้นดิน ทันใดนั้นโยฮันก็พบเข้ากับละอองสีเขียวพุ่งเข้ามาในร่าง มันคือระอองของเชื้อไวรัส เขาจึงตรวจสอบอัตราการวิวัฒนาการของตน จากการฆ่าซอมบี้มาหลายตนตอนนี้เขามีอัตราการวิวัฒนาการอยู่ที่ 35 % ส่วนอัตราการติดเชื้ออยู่ที่ 10 % จากเดิมเคยพุ่งสูงถึง 15 %

“ เล็บของแกทั้งหมดขอฉันก็แล้วกัน ”

โยฮันใช้มือตัดนิ้วของมันเพื่อเก็บเล็บไปทำอาวุธ มันมีความแข็งมากกว่าเหล็กเพราะสามารถกรีดเหล็กให้เป็นรอยได้ หลังจากเก็บเล็บของหนูได้ 12 เล็บโยฮันจึงรีบวิ่งกลับไปหาน้องสาว เขาต้องการยืนยันว่าอีกฝ่ายปลอดภัยหรือเปล่า เพียงแต่ว่าน้องสาวเขากลับกำลังโยนเศษซากบ้านออกจากจุดที่เป็นห้องลับใต้ดิน เขาจึงวิ่งเข้าไปหาเธอ

“ ทำไมลงมาจากตึกล่ะ ”

“ หนูเห็นพี่ฆ่าหนูท่อแล้ว หมาตัวนั้นก็วิ่งหนีไป หนูเลยลงมาดูอาหาร ”

“ พวกนั้นเป็นยังไงบ้าง ”

โยฮันหันมองไปบนดาดฟ้าของตึกที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เขาสังเกตเห็นคนจำนวนหนึ่งหันมองมายังเขาและน้องสาว

“ หนูไม่ได้คุยอะไรมากนัก แต่ที่รู้ๆคือพวกเขาไม่รู้การวิวัฒนาการ ”

“ พวกเขาควรจะรู้หนิ ”

“ ไม่มีใครรู้เลยค่ะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใช้ปืนเป็นส่วนใหญ่จนอัตราการวิวัฒนาการส่วนมากสลายหายไป พี่ว่างหรือยัง บาดเจ็บตรงไหนไหม”

“ ที่แขนเป็นแผล แต่ก็ยังไม่ถึงกับตาย ”

“ หนูจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่พี่กลับจากร้านสะดวกซื้อมีแอลกอฮอล์ล้างแผลด้วย ช่วยหนูย้ายของพวกนี้ทีแล้วจะทำแผลให้ ”

“ มันไม่เป็นอะไร ดูเหมือนว่าฉันจะรักษาตัวเองได้เล็กน้อย แผลขนาดนี้หากให้เป็นมนุษย์คงตายเพราะเลือดหมดตัว แต่เลือดฉันกลับหยุดไหลหลังจากผ่านไปได้แค่ 2 นาทีเท่านั้น ตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าแผลมันจะค่อยๆหายดีด้วย อีก 2 - 3 วันมันอาจจะหายเป็นปกติ ”

“ แล้วอัตราการติดเชื้อของพี่ล่ะ ”

“ มันกำลังลดลง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ”

แอลลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าพี่ของเธอพ้นขีดอันตราย การค้นบ้านครั้งนี้จุดประสงค์แรกของเธอคือการหาอุปกรณ์มาทำแผลให้พี่ชาย เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายปลอดภัย เธอจึงเปลี่ยนแผนไปเป็นสำรวจห้องลับใต้ดินแทนเพื่อดูว่ามีอะไรกินได้หรือไม่.