บัลลังก์เลือดเงามังกร

     คืนนั้น คืนเหมันต์ที่มืดมิดของรัชศกเหยียนปีที่ 28 ท้องฟ้าสว่าง ไร้เงาเมฆ ไม่มีดวงดาว มีเพียงแต่ความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนทุกอย่างทีละนิดๆ พร้อมกับกลิ่นคาวเ๣ื๵๪ลอยมาตามลมและเสียงที่ข้า คุณหนูใหญ่หลิวแห่งจวนเสนาบดีการคลัง นามว่า หลิวเซียงเยว่ ได้ยินและไม่มีวันลืมคือ อย่าไว้ชีวิตแม้แต่เพียงคนเดียว

     ตอนนั้นข้ายืนอยู่กลางลานดอกเหมยสีแดงชาด ตัดกับพื้นสีขาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ ถ้าเป็๞ในเวลาปกติท่านพ่อ ท่านแม่ของข้าคงมานั่งจิบชาในคืนเหมันต์ พร้อมเล่นกระดานหมากและดูทุกคนในจวนพูดคุยสนุกสนานอย่างชื่นมื่นอบอุ่น ให้สมกับเป็๞ฤดูเหมันต์ที่ประดับไปด้วยดอกเหมย ภาพนี้ราวกับภาพวาดที่จิตรกรชื่อดังเป็๞คนวาด

     ณ เวลานี้ในสถานที่เดียวกัน แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนข้าตอนนี้กลับกลายเป็๲พื้นสีขาวราวหิมะ ที่ความสีแดงชาดของดอกเหมยยังคงอยู่ แต่มีองค์ประกอบอย่างนึงที่จวนเสนาบดีการคลังไม่ควรมีคือ รอยเ๣ื๵๪ ใช่แล้วเท้าข้าเปื้อนเ๣ื๵๪ มือข้าสั่น แต่ใบหน้าข้าไม่มีคราบน้ำตา เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าที่มองผ่านม่านตาว่างเปล่าของข้า มันเกินกว่าคำว่าโศกเศร้าไปแล้ว

     “ท่านพ่อ…” เสียงของข้าแห้งผาก ร่างของท่านพ่อผู้อบอุ่นสง่างามล้มลงต่อหน้าข้า โดยที่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด เสื้อคลุมตัวโปรดสีขาวดุจหยกที่ท่านแม่เป็๞ผู้ปักให้ย้อมไปด้วยสีแดง ภาพเสนาบดีการคลังที่ซื่อตรง ดำรงธรรม์ นอนแน่นิ่ง ดวงตาจ้องมองมาที่ข้าดวงความห่วงใย แม้ท่านจะสิ้นใจไปแล้ว แต่ความห่วงใยที่มีต่อบุตรสาวอย่างข้าไม่เคยจางหาย

ตอนนี้ข้ารู้แล้ว นี่ไม่ใช่การลงโทษ แต่คือการลบตัวตนจากทางราชสำนัก ข้าขยับเข้าหาท่านพ่อเพียงก้าวเดียว คมดาบสีเงินประกายเย็นวาบก็จ่อที่ลำคอข้า

     “เสนาบดีการคลังทรยศต่อราชสำนัก ยักยอกทรัพย์ ใช้อำนาจในทางมิชอบ สมัครรับพรรคพวก ให้ป๹ะ๮า๹ทั้งตระกูล” เสียงขันทีคนหนึ่งอ่านราชโองการ แต่ข้าหลิวเซียงเยว่กลับหัวเราะเสียงแ๵่๭ แต่เย็นวาบจยข้ายังแปลกใจ

     “ทรยศเหรอ…” ข้ารู้ดี ว่าท่านพ่อค้นพบอะไร ข้าเงยหน้าขึ้น มองไปยังกองทหารที่อยู่ตรงหน้า แม้มองไม่ชัดเนื่องจากแสงไฟจากคบเพลิงมืดสลัว แต่ข้ารู้มีใครบางคนกำลังนั่งมองเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ และ ณ วินาทีนั้นข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่ใช่เป้าหมาย แต่เป็๲สิ่งที่ต้องหายไป ดาบถูกยกขึ้น ข้าหลับตานึกภาพผู้คนในจวนนับร้อยเจ็ดสิบเจ็ดชีวิตที่เป็๲ครอบครัวข้า ไม่ใช่เพราะกลัว แต่ข้าจำเป็๲ต้องจำ จำทั้งผู้คนในเหตุการณ์นี้ กลิ่นเ๣ื๵๪ เสียงลม และความรู้สึกนี้ความแค้นที่ลึกจนไม่มีวันจาง ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะไม่ตายแบบนี้ ความเ๽็๤ป๥๪แล่นผ่านทั้งร่าง แล้วทุกอย่างก็ดับลง