มารราคะ

ตอนที่ 45

ว่างๆ

                “ท่านเป็นผู้นำสารมามอบให้ข้าหรือขอรับ”ชุนหยางสูดหายใจเข้าก่อนจะเดินเข้าไปต้อนรับอิงอินด้วยท่าทีที่พยายามทำให้เป็นธรรมชาติที่สุดถึงจะบอกว่ากฎของเขตเต่าทองคำคือการแย่งชิง แต่ชุนหยางเป็นสาเหตุให้ลูกน้องของเต่าทองคำตายแล้วผู้นำสารท่านนี้จะไม่ถือโทษโกรธชุนหยางจริงๆงั้นหรือ

                “ถูกต้อง ข้านำสารของท่านเต่าทองคำมามอบให้กับคนที่สังหารคนดูแลสวนคนก่อนท่าทางคนผู้นั้นจะเป็นเจ้าสินะ” อิงอินยิ้มหวานก่อนจะจ้องมองใบหน้าของชุนหยางด้วยท่าทีสนใจได้ยินว่าผู้สังหารคนดูแลสวนคนเก่าก็เป็นมารราคะเหมือนกันแต่ก็ไม่คิดว่าใบหน้าจะหล่อเหลาถึงเพียงนี้ท่าทางต้นทุนของทั้งสองจะไม่เท่ากันกระมังต่อให้เอาทั้งสองมาเทียบกันชายหนุ่มผู้นี้ก็ดูดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

                “ขอรับต้นเหตุที่ทำให้ผู้ดูแลสวนคนเก่าตายก็คือข้าเองขอรับ” ถึงชุนหยางจะไม่ได้ลงมือสังหารด้วยตัวเองแต่ก็เป็นคนทำให้จางเหว่ยตายจริงๆข้อนี้ชุนหยางไม่มีอะไรจะแก้ตัวตอนนี้ชุนหยางได้แต่ลุ้นว่าสารที่เต่าทองคำจะส่งมาให้นั้นคืออะไร

                “ดีเลย ข้าจะได้สังหารไม่ผิดคนแต่ก่อนอื่นเจ้าช่วยเล่นเพลงเมื่อครู่ให้ข้าฟังอีกรอบซะ” อิงอินหัวเราะคิกคักราวกับเมื่อครู่ไม่ได้พูดเรื่องจะฆ่าชุนหยางออกมาแม้แต่น้อยหรือว่าคำสั่งของเต่าทองคำก็คือการให้นางมาสังหารชุนหยางงั้นหรือ

                “เร็วเข้าสิ ข้าเป็นผู้ชมชอบความสุนทรีย์นะหากเจ้าเล่นได้ดีข้าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้” อิงอินเห็นชุนหยางยังไม่ยอมเล่นเพลงเมื่อสักครู่ก็เอ่ยปากข่มขู่ออกมาตามตรงความจริงอิงอินตั้งใจจะสังหารทุกคนในสวนแห่งนี้เสียเพราะการเล่นงานคนของเต่าทองคำก็เหมือนเป็นการดูถูกเต่าทองคำไปด้วยแต่เพราะระหว่างเดินทางเข้ามาในสวนนางกลับได้ยินเพลงพิณที่แสนไพเราะเข้าเสียก่อนทำให้ศีรษะของชุนหยางเลยยังไม่หล่นไปไหน

                “ขะ ขอรับ” ชุนหยางเดินกลับไปนั่งตรงศาลาชมสวนก่อนจะวางมือลงบนสายพิณแต่ยามนี้ภายในหัวของชุนหยางกลับว้าวุ่นไปหมด ทำอย่างไรดีเห็นได้ชัดเลยว่านางตั้งใจจะสังหารเขาแน่ๆและอาจจะทำให้จูอิงและคนอื่นๆต้องตายตามไปด้วยหากอาศัยโอกาสนี้ใช้คลื่นเสียงโจมตีนางโดยที่นางยังไม่ทันตั้งตัวล่ะ... ไม่ถึงจะสัมผัสพลังวิญญาณจากร่างของนางได้ไม่มากแต่ไอมารของนางกลับมากเสียจนน่าขนลุก หรือว่านางจะเก็บซ่อนพลังที่แท้จริงเอาไว้กัน...

                ตึง...

                ชุนหยางครุ่นคิดอยู่หลายอึดใจก่อนจะตัดสินใจดีดสายพิณเพื่อทำให้เกิดเสียงแต่เพียงอย่างเดียวไม่ทำให้เกิดคลื่นเสียงหากโจมตีนางตอนนี้กลัวว่าจะทำอะไรนางไม่ได้และเปลี่ยนโอกาสรอดเป็นทางตันแทนสุดท้ายชุนหยางเลยตัดสินใจเล่นเพลงพิณตามที่นางต้องการก่อนจะค่อยๆผ่อนอารมณ์ตัวเองลงช้าๆเพื่อเข้าถึงจิตวิญญาณในการเล่นบทเพลง

                “ยอดเยี่ยม... มือเจ้าสั่นขนาดนั้นยังเล่นได้ยอดเยี่ยมเช่นนี้นับว่าหาได้ยากเช่นนั้นเจ้าเล่นเพลงอื่นให้ข้าฟังอีกเพลงได้หรือไม่” รอยยิ้มของแม่นางอิงอินทำให้ชุนหยางเย็นวาบไปถึงแผ่นหลังหรือว่านางจะสัมผัสได้ว่าชุนหยางลังเลก่อนหน้านี้

                “ขอรับ...” ถึงคำพูดของนางจะเหมือนคำขอแต่มันก็ไม่ต่างจากคำสั่งนักหรอกนางบอกให้ชุนหยางบรรเลงเพลงต่อไปแถมนางยังนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชุนหยางอีกต่างหากยามชุนหยางเริ่มบรรเลงบทเพลงนางก็ฟังด้วยท่าทีชื่นชอบเป็นอย่างมาก ถึงจะไม่มั่นใจว่าชุนหยางคิดไปเองหรือไม่แต่แววตาของนางก็เริ่มอ่อนลงหลังจากได้ฟังเพลงของชุนหยางไปแล้ว

                “เจ้าตรงนั้นน่ะไปหยิบสุรามาให้ข้าหน่อย มีทั้งสวนอันงดงามและผู้บรรเลงชั้นดีเช่นนี้จะให้นั่งเฉยๆได้อย่างไร”แม่นางอิงอินฟังเพลงที่สองไปได้ครึ่งหนึ่งก็เรียกให้หญิงสาวคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาพอดีให้ไปหยิบสุรามาให้แน่นอนว่านางย่อมมีสีหน้างุนงงเพราะนางยังไม่ทราบเลยว่าผู้มาเยือนคือใครแต่เพราะชุนหยางช่วยส่งสัญญาณเพื่อขอให้นางทำตามนางก็เลยเข้าไปหยิบสุราและของทานเล่นมาให้แขกผู้มาเยือนแต่โดยดี

                “อืม... เจ้าเล่นอีกเพลงสิ”เมื่อเพลงที่สองจบลง แม่นางอิงอินก็ไม่ได้อยู่ในท่านั่งอีกต่อไปแล้ว นางเอนตัวนอนตะแคงอย่างแสนสบายทั้งยังถือจอกสุราเอาไว้ในมือแถมนางก็ยังสั่งให้ชุนหยางเล่นเพลงที่สามต่ออีกต่างหาก

                “ขะ..ขอรับ”ชุนหยางเหงื่อตกไม่น้อยเพราะไม่ทราบว่านางต้องการจะทำอะไรกันแน่ ตอนนี้นางทำราวกับกำลังมาเที่ยวเล่นผ่อนคลายดื่มสุราเอนกายฟังเพลงอย่างแสนสบายใจเสียอย่างนั้น

                “คราวนี้ขอเพลงเศร้าๆหน่อยนะข้าอยากฟัง” แม่นางอิงอินยิ่งดื่มสุราก็เหมือนจะยิ่งปล่อยตัวตอนนี้ใบหน้าของนางแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์สุราแต่รอยยิ้มของนางกลับไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างตอนแรกแล้วด้วย

                “ฮ้า เพลงดีๆนี่ทำให้ข้ารู้สึกโล่งจริงๆวันนี้เย็นมากแล้วข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน” หลังจากฟังเพลงไปเกือบ 7 เพลงแม่นางอิงอินก็ลุกขึ้นก่อนจะทิ้งขวดสุราจำนวนมากเอาไว้กับพื้นนี่นางลืมเรื่องสังหารชุนหยางไปแล้วงั้นหรือ?

                “วันนี้หรือขอรับ”ชุนหยางกะพริบตาปริบๆก่อนจะมองไปทางอิงอินด้วยท่าทีสงสัยหรือว่านางจะเปลี่ยนใจแล้ว

                “ใช่ ว่างๆข้าจะมาฟังเพลงอีก แต่สุราของที่นี่ช่างไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ”อิงอินบ่นออกมาก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากสวนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นนางนึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไปปล่อยให้ชุนหยางและคนอื่นๆที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ภายในบ้านได้แต่งุนงงแล้วตกลงผลลัพธ์มันเป็นเช่นไรเล่าทำไมถึงได้ปล่อยทิ้งให้คลุมเครือเช่นนี้

                .

                .

                .

                “ฮ้า...สุราชั้นดีแบบนี้สิถึงจะเข้ากับเพลงของเจ้าแม่นางจูอิงเจ้าก็เข้ามาดื่มกับข้าสิ” ถึงอิงอินจะบอกว่า ว่างๆจะมาฟังเพลงก็เถอะแต่หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานางก็มาเสียทุกวันแถมยังพกสุราและกับแกล้มมาเองอีกต่างหากไม่ใช่เท่านั้นนางยังเริ่มพูดคุยกับคนในเรือนดูแลสวนทั้งยังชวนจูอิงมานั่งดื่มด้วยกันอีกต่างหาก

                “เจ้านี่น่านักจริงๆเชียวดูแก้มเจ้าสิแดงอย่างกับผลแอปเปิลเลย” อิงอินยามเดินเข้ามาดูสง่าผ่าเผยและเป็นหญิงสาวสูงศักดิ์ไม่ผิดแน่แต่ยามสุราเข้าปากยางกลับมือไวมิใช่น้อย พอชวนให้จูอิงเข้ามาดื่มนางก็โอบจูอิงเอาไว้แถมยังชอบจับแก้มของจูอิงเล่นอีกต่างหากเล่นเอาจูอิงได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือมาทางชุนหยางหลายต่อหลายครั้งแต่น่าเสียดายที่ชุนหยางเองก็ช่วยอะไรนางไม่ได้

                “อืม...ชุนหยาง ระหว่างที่อยู่ที่นี่เจ้าก็ดูแลสวนไปด้วยงั้นหรือ”เพราะอิงอินมาที่นี่ติดต่อกันหลายวันก็เลยสังเกตได้ว่าสวนที่แต่เดิมอยู่ภายใต้การดูแลของจางเหว่ยนั้นไม่ได้ทรุดโทรมลงเพราะขาดคนดูแลเลยตรงกันข้ามมันเหมือนจะงามกว่าเดิมเสียอีก

                “ขอรับ ก่อนหน้านี้ข้าเคยดูแลสวนมาก่อนข้าเห็นดอกไม้หายากพวกนั้นแล้วก็ปล่อยให้พวกมันเหี่ยวเฉาไม่ได้ขอรับ”ชุนหยางพยักหน้าช้าๆก่อนจะยิ้มออกมาด้วยสีหน้าอ่อนโยน ไม่ใช่เพียงดอกไม้เท่านั้นที่ดูเปลี่ยนไปแม้แต่บรรยากาศภายในสวนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ก่อนหน้านี้ถึงจะดูเหมือนสวนสวรรค์ที่มีนางฟ้าคอยดูแลสวนมากมายก็ตามแต่เพราะพวกนางโดนมนตร์เสน่ห์บังคับก็เลยสัมผัสได้ว่าบรรยากาศแสนงดงามนั้นกลับมีรอยด่างดำปนเปื้อนอยู่แต่ตอนนี้เหล่าหญิงสาวที่ยังรั้งอยู่สวนและเรือนดูแลสวนต่างก็มีสีหน้าผ่อนคลายและดูสบายตาขึ้นมาก

                “เช่นนั้นเจ้าก็มาเป็นคนดูแลสวนให้ท่านเต่าทองคำดีหรือไม่หากเจ้าตกลงข้าจะไปเสนอกับท่านเต่าทองคำให้” อยู่ๆแม่นางอิงอินก็กล่าวชวนให้ชุนหยางเข้ามาเป็นคนสวนของเต่าทองคำเสียอย่างนั้นแถมมันยังเป็นเป้าหมายหลักที่ชุนหยางต้องการอีกด้วย

                “ให้ข้าเป็นคนดูแลสวนหรือขอรับ”ชุนหยางเลิกคิ้วด้วยท่าทีตื่นเต้น ในที่สุดนางก็ยอมบอกเสียทีว่านางตัดสินใจว่าอย่างไร ในช่วงหลายวันนี้ชุนหยางกังวลไม่น้อยว่าพอเล่นเพลงจบแล้วนางจะสังหารพวกชุนหยางทิ้งทันที

                “ใช่ การรับใช้ท่านเต่าทองคำไม่ได้แย่หรอกนะขอเพียงเจ้าทำได้ดีท่านยังมีรางวัลให้อีกด้วย จริงสิเจ้าช่วยเล่นเพลงให้ข้าฟังตั้งหลายเพลงข้าก็ควรมีรางวัลให้เจ้าด้วยสินะ”อิงอินพูดจบก็นำมาเม็ดหนึ่งออกมามอบให้กับชุนหยาง ยาที่นางนำออกมาเกรงว่าจะเป็นยาเสริมพลังวิญญาณที่ทำให้ผู้ฝึกฝนพลังวิญญาณแข็งแกร่งขึ้นยาพวกนี้ไม่ได้หากันได้ง่ายๆมิใช่หรือ

                “เป็นไงหากเจ้าเข้ามารับใช้ท่านเต่าทองคำก็จะได้รับรางวัลมากกว่านี้อีกจริงสิอันนี้ของเจ้านะจูอิง” อิงอินหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอายาอีกเม็ดออกมามอบให้จูอิงราวกับมันเป็นสิ่งของที่หาได้ง่ายดายมากเสียอย่างนั้น

                “ขอบคุณขอรับท่านอิงอินคำเชิญของท่านชุนหยางขอน้อมรับด้วยความยินดีขอรับ” ชุนหยางรับยามาแต่โดยดี เท่านี้แผนการเข้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเต่าทองคำก็ถือว่าสำเร็จแล้วงั้นหรือไม่สิจากการรีดข้อมูลมาจากจางเหว่ยดูเหมือนมันเองก็ไม่เคยพบเจอกับท่านเต่าทองคำเลยแม้แต่ครั้งเดียวการได้เป็นลูกน้องของเต่าทองคำยังไม่นับว่าภารกิจลุล่วงแต่ชุนหยางจะต้องเข้าถึงข้อมูลของเต่าทองคำให้ได้เสียก่อนการได้รับคำเชิญจากอิงอินนั้นถือว่าเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

                .

                .

                .

                “ช่วงนี้ท่านดูอารมณ์ดีจังเลยนะท่านอิงอิน”น้ำเสียงของผู่เยว่ผู้มีฐานะเป็นลูกน้องคนหนึ่งของเต่าทองคำนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจเพราะผู้ส่งสารอิงอินช่วงนี้ดูอารมณ์ดีแปลกๆถึงปกตินางจะยิ้มแย้มแจ่มใสแต่ไม่เคยเห็นนางไร้ซึ่งจิตสังหารขนาดนี้มาก่อนเลย

                “อา...ช่วงนี้ข้าเจอเรื่องดีๆมาด้วยล่ะ”อิงอินยามกลับมาจากสวนพฤกษชาติมักจะยิ้มอย่างผ่อนคลายเช่นนี้เสมอทำเอาผู่เยว่รู้สึกสงสัยขึ้นมาเสียแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่สวนพฤกษชาติไม่ใช่ว่านางจะไปสังหารมารราคะที่สังหารคนสวนคนเก่าของท่านเต่าทองคำหรอกหรือ

                “ถึงจะหล่อเหลาเพราะเป็นมารราคะก็ไม่เป็นไรนี่นะ...แต่ฝีมือนั่นช่างยอดเยี่ยมจริงๆเพลงของเขาต่อให้ฟังทุกวันก็ไม่มีวันเบื่อเลย...” แม้ผู่เยว่จะเป็นคนถามออกไปเองแต่ยามเห็นท่าทีของอิงอินผู่เยว่ก็ชักอยากจะถอนคำพูดเสียแล้วนางเองก็ไม่ทราบหรอกว่าอิงอินไปเจออะไรมาแต่มันก็กระตุ้นความกระหายของวิชามารที่อิงอินฝึกเข้าเสียแล้ว

                “อา...ผู่เยว่ ข้าอยากได้เหลือเหลือเกิน”ในที่สุดรอยยิ้มที่แสนผ่อนคลายของอิงอินก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ผู่เยว่เคยเห็นอยู่บ่อยครั้งเข้าจนได้เพียงแต่รอยยิ้มนี้โผล่ออกมาแต่ละครั้งก็ไม่เคยนำเรื่องดีมาให้กับผู่เยว่เลยแม้แต่ครั้งเดียวหวังว่าครั้งนี้จะไม่ทำให้นางต้องเดือดร้อนอีกนะ..