ในวัยเด็ก...ซือหานมีสหายรักที่สนิทสนมและไว้ใจได้อยู่สองคน หนึ่งในนั้นคือบุตรชายเถ้าแก่โรงหมอ ‘อี้ชวน’ และอีกคนคือบุตรชายพ่อค้าขายผัก อาหารนามว่า ‘ฉีิ’
ซือหานได้ทำการแอบสร้างรูหมารอดไว้ที่กำแพงจวนด้านหลัง ติดกับเรือนนอนของเขา จากนั้นก็วางแผนให้อี้ชวนและฉีิสวมใส่ชุดปิดบังใบหน้า เข้ามาในเรือนนอน ผ่านรูหมารอด เขาจะกะจังหวะเวลาให้ประจวบเหมาะกับกิจกรรมลับของจิวหรง และให้ทั้งสองฝ่ายพบกันใน่เวลานั้น
ตอนแรกที่ได้ยินแผนการของสหาย ทั้งอี้ชวนและฉีิก็บังเกิดความรู้สึกสองใจ พวกเขาลังเล เพราะหากเกิดข้อผิดพลาดไป ชื่อเสียงบุตรชายโรงหมอกับอนาคตเถ้าแก่ร้านผักคงได้ป่นปี้หมด ไม่พอเท่านั้นยังได้ติดคุกติดตารางด้วยซ้ำ
แต่สุดท้ายทั้งสองคนก็ยอมให้ความร่วมมือ คงเป็เพราะเป้าหมายของพวกเขา ไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไป แต่เป็องค์หญิงหก ที่มีความงดงามติดทำเนียบลำดับสามอย่างหลี่จิวหรง สตรีที่เพียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตาและกิริยาท่าทาง
โดยที่ซือหานกระชับสหายสนิททั้งสองคนเอาไว้ เขาย้ำแล้วย้ำอีกหลายครั้งว่า “หากจิวหรงไม่ยอม พวกเ้าห้ามข่มขืนหรือใช้กำลังทำให้นางยอมเด็ดขาด ข้าแค่้ารู้ว่านางจะตัดสินใจอย่างไรเท่านั้น ไม่ได้้าเห็นชายใดมาข่มขืนภรรยาของตัวเอง”
“แล้วถ้านางยอมละ??” อี้ชวนเอ่ยถาม
ซือหานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างลำบากใจ
“หากว่าจิวหรงยอมพวกเ้าจริงๆ ก็ให้พวกเ้าช่วยนางให้สมปรารถนาสักครั้งเถอะ”
ได้ยินเช่นนั้น มุมปากของฉีิยกยิ้มกว้าง “ครั้งเดียวอะไร ครั้งนี้ถือเป็การทำตามหน้าที่ ส่วนอีกครั้งถือเป็รางวัลตอบแทน พวกเราสามคนกับแม่นางจิวหรงคนเดียว แค่ข้าคิดของรักที่อยู่ตรงหว่างขาก็บวมแข็งขึ้นมาเลยเว้ย”
“ข้าจะไม่ขัดขวางหากมันเป็ความปรารถนาของนาง แต่พวกเ้าต้องจำให้ขึ้นใจ หากว่าจิวหรงไม่ยอม จะต้องถอยกลับทันที ถ้าหน้ามืดทำร้ายภรรยาของข้าละก็ คงไม่ต้องให้พูดว่า ข้าจะลงมือจัดการอย่างไร”
ฉีิยิ้มแห้งๆ “คนอื่นอาจไม่รู้ แต่พวกข้ารู้ว่าตอนเด็กเ้ามันอันธพาลใหญ่ วางใจเถอะ พวกข้าไม่กล้าขัดคำสั่งของเ้าหรอกนา”
อี้ชวนพยักหน้าเห็นด้วย “หากได้ลิ้มรสกลีบกุหลาบของแม่นางจิวนับว่าเป็บุญของพวกข้า แต่ถ้านางขัดขืนหรือปฏิเสธ พวกข้าก็จะไม่บังคับและยอมถอยหนีแต่โดยดี”
หลังจากที่ตกลงแผนการกันได้แล้ว ซือหานเฝ้ารอกำหนดการที่นัดหมายไว้กับสหายทั้งสองคน ตลอดสัปดาห์ซือหานแทบไม่ได้ทำเื่บนเตียงกับภรรยาเลยแม้แต่ครั้งเดียว โดยเขาจะอ้างอาการปวดหัว เขามักจะออกจากจวนในตอนเช้า ยามอู่เขาจะกลับบ้านและเฝ้ารอวันที่ผ้าม่านของห้องจะถูกเลื่อนปิด และในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง
ซือหานเห็นผ้าม่านของห้องค่อยถูกกางปิดทีละบาน เขารีบขึ้นรถม้าไปที่ร้านค้าของอี้ชวนและฉีิเพื่อตามทั้งคู่มา ทำภารกิจพิสูจน์ความรักและความซื่อสัตย์ให้กับเขา
คงไม่ใช่แค่ ซือหานที่รอคอยวันนี้ ดูเหมือนว่าฉีิและอี้ชวนเองก็รอคอยวันและเวลานี้ด้วยเช่นกัน พวกเขาทั้งสามคนใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็พากันมาถึงจวนตระกูลหลาง
ซือหานนัดแนะและย้ำให้สหายทั้งสองคนฟังอีกครั้ง “ถ้าจิวหรงขัดขืน พวกเ้าจะต้องถอยทันที เข้าใจใช่ไหม”
“แน่นอน แต่ถ้านางเครื่องติด เ้าก็อย่าได้เข้ามาขัดขวางพวกข้าก็พอ” ฉีิตอบกลับ โดยที่สายตาจ้องมองไปยังห้องนอนของซือหาน ตาไม่กระพริบ
อี้ชวนพยักหน้าตอบรับคำพูดของสหาย “ยังไงนางก็เป็ภรรยาเ้า หากไม่ยินยอมพวกเราย่อมไม่ขืนใจอย่างแน่นอน”
จากนั้นซือหานได้นำชุดดำที่ปกปิดใบหน้าออกมาและส่งให้ทั้งสองคนสวมเอาไว้ ด้วยลักษณะการตัดเย็บที่ถูกสั่งทำขึ้นเป็พิเศษ แม้จะถูกแรงกระชากก็ยากที่จะหลุดจนเปิดเผยใบหน้า
เวลานี้จิวหรงคงกำลังเพลิดเพลินกับแก่นกายเทียมทั้งสองแท่งอยู่ หากถูกขัดอารมณ์กลางคัน ก็คงได้รู้กันว่า จิวหรงจะยอมกางขาให้กับพวกโจรสวาทที่บุกเข้าไปหรือไม่??
ยิ่งคิดยิ่งสงสัย ซือหานจึงพูดขึ้น “ข้าขุดช่องไว้ด้านหลัง พวกเ้าเข้าไปได้เลย”
เห็นสหายทั้งสองคนมุดรูหมารอดเข้าไป ซือหานได้นำบันไดที่เตรียมเอาไว้ ปีนข้ามกำแพงไปอยู่บนหลังคาเรือน นอกจากเขาจะทำรูหมารอดไว้ให้สหายของเขาแล้ว เขายังเจาะรูหลังคาเพื่อที่จะได้มองเห็นทั่วห้องจากมุมบนไว้อีกด้วย
เวลานี้ฉีิดูจะกระเหี้ยนกระหือรือเป็พิเศษ อี้ชวนที่อยู่ด้านหลังจึงพูดเตือน “อย่าลืมที่ซือหานกำชับกับพวกเราไว้ละ พวกเราจะทำผิดกับสหายไม่ได้...เข้าใจนะ”
ฉีิรับปาก พร้อมกับย่องเบาเข้าประชิดประตูห้อง “ข้าเข้าใจดี ซือหานเป็เพื่อนที่ดีของพวกเรา แต่ว่าแม่นางจิวหรงก็เป็นางฟ้านาง์ในใจของชายหนุ่มทั่วฉางอัน แม้ไม่ได้ร่วมรักแต่อย่างน้อยๆ ขอข้าเห็นร่างเปลือย ได้จับได้คลึงหรือได้แหวกกลีบกุหลาบของนางก็ยังดี”
ทันทีที่ทั้งสองคนผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าไม่ได้เป็อย่างที่ซือหานได้บอกเอาไว้ จิวหรงไม่ได้กำลังระเริงกามอยู่กับแก่นกายเทียม ทว่านางพึ่งจะขึ้นจะอ่างอาบน้ำเท่านั้น
ฉีิและอี้ชวน ทั้งสองคนใเมื่อเห็นว่าไม่เป็ไปตามแผนการที่วางเอาไว้
“พวกเ้าเป็ใคร เข้ามาได้...!!!” ยังไม่ทันที่จิวหรงจะพูดจบประโยค ฉีิเข้าประชิดและใช้ฝ่ามือหนาปิดปากนางไม่ให้ส่งเสียงสายตาของฉีิบอกให้อี้ชวนเข้ามาช่วยกัน
เห็นแบบนั้นอี้ชวนจึงเลยตามเลย เขาเข้าประชิดประกบจิวหรงจากทางซ้ายและขวา ทั้งคู่ยังดำเนินการตามแผนการที่เตีรยมไว้ โดยมีสายตาที่มองผ่านรูบนหลังคาของซือหานจ้องมองไม่กระพริบ
“อื้อ...อวกแอ..อะอำอะไรอะ....อย่า” จิวหรงร้องะโออกมา เสียงของนางดังรอดฝ่ามือหนาจับใจความได้ไม่ชัดเจน
“ไม่ต้องร้องไป ข้ารู้ว่าเ้าเป็นางโลมร่านสวาท สองแก่นกายที่เ้าฝันถึงอยู่ตรงนี้แล้ว” ฉีิพูดพร้อมกับบีบปากของจิวหรงให้เปิดออก เขาจูบปากของนางอย่างดุดัน ลิ้นยาวตวัดเข้าไปด้านในไล่เรียงฟันทีละซี่อย่างหื่นกระหาย
ที่ฉีิกล้าทำแบบนี้เป็เพราะซือหานเคยบอกเอาไว้ว่า จิวหรงนั้นมีนิสัยกลัวเืเป็อย่างมาก ถึงอย่างไรนางก็ไม่กล้ากัดลิ้นของพวกเ้าแน่นอน
อี้ชวนดึงผ้าคลุมตัวสีขาวของหญิงสาว ออกเผยให้เห็นผิวขาวสว่าง หน้าอกที่เต่งตึง และขนลับที่ขึ้นพอดีตา เขาอดทนไม่ไหวใช้มือขวาบีบขยำหน้าอกเต็มเต้า และใช้มือซ้ายลูบขนลับ จิวหรงพยายามดิ้นสู้ แม้ว่าปากจะถูกลิ้นของฉีิอุดเอาไว้จนไม่สามารถขัดขืนได้
จิวหรงพยายามเอาตัวรอด นางอาศัย่เวลาที่ปากของอีกฝ่ายเลื่อนลงไปไซร้ที่ซอกคอ ร้องะโออกมา
“อย่า...อย่าทำอะไรข้า...ชะ...ช่วย!!” จิวหรงดิ้นเต็มกำลัง นางขัดขืนเต็มที่ ซือหานเห็นแบบนั้น เขากลับลืมสิ่งที่ตัวเองเป็ฝ่ายกระชับกับสหายเอาไว้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจของเขาถึงมีความคิดว่า ‘ให้ร้องและขัดขืนแรงกว่านี้อีกสักหน่อยก็แล้วกัน ถึงจะเข้าไปช่วย’
อ่านแบบจัดหน้ากระดาษ ไม่ขัดใจ ช่องทาง Ebook
244
