ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 40: ปิดฉากปฐมบท

หลิงเซียวโค้งคำนับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังกลับอย่างเด็ดเดี่ยว

เขาก้าวเท้าออกจากเขตแดนของหมู่บ้าน...ก้าวข้ามเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นระหว่างบ้านและความเป็นนิรนาม...ระหว่างอดีตและอนาคต

เสียงจอแจของหมู่บ้านที่คุ้นเคยค่อยๆ เลือนหายไปเบื้องหลัง ถูกแทนที่ด้วยเสียงลม, เสียงใบไม้ไหว และเสียงเพรียกแห่งพงไพรที่กว้างใหญ่ไพศาล เขาไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่ครั้งเดียว
ในใจของเขา จิตวิญญาณของ "ภพ" กระซิบขึ้นอย่างเงียบๆ

"บทที่หนึ่ง...จบแล้ว"

เขาเดินลึกเข้าไปในป่าจนกระทั่งแน่ใจว่าลับตาคนโดยสมบูรณ์แล้วจึงหยุดลง เขายืนอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้โบราณต้นหนึ่งและหยิบม้วนหนังอสูรที่ประมุขมอบให้ขึ้นมาคลี่ออก

แผนที่ของแคว้นเมฆาครามปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันกว้างใหญ่กว่าที่เขาจินตนาการไว้หลายเท่า ดินแดนของเผ่าวิญญาณและเมืองเมฆาชายป่าเป็นเพียงจุดเล็กๆ ที่มุมตะวันตกเฉียงใต้ของแผนที่เท่านั้น

สายตาของเขาไล่ไปตามเส้นทางต่างๆ ผ่านเทือกเขา, แม่น้ำ, และที่ราบอันกว้างใหญ่ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่จุดที่ถูกทำเครื่องหมายไว้โดดเด่นที่สุดใจกลางแผนที่...

"เมืองระฟ้า"...และที่ตั้งของ "นิกายกระบี่คราม"

"ระยะทางไกลโข" เขาพึมพำกับตัวเอง "หากเดินทางตามเส้นทางปกติของพ่อค้า อาจต้องใช้เวลาหลายเดือน"

แต่เขาไม่ใช่พ่อค้า

สายตาของเขาไล่ไปตามเส้นทางที่สั้นกว่า...เส้นทางที่ตัดผ่าน "เทือกเขาอสูรคำราม" และ "ที่ราบเงามายา" สถานที่ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยสัญลักษณ์อันตรายสีแดงฉาน

"เส้นทางนี้...น่าสนใจกว่าเยอะ" จิตวิญญาณของนักอ่านนิยายในตัวเขารู้ดีว่าเส้นทางที่อันตรายที่สุด มักจะซ่อนวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้เสมอ อันตรายและโอกาสคือของคู่กัน

เขาตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ท้าทายที่สุดในทันที
เมื่อกำหนดทิศทางได้แล้ว เขาก็เก็บแผนที่เข้าอกเสื้อ ความรู้สึกอิสระอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ตลอดชีวิตในโลกใบนี้ เขาถูกผูกมัดด้วยสถานะ "คนนอกคอก" ของเผ่าวิญญาณ ถูกจำกัดอยู่ในอาณาเขตของป่าผืนเล็กๆ แห่งนี้

แต่บัดนี้...ไม่มีสิ่งใดมาผูกมัดเขาได้อีกต่อไปแล้ว
โลกทั้งใบคือลานฝึกซ้อมของเขา! สัตว์อสูรทั้งหมดคือคู่มือของเขา! และยอดฝีมือทั้งหลายก็คือหลักไมล์บนเส้นทางสู่จุดสูงสุดของเขา!

ความทะเยอทะยานที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ลึกในใจ บัดนี้ได้ลุกโชนขึ้นมาราวกับไฟป่า!

เขาทะยานร่างไปเบื้องหน้า!

ฝีเท้าของเขาไม่ได้เชื่องช้าอีกต่อไป แต่กลับรวดเร็วราวกับสายลม ร่างสีดำและผมสีเงินของเขากลายเป็นเพียงเงาพร่าเลือนสายหนึ่งที่พุ่งทะยานผ่านพงไพร มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ...สู่ดินแดนที่ไม่เคยรู้จัก สู่การผจญภัยครั้งใหม่!

บทแห่งการกำเนิด...บทแห่งการต่อสู้เพื่อเผ่าพันธุ์...ได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แล้ว