ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 65: กองบัญชาการแดนเหนือ

การเดินทางสู่ทิศเหนือเป็นการเดินทางที่โดดเดี่ยวและยาวนาน...

หลินฟานเหินฟ้าผ่านทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ จากดินแดนภาคกลางที่อุดมสมบูรณ์และเต็มไปด้วยพลังปราณ ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นที่ราบสูงที่แห้งแล้งและรกร้าง อากาศเริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆ และที่สำคัญที่สุด... พลังปราณฟ้าดินในอากาศก็เริ่มเบาบางลง และถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายที่ชั่วร้ายและเย็นเยียบจางๆ... กลิ่นอายของ "พลังปราณอสูร"!

ระหว่างทาง เขาได้พบเจอกับสัตว์อสูรที่แตกต่างไปจากที่เคยเจอมา พวกมันมีรูปร่างที่บิดเบี้ยวและดวงตาที่แดงก่ำ เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและกระหายเลือดอย่างเดียว สัตว์อสูรเหล่านี้ได้รับผลกระทบจากพลังปราณอสูรที่รั่วไหลออกมา ทำให้พวกมันแข็งแกร่งและฆ่ายากกว่าสัตว์อสูรทั่วไป

แต่สำหรับหลินฟานในตอนนี้... พวกมันก็เป็นเพียงมดปลวกที่น่ารำคาญเท่านั้น ดาบจักรพรรดิอสนีดับดาราในมือของเขากวาดผ่านไปครั้งเดียว พวกมันก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านในทันที

หลังจากเดินทางอย่างต่อเนื่องมาเกือบสามสัปดาห์ ในที่สุด... เขาก็เห็นเป้าหมายของเขาอยู่ไกลลิบๆ ที่ขอบฟ้า

มันไม่ใช่เมือง... แต่มันคือป้อมปราการ!

ป้อมปราการสีดำทมิฬขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นติดกับเทือกเขาที่สูงชันราวกับกำแพงธรรมชาติ! กำแพงของป้อมปราการนั้นสูงตระหง่าน เต็มไปด้วยร่องรอยของกรงเล็บและการต่อสู้ที่ดุเดือด บนกำแพงมีค่ายกลป้องกันที่ทรงพลังส่องแสงออกมาจางๆ บรรยากาศทั้งหมดเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม, กลิ่นอายของเลือดและเหล็กกล้า, และจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากเหล่าทหารผู้แข็งแกร่งที่ประจำการอยู่

ที่นี่คือ "กองบัญชาการรักษาการณ์แดนเหนือ"... สถานที่ที่ทำสงครามกับอสูรมานานนับร้อยปี!

เมื่อหลินฟานร่อนลงมาที่หน้าประตูใหญ่ เขาก็ถูกทหารยามในชุดเกราะหนักหลายสิบนายเข้าล้อมไว้ทันที สายตาของพวกเขาที่มองมายังเด็กหนุ่มรูปงามในอาภรณ์หรูหรานั้นเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจและความดูแคลนจางๆ

"ข้ามาตามราชโองการลับ" หลินฟานกล่าวอย่างสงบพลางยื่นราชโองการฉบับนั้นออกไป

นายทหารคนหนึ่งรับไปตรวจสอบด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นตกใจ เขารีบโค้งคำนับแล้วกล่าว "ขออภัยท่านผู้สูงศักดิ์! โปรดตามข้ามา!"

หลินฟานถูกนำทางผ่านค่ายทหารที่เต็มไปด้วยเหล่าทหารผู้ฝึกตนที่กำลังฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง ทุกคนล้วนมีกลิ่นอายที่แข็งแกร่งและกระหายเลือด พวกเขามองมาที่หลินฟานด้วยสายตาเดียวกัน... สายตาที่มอง "คุณชายเจ้าสำราญ" จากเมืองหลวง

ในที่สุด เขาก็ถูกนำมายังกระโจมบัญชาการที่ใหญ่ที่สุด

เมื่อก้าวเข้าไป เขาก็พบกับสตรีผู้หนึ่งในชุดเกราะสีเลือดเต็มยศกำลังยืนกอดอกมองแผนที่ขนาดใหญ่อยู่ นางมีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายและงดงาม แต่กลับแผ่กลิ่นอายที่น่าเกรงขามและจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าทหารทุกคนที่เขาเจอมา! ระดับพลังของนางนั้นลึกล้ำจนน่าสะพรึงกลัว... อยู่ในขอบเขตวิญญาณแรกก่อตั้ง 

นางคือผู้บัญชาการสูงสุดของที่นี่... "แม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยน" 

นางรับราชโองการมาอ่านโดยไม่ได้หันมามองหลินฟานแม้แต่น้อย ก่อนจะแค่นเสียงออกมา "เจ้ายุทธภพแห่งประตูมังกร... ฮึ่ม! ราชสำนักส่งคุณชายเจ้าสำราญที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมมาที่นี่เพื่ออะไรกัน? ส่งมาให้ตายรึ?"

นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับหลินฟาน สายตาของนางคมกริบราวกับใบมีด "ที่นี่คือสมรภูมิ! ไม่ใช่เวทีประลองของพวกเด็กๆ! เกียรติยศและตำแหน่งของเจ้าที่เมืองหลวงนั้นไร้ความหมายที่นี่! ที่นี่นับถือเพียงอย่างเดียว... นั่นคือความแข็งแกร่งที่แท้จริง!"

แม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยนชี้ไปยังกรงเหล็กขนาดใหญ่ที่อยู่นอกกระโจม ข้างในนั้นมี "พยัคฆ์อสูรเกราะดำ" ตัวมหึมากำลังคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันมีพลังเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนขอบเขตแก่นแท้ทองคำขั้นสูงสุด!

"ราชโองการบอกว่าเจ้าคือ 'ผู้ถูกเลือก'" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงท้าทาย "ถ้าอย่างนั้นก็จงพิสูจน์ให้ข้าเห็น! สังหารมันซะ... ด้วยกระบวนท่าเดียว! ถ้าทำได้ ข้าจะยอมรับว่าเจ้าไม่ใช่คุณชายเจ้าสำราญที่ถูกส่งมาให้เป็นภาระ!"

เหล่าทหารที่อยู่รอบๆ ต่างก็มองมาที่หลินฟานด้วยสายตารอดูเรื่องสนุก พวกเขาไม่เชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะทำได้

หลินฟานถอนหายใจออกมาเบาๆ... เขาเบื่อที่จะต้องถูกดูแคลนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเต็มที

เขาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้กรง... ไม่ได้ตั้งท่า... เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม... แล้ววางมือลงบนด้ามดาบจักรพรรดิอสนีดับดาราที่เหน็บอยู่ที่เอว...

ชิ้ง!

เขาไม่ได้ชักดาบออกมาทั้งหมด... เขาเพียงแค่ชักมันออกมา... หนึ่งนิ้ว!

วินาทีนั้นเอง... ลำแสงสีดำทมิฬที่บางเฉียบราวกับเส้นไหมเส้นหนึ่งก็พุ่งออกจากช่องว่างระหว่างฝักดาบและตัวดาบ! มันรวดเร็วจนไม่มีใครมองเห็น!

...เงียบ...

พยัคฆ์อสูรเกราะดำที่กำลังคำรามอย่างบ้าคลั่งพลันหยุดนิ่ง... ดวงตาของมันเบิกกว้าง...

จากนั้น... เส้นสีเลือดเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ลำคอของมัน...

ฉัวะ!

ศีรษะขนาดใหญ่ของมัน... ค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากบ่า... แล้วร่วงหล่นลงสู่พื้น!

มันคือการสังหารที่สมบูรณ์แบบ... เงียบเชียบ... และน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงขีดสุด!

เหล่าทหารที่เคยยิ้มเยาะ... บัดนี้อ้าปากค้าง!

แม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยนที่เคยมีสายตาดูแคลน... บัดนี้ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ!

หลินฟานค่อยๆ เลื่อนดาบกลับเข้าฝักจนสุด... เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดนั้นลง

เขาหันไปมองแม่ทัพเถี่ยเสวี่ยเยี่ยนด้วยสายตาเรียบเฉย

"ตอนนี้... ท่านจะยอมรับข้าได้แล้วหรือยัง?"