ิอวี่หมกมุ่นกับการร่างลายเส้นอักขระราวกับถูกผีสิงครั้งที่สอง เขาใช้กระดาษร่างลายเส้นอักขระสีเขียวไปห้าสิบเจ็ดแผ่นจึงจะร่างลายเส้นอักขระเป็ผลสำเร็จครั้งที่สามใช้ไปห้าสิบสี่แผ่น ครั้งที่สี่ใช้ไปสี่สิบสามแผ่นถึงร่างลายเส้นอักขระได้สำเร็จ ...
จนกระทั่งตอนบ่ายของวันที่สามิอวี่ร่างลายเส้นอักขระสำเร็จเป็ครั้งที่สิบเอ็ดโดยที่ใช้กระดาษร่างลายเส้นอักขระสีเขียวไปเพียงสิบแผ่นเท่านั้น เขารู้สึกดีใจมาก ความพยายามของเขานั้นไม่สูญเปล่าถือว่าผ่านแล้ว
แต่ในความเป็จริง ระดับการร่างลายเส้นอักขระของเขานั้นถือว่าเหลือเชื่อมากแล้ว
เขาเก็บไข่มุกอักขระเอาไว้อย่างดี ิอวี่ออกจากวังหลวงไปอีกครั้ง โดยคิดจะนำไข่มุกอักขระชุดนี้ไปประมูลขาย
ตอนที่ิอวี่ออกจากวัง ปลายตาของเขาก็ไปเห็นสายตาเหยี่ยวของชายวัยกลางคนร่างท้วมมองมาที่แผ่นหลังของเขาแล้วชายคนนั้นก็รีบเดินไปทางตำหนักอวี้เต๋อ
......
หลังจากที่ิอวี่ออกจากวังไป เขาก็มุ่งตรงไปยังสมาคมใต้หล้าที่อยู่ห่างออกไปทางตะวันออกเฉียงใต้สามสิบลี้
สมาคมใต้หล้าเป็สมาคมการค้าที่มีอำนาจและบารมีมากที่สุดของราชวงศ์ต้าิมีสมาคมย่อยกว่าร้อยสมาคม ซึ่งสถานที่ที่ิอวี่ไปก็คือสำนักงานใหญ่ของสมาคมใต้หล้านั่นเอง
สมาคมใต้หล้าเป็สมาคมที่ก่อตั้งขึ้นสำหรับผู้ฝึกยุทธ์โดยเฉพาะซึ่งมีสินค้าอย่างวิชายุทธ์ ศาสตราวุธ ยา ลายเส้นอักขระ และแผนภาพล้ำค่าต่างๆ ...มีหมดทุกอย่าง อีกทั้งยังตั้งการประมูลขายสินค้าขึ้นมา เพื่อให้ผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลใหญ่บางส่วนมาประมูลซื้อกัน
วันนี้่บ่าย เป็เวลาที่มีการประมูลขายสินค้าของสมาคมใต้หล้าที่จัดขึ้นสัปดาห์ละครั้ง
เมื่อเดินมาถึงครึ่งทาง ิอวี่ก็เดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งแล้วนำเอาหมวกสีดำที่เตรียมมาพร้อมกับใช้ผ้ามาปิดปากและจมูกเอาไว้ จากนั้นก็ดึงขอบหมวกลงแล้วก็สอดแทรกตัวเข้าไปในฝูงชน
หากเขาสวมชุดประจำตำแหน่งสีดำที่มีลวดลายของราชวงศ์มันจะดูสะดุดตาไปหน่อย แล้วความสามารถของิอวี่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้แข็งแกร่งมากเขาไม่อยากให้ตนเองเป็ที่สังเกต แล้วจะมีปัญหาเดือดร้อนขึ้นมาโดยไม่จำเป็
ผ่านไปครู่หนึ่ง ิอวี่เดินไปหยุดอยู่หน้าอาคารสีดำที่สูงตระหง่านเห็นราวบันไดที่แกะสลักด้วยหยกระยิบระยับ มีแผ่นป้ายสีทองสลักอักษรสีดำขนาดใหญ่ “สมาคมใต้หล้า”
ิอวี่เดินเข้าไปในอาคาร เห็นชั้นแรกของตัวอาคารเป็ลานกว้าง มีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากส่งเสียงเอะอะไปทั่ว
เขากวาดสายตาไป ผู้ฝึกยุทธ์พวกนี้มีกำลังวังชามากกว่าคนทั่วไปแต่พลังลมปราณกับเืลมของพวกเขายังไม่แข็งแรงมากพอ คาดว่าคงยังไม่มีใครที่มีอาณาจักรพลังถึงขั้นที่สี่อย่างแน่นอน
แต่ว่านี่มันแค่ชั้นแรกของสมาคมเท่านั้น สินค้าที่ขายกันจึงค่อนข้างจะธรรมดายอดฝีมือจริงๆ ส่วนใหญ่จะไปเลือกซื้อของกันชั้นบน
อีกทั้งพอิอวี่เดินเข้ามาในสมาคมใต้หล้าก็ััได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลในสมาคมใต้หล้าแห่งนี้จะต้องมีเสือซ่อนเล็บอยู่อย่างแน่นอนหากมีคนใจกล้าคิดจะชิงของไป เขาคนนั้นจะต้องถูกเล่นงานแน่!
“นายท่าน ท่านเรียกข้าว่าหลี่หย่าได้นะเ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่?”ตอนที่ิอวี่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นหญิงรูปร่างอ่อนช้อยสวมชุดสีขาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา ส่งยิ้มให้แล้วก็พูดกับเขา
สินค้าของสมาคมใต้หล้าที่ชั้นล่างสุดถือเป็สินค้าที่มีราคาต่ำที่สุดแต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฐานะธรรมดาทั่วไปแล้วก็ถือว่าสูงมาก
เพราะมีการรับประกันในด้านคุณภาพผู้ฝึกยุทธ์หลายคนยอมที่จะมาที่สมาคมใต้หล้าก็เพื่อเอาของรักของหวงในศาสตร์การต่อสู้ของตัวเองมาแลกกับเงิน
หลี่หย่ากวาดสายตามองไปยังิอวี่ที่อยู่ภายใต้หมวกสีดำจากนั้นก็ยิ้มแล้วส่ายหน้าพร้อมพูดว่า “นายท่านท่านไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครชิงของจากในมือของท่านไปหรอกนะเ้าคะการซื้อขายในสมาคมใต้หล้าของเราเป็ความลับอย่างแน่นอนท่านบอกมาได้เลยว่าท่านอยากจะได้สินค้าประเภทไหน ข้าจะแนะนำสินค้าที่คุ้มค่าที่สุดในชั้นนี้ให้แก่ท่านเอง”
ิอวี่ขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้มาซื้อของ แต่ข้ามีของจะมาประมูลขาย”
หลี่หย่าแสดงท่าทางตกตะลึงไป จากนั้นก็ยิ้มหวานอย่างมีมารยาทแล้วพูดว่า“นายท่าน ท่านอาจจะยังไม่ทราบ การประมูลขายสินค้าในสมาคมใต้หล้าของเรามูลค่าสินค้าจะต้องไม่ต่ำกว่าสามแสนเหรียญหยกดำถึงจะทำการออกประมูลได้นะเ้าคะ”
สมาคมใต้หล้าสามารถเข้าออกได้แบบไม่มีจำกัดเงื่อนไขในแต่ละวันหลี่หย่าต้องรับมือกับคนที่คิดว่าตัวเองมีของดีจำนวนไม่รู้เท่าไร
พอเห็นิอวี่ตั้งใจสวมหมวกปกปิดฐานะหลี่หย่าก็รู้ทันทีว่าเขาน่าจะมาที่สมาคมใต้หล้านี้เป็ครั้งแรกคงไม่เคยเห็นอะไรที่ใหญ่โตแบบนี้มาก่อน ดูเป็คนธรรมดาที่ระวังตัวมากเกินไป
หลี่หย่าอธิบายอย่างอดทน “นายท่านแน่ใจแล้วใช่ไหม? หากเราเชิญนักตีราคามาแล้วพบว่าสินค้าของท่านไม่ผ่านเกณฑ์ของเราท่านอาจจะต้องเสียค่าเสียเวลาด้วยนะเ้าคะ”
“อือ พาข้าไปเถอะ” ิอวี่ตอบ
“งั้นก็ได้” หลี่หย่าไม่พูดมากอีก นางนำทางไปอะไรที่นางควรพูดนางก็พูดหมดแล้ว เพราะคนต้องเสียเงินก็ไม่ใช่นาง ิอวี่ไม่เข้าใจที่นางพูดก็เป็เื่ของเขา
หลี่หย่าพาิอวี่เดินผ่านประตูชั้นแรก เข้าไปในห้องที่ตกแต่งอย่างประณีตห้องหนึ่งแล้วพูดว่า “เดี๋ยวนักตีราคาก็มา รบกวนท่านเตรียมของเอาไว้ด้วยนะเ้าคะ”
พูดจบแล้วนางก็เดินออกไป
ไม่นานนัก หลี่หย่าก็เปิดประตูออก แล้วพูดกับชายแก่คนหนึ่งที่สวมชุดผ่าว*สีดำ มีหนวดเคราที่ใต้คางเล็กน้อย นางยิ้มหวานและโค้งตัวเล็กน้อยผายมือทำท่าทาง “เชิญ” ชายแก่คนนั้นเข้ามาในห้องจากนั้นนางก็ปิดประตูด้วยความเบามือ โดยแทบจะไม่มีเสียงอะไรหลุดรอดออกมาเลย
(*ชุดจีนโบราณลักษณะเป็เสื้อตัวยาวมีลายลายปักด้านหน้า ปลายแขนกว้าง)
“ข้าคือนักตีราคาหมายเลขยี่สิบหก มีนามว่าถังกู่เชิญท่านนำของออกมาเถอะ”
คำพูดคำจาของถังกู่ไม่ได้เกรงใจและมีมารยาทเหมือนกับหลี่หย่าเขาเป็นักตีราคามายี่สิบกว่าปี ประสบการณ์ของเขาสูงมากไม่มีอะไรที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน เวลาพูดเลยมีความลำพองตนอยู่พอประมาณ
ลูกค้าที่้าประมูลขายของบางคน ส่วนมากจะเป็คนขอร้องอ้อนวอนนักตีราคาเพราะหากนักตีราคาปฏิเสธไม่ยอมรับ ของของพวกเขาก็ไม่มีทางขายได้ แต่หากนักตีราคายอมรับแล้วอย่างไรของสิ่งนั้นก็ขายได้อย่างแน่นอน
ถังกู่มองแวบเดียวก็รู้อาณาจักรพลังของิอวี่ก็แค่ขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สี่ระดับถ่ายเืเท่านั้นสายตาของเขาก็เหมือนจะแฝงไปด้วยความดูถูกเอาไว้ จนกระทั่งเห็นถุงสีดำที่ิอวี่หยิบออกมาสายตาก็เขาก็เริ่มแข็งขึ้นมาทันที
ถุงผ้าสีดำนี้มันดูธรรมดามากแต่คนมากประสบการณ์อย่างถังกู่ทำไมจะไม่รู้ว่าถุงมิติพื้นที่แบบนี้มีแต่ผู้หญิงในวังหลวงต้าิเท่านั้นที่ใช้กันแล้วผู้หญิงในราชสำนักจะเป็คนธรรมดาได้อย่างไรกัน?
ิอวี่เอาไข่มุกอักขระทั้งสิบเอ็ดเม็ดออกมา แล้ววางไว้บนโต๊ะ“ข้า้าประมูลขายไข่มุกอักขระสิบเอ็ดเม็ดนี่”
“ของที่ท่าน้าออกประมูลขาย ... คือไข่มุกอักขระอย่างนั้นหรือ?”
ถังกู่เริ่มจริงจัง เขาหยิบไข่มุกอักขระขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือขึ้นมาหนึ่งเม็ดเขานำแว่นขยายประดับทองออกมาขยายให้ใหญ่ขึ้น จากนั้นก็ทำการตรวจสอบอย่างละเอียดจนครบทั้งหมดสิบเอ็ดเม็ดแล้ว เขาถึงได้ทำการเช็ดตาของเขาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
ค่ายกละเิเพลิงเป็ลายเส้นอักขระที่ค่อนข้างซับซ้อนต่อให้เป็คนที่มีอาณาจักรพลังขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่หกระดับกระชากิญญาอย่างถังกู่ดูจนเสร็จก็ยังรู้สึกปวดตาเลยเขามั่นใจมากว่า ลายเส้นอักขระชุดนี้ มันเป็ลายเส้นอักขระอย่างดีและเป็สุดยอดลายเส้นอักขระชั้นหนึ่งด้วย!
ใครที่คิดอยากจะสร้างลายเส้นอักขระในระดับนี้ออกมาได้จะต้องมีกำลังวังชาและจิตที่แข็งแกร่งมากถึงจะทำออกมาได้
พูดได้เลยว่า หากคิดจะหานักร่างอักขระแบบนี้สักคนในราชวงศ์ต้าินั้นมันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร เพราะนักร่างอักขระมีอยู่น้อยมาก หาได้ยากนัก!
นักร่างอักขระที่แข็งแกร่งมากคนหนึ่ง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะต้องได้รับการดูแลให้เกียรติอย่างดีที่สุด!
เมื่อครู่ถังกู่รู้สึกว่าอาณาจักรพลังของิอวี่นั้นไม่สูงแต่ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจแล้วว่า ิอวี่ซ่อนพลังเอาไว้อย่างล้ำลึกมากเขามีจิตที่แข็งกล้า แม้แต่ถังกู่เองก็ยังไม่สามารถมองออกได้เลย
แล้วิอวี่เองก็แต่งกายดูลึกลับ คิดว่าเขาน่าจะเป็คนใหญ่คนโตสักคนที่อยู่ในวังหลวงอย่างแน่นอน!
ถังกู่วางไข่มุกอักขระลงอย่างเบามือ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“จากที่ข้าประเมินดูแล้ว ไข่มุกอักขระสิบชุดนี้มีมูลค่าสูงมาก ถือเป็ของชั้นยอดราคาเริ่มต้นประมูลอยู่ที่แปดแสนเหรียญหยกดำท่านพอใจกับราคาประเมินนี้หรือไม่ขอรับ?”
ถังกู่ไม่รู้ตัวเลยว่า น้ำเสียงและท่าทางการพูดของเขานั้นเปลี่ยนเป็ให้เกียรติิอวี่อย่างมากแล้วในเวลานี้
“การตีราคาของสมาคมใต้หล้านั้นสมเหตุสมผลเสมอ ราคาตามนี้นี่แหละ”ิอวี่พูดอย่างเรียบง่าย
ในชาติที่แล้วิอวี่หาเงินมาได้มาก แค่แปดแสนในสายตาของเขามันไม่มากเท่าไรเลยแต่เขาก็เข้าใจดี เงินจะต้องค่อยๆ หา อีกอย่าง ได้ราคานี้มาในตอนนี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
แต่ในสายตาของถังกู่ กลับไม่ใช่แบบนั้นเขาเสนอราคาแปดแสนเหรียญหยกดำ แต่ิอวี่กลับสีหน้าท่าทางไม่เปลี่ยนไปเลย มันยิ่งทำให้ถังกู่นั้นยิ่งมั่นใจว่าิอวี่น่าจะเป็คนใหญ่คนโตอย่างแน่นอน
“การประมูลในรอบต่อไปจะมีขึ้นในอีกครึ่งชั่วยามท่านจะนำมันออกประมูลเลยหรือไม่ขอรับ?”
ถังกู่พูด “หากท่านคิดจะนำออกประมูลในรอบนี้เลยยังต้องมีขั้นตอนอีกนิดหน่อย ถึงแม้จะยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ทันการ”
ิอวี่ยกมือคำนับให้แล้วพูดว่า“ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนท่านถังแล้ว”
ระหว่างที่พูด ิอวี่ก็ยื่นเอาสมุดคาถาค่ายกละเิเพลิงให้กับถังกู่
ถังกู่ใช้สองมือรับมาโดยไม่กล้าพูดอะไรเลย การได้อยู่ต่อหน้าคนใหญ่คนโตอย่างิอวี่ต่อให้ต้องเป็ทาสรับใช้วิ่งงานให้เขาก็ยินดี เขายิ้มแล้วเดินออกจากห้องไปสั่งอะไรบางอย่างข้างหูหลี่หย่าที่ยืนรออยู่นอกห้องจากนั้นเขาก็รีบนำเอาไข่มุกอักขระสิบเอ็ดเม็ดนี่ไปทันที
หลี่หย่ายิ้มอย่างประหลาดใจแล้วมองไปที่ิอวี่ใบหน้าของนางดูกระตือรือร้นอย่างผิดแปลกไปจากก่อนหน้านี้ แล้วทำท่าทาง “เชิญ” ิอวี่ แล้วพูดว่า “นายท่าน เชิญไปรอที่ห้องรับรองพิเศษก่อนเถอะเ้าค่ะ”
จากนั้นนางก็พาิอวี่ไปยังห้องรับรองที่อยู่ด้านในสุดของชั้นหนึ่ง
ภายในห้องนั้นโอ่อ่า มีโคมไฟสีเหลืองส้มอ่อนๆ ที่นั่งทำจากเครื่องหนังซึ่งสั่งทำเป็พิเศษมันนุ่มสบายมาก บนกำแพงก็มีลวดลายดอกไม้ตกแต่งสวยงามพอเข้าไปในห้องก็ทำให้รู้สึกว่าสบายอารมณ์อย่างมาก
“นายท่าน โปรดรอสักครู่นะเ้าคะ” พูดจบ หลี่หย่าก็เดินออกจากห้องไป
จากนั้นไม่นานหลี่หย่าก็เคาะประตูห้องรับรองพิเศษเบาๆ แล้วเปิดประตูยกเอาถาดอาหารแล้วเดินมาที่ิอวี่
นางยิ้มแล้วพูดว่า “นายท่าน ไข่มุกอักขระที่ท่านนำมาประมูลขายได้รับการยืนยันแล้วนะเ้าคะจำกัดการประมูลที่สิบครั้ง ครั้งนี้สินค้าของท่านจะนำออกไปประมูลในชิ้นที่สิบสี่เนื่องจากยอดการประมูลขายเกินกว่าห้าแสนเหรียญหยกดำทำให้ท่านเลื่อนระดับเป็สมาชิกป้ายทองของเราทันที นี่ป้ายสมาชิกของท่านเ้าค่ะ”
ระหว่างที่พูด หลี่หย่าก็ยื่นป้ายทองใบหนึ่งให้ิอวี่
ใบหน้าของหลี่หย่าแดงเล็กน้อย เมื่อครู่นางกล่อมไม่ให้ิอวี่เอาของมาออกประมูลขายแต่ใครจะคิดว่าเขากลับเป็ลูกค้ารายใหญ่ขนาดนี้ พอคิดว่าก่อนหน้านี้นางใช้ท่าทีอย่างไรในการรับหน้านางก็รู้สึกผิดทันที
จากนั้น หลี่หย่าก็นำผลไม้และชาในถาดวางลง“นี่เป็ใบชาจื่อหลงอย่างดี แล้วก็ผลไม้สดนานาชนิดทั้งหมดมูลค่าเจ็ดร้อยเก้าสิบแปดเหรียญหยกดำ แต่เนื่องจากท่านเป็สมาชิกป้ายทอง ท่านจะได้รับมันทั้งหมดโดยไม่เสียเงินแม้แต่น้อยเ้าค่ะท่านยัง้าอะไรอีกไหมเ้าคะ?”
“ไม่มีแล้ว ขอบใจนะ”
หลี่หย่ายิ้มแล้วพูดว่า “ได้เ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปรอข้างนอกหากท่านมีอะไรเรียกข้าได้ตลอดเลยนะเ้าคะ”
พูดจบนางก็หันหลังเดินไป ตอนที่ปิดประตูทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของนางออกมานางยิ้มให้กับิอวี่ จากนั้นถึงค่อยๆ ปิดประตู
ิอวี่ยกชาจื่อหลงขึ้นมาดมและดื่ม จากนั้นก็นั่งรอไม่รู้ว่าแผนการอันแยบยลในการประมูลขายไข่มุกอักขระสิบครั้งในครั้งนี้ของเขานั้นจะได้เงินสักเท่าไรกัน
หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม งานประมูลที่ลานกว้างชั้นสิบของสมาคมใต้หล้าก็เริ่มต้นขึ้นพื้นที่ด้านหน้าบันไดรูปทรงพัดนั้นจุคนได้ประมาณห้าพันคน และตอนนี้ก็มีคนนั่งเกือบเต็มทุกที่นั่ง
ในเวลานี้เอง หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีน้ำเงินก็เดินมาที่ลานประมูล ข้างกายของนางมีผู้เฒ่าคุ้มกันภัยที่ประมาณพลังฝีมือไม่ได้คนหนึ่งประกบอยู่ด้วย
นางมีผมยาวสยาย ใบหน้างดงาม ผิวพรรณขาวเนียน รูปร่างสมส่วนทุกที่ที่นางเดินไปถึง สามารถสะกดสายตาของผู้คนจำนวนมากนางก็คือลูกสาวเสนาบดีกรมอาญาของราชวงศ์ต้าิ ... เยี่ยซีนั่นเอง
2K
