พระชายาเจ้าน้ำตาของท่านอ๋องจอมโหด

ชายชุดดำถอนหายใจอย่างโล่งอกเขายกมีดขึ้นตั้งใจจะแทงชายวัยกลางคนผู้นั้นให้สิ้นใจไป ชายคนนั้นหลับตาเตรียมรับความตายที่จะมาถึงอย่างยินยอม ในขณะที่มีดกำลังแทงลงไป ชายชุดดำเหลือบเห็นแสงสีขาวเงาวับทางหางตา เขารีบถอยหลังไปสองสามก้าวก่อนที่จะหลบลูกศรของธนูที่ยิงใส่เข้ามาได้ทันอย่างฉิวเฉียด

ร่างในชุดสีขาวมีผ้าดำคลุมที่ใบหน้าปรากฏกายขึ้นต่อหน้าพวกเขา เขาขว้างของบางอย่างลงพื้น ควันกระจายออกไป จนบดบังสายตาทัศนียภาพของพวกเขาจนหมด เหล่าชายชุดดำพากันไอสำลักอย่างรุนแรงเมื่อควันจางลง เขาก็มองไม่เห็นชายวัยกลางคนผู้นั้นอีกต่อไป!

หยิ่นเจียวใช้โอกาสนี้รีบพาตัวเองออกจากฝูงชนที่คลาคล่ำ เมื่อออกมาได้ ก็เห็นว่าตนเองยืนอยู่บนถนนที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกไม่สบายใจเข้ามาเกาะกุมในหัวใจของหยิ่นเจียว นี่เป็นอีกสาเหตุที่หยิ่นเจียวไม่ชอบที่จะออกไปไหนเลย เป็นเพราะการรับรู้เส้นทางของนางแย่มากจนถึงแย่ที่สุด ในยุคปัจจุบันยังดีที่มีจีพีเอสนำทาง แต่ในสมัยโบราณแบบนี้จะมีได้อย่างไรกัน? !

"พี่ชาย! พี่สาว! " หยิ่นเจียวร้องเรียกออกมาท่ามกลางถนนที่ว่างเปล่า ความกลัวในหัวใจของนางเพิ่มขึ้นทุกที หากมีแต่เสียงลมพัดมาราวกับเสียงใครคร่ำครวญร่ำไห้

"วู้! " ตาของเจียวเจียวเป็นสีแดง หญิงสาวขนลุกไปทั้งตัว ในมือกำโคมกระต่ายเอาไว้แน่น หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูดปลอบใจตัวเอง

หยิ่นเจียว อย่างกังวลไปเลย อีกสักครู่ก็จะเจอหาทางกลับบ้านได้แล้ว!

เหมือนคำปลอบใจจะได้ผล หยิ่นเจียวเหลียวซ้ายแลขวา ดูเหมือนนางจะมาถูกทางแล้ว ..หญิงสาวกัดฟันก้าวเดินไปตามทาง นางไม่อาจจะอยู่เฉยรอความตายอยู่ตรงนี้ได้! คิดแล้วก็ได้แต่เดินไปตามทางที่หยิ่นเจียวรู้สึกเหมือนคุ้นเคย เพียงแต่หยิ่นเจียวไม่รู้สักนิดว่าทางที่เดินไปนั้นเป็นเส้นทางที่ตรงกันข้ามกับทางกลับบ้าน!!

หยิ่นเจียวตัวสั่นหากยังทำใจกล้าฝืนเดินไปตามถนนเส้นนั้น ที่น่ากลัวก็คือนางไม่เจอใครเดินผ่านมาเลยสักคนเดียว หากเจอก็ยังถามทางเขาได้บ้าง ..

ทางเดินนั้นมืดลงเรื่อยๆ มีเพียงแสงไฟจากโคมกระต่ายในมือของหยิ่นเจียวเท่านั้นที่ยังคงลุกโชนส่องแสงนำทางให้นางอย่างดื้อรั้น

“วู้ๆ วู้ๆ พี่ชาย! พี่สาว! พี่อยู่ไหน? “ หยิ่นเจียวรู้สีกว่าเท้าเจ็บมาก เอวก็ปวดเมื่อย แข้งขาอ่อนแรงมิหนำซ้ำท้องก็ยังหิวโหยอีกด้วย หลังจากเดินไปได้สักพัก หยินเจียวก็ไม่พบใครบนถนนเส้นนั้นเลย นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

"พี่ชาย! พี่สาว! ฮือๆๆ พี่จ๋า " หยิ่นเจียวร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น ดวงตาบวมเป่ง จมูกเป็นสีแดงดูแล้วน่าสมเพชเวทนามาก

"พี่สาววววว! "

"นั่นใครน่ะ? ! " หยิ่นเจียวเสียงสั่น นางกอดเข่าเหลือบตามองไปมาอย่างหวาดกลัว

***********