นักล่าล้างพันธุ์อมตะ (ฉบับเซ็นเซอร์)

      คิ้วเรียวของปีศาจสาวกระตุกหน่อยๆ  เพราะวาจาของหรั่งดันไปกระแทกความเป็นมนุษย์ที่ซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึก  แต่ไม่ถึงวินาที มันก็กลับมายิ้มเยือกเย็นดุจเดิม พร้อมง้างมือขวาไปข้างหลัง  เพื่อเตรียมใช้กรงเล็บคม  ปลิดชีวิตของคู่สนทนา

“ หึ  หึ  หึ  เมื่อเจ้าต้องการแบบนี้  ข้าก็ไม่ขัด  เตรียมตัวรับความตาย ”

           แม้หรั่งไม่อยากแพ้  แต่มาถึงตรงนี้  มนุษย์อย่างเขาจะทำอะไรได้อีก  จึงหลับตาลง  เพื่อสำรวมจิตใจให้สงบ

“ เราคงมาได้แค่นี้  แต่สำหรับลูกผู้ชาย  ถึงต้องตาย  ก็ต้องทำตัวให้สมเกียรติ จะมาร้องขอความเห็นใจแบบคนขลาดไม่ได้ ” 

“ ตายซะ  เจ้ามนุษย์ ” ความเงียบงันเข้าครอบครองสถานการณ์ได้ไม่นาน  ปีศาจสาวก็แผดเสียงกร้าว  ดวงตาคมถลึงขึ้นมา  เพื่อปลดปล่อยสัตว์ร้ายที่อยู่ในตัว แต่ก่อนที่กรงเล็บในมือขวาจะทะลวงหน้าอกของหรั่ง อมนุษย์ก็ได้ยินเสียงเหล็กแหวกอากาศ 

“ ฉั้ว……” 

        สิ่งต่อมาที่ปรากฏในสายตาของอมนุษย์ก็คือ…..เลือดแดงฉานที่พุ่งทะลักเป็นสายน้ำ  ทว่ามันไม่ได้กระฉูดออกจากหน้าอกของหนุ่มหล่อ แต่กลับมาจากแขนขวาที่ด้วนไปแล้วของเจ้าหล่อนต่างหาก 

“ ตุบ……” 

          ปีศาจสาวมองมือที่ร่วงหล่นลงสู่พื้น สลับกับแขนขวากุดๆของตนเอง  คาดว่ามันคงถูกตัดขาดด้วยบางสิ่งที่คมสุดๆ  ดวงตาเรียวจึงรีบเหลือบมองไปทางซ้าย  ทำให้พบกับบุรุษวัยฉกรรจ์ที่สวมโค้ทยาวสีดำ 

“ เอ๊ะ!  แก…..”

          สิ้นคำของปีศาจสาว ชายฉกรรจ์ในชุดโค้ชดำก็ประเคนฝ่าเท้าเข้ามาที่หน้าท้อง เธอจึงกระเด็นไกล  ด้วยท่างอตัว  พร้อมความจุกเสียดที่แทบกระอัก 

“ อึก……” 

“ โครม……..”

         ร่างสูงเพรียวสไตค์นางแบบปลิวไปกระทบถังขยะที่กองกราดเกลื่อนอย่างไร้ระเบียบ  ทำให้พวกมันกระเด็นไปคนละทาง เพื่อเปิดพื้นที่ให้อมนุษย์คนงามได้นอนทอดกาย 

“ อุ้ก….นี่มันพลังอะไรกัน  ” ปีศาจสาวปาดคราบเลือดที่มุมปาก พร้อมยันกายลุกขึ้นนั่ง  มือซ้ายที่เหลืออยู่  เลื่อนมากุมลำตัวที่ปวดตุ้บๆ หัวสมองเต็มไปด้วยคำถาม  เพราะไม่เคยมีมนุษย์คนไหนทำให้เธอเจ็บปวดถึงเพียงนี้

         ชายฉกรรจ์ในโค้ทดำขยับปีกหมวกคาวบอยนิดนึง ก่อนจะยกดาบเหล็กสีเงินในมือขวาขึ้นมาชี้หน้า พร้อมประกาศเสียงเข้ม 

“ ถึงวันตายของเจ้าแล้ว  นังปีศาจชั่ว ” 

“ แฮ่……”ปีศาจสาวคำรามดัง  พร้อมแยกเขี้ยวใส่  ดวงตาเรียวแปรเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ ใบหน้าก็ยาวขึ้น  อันดูคล้ายสิ่งมีชีวิตประหลาดที่อยู่กึ่งกลางระหว่างหนูและนก  แต่ชายฉกรรจ์กลับไม่แสดงออกถึงความหวาดกลัว  เขายังคงนิ่งเฉยดุจเดิม  และด้วยอาการดังกล่าว อมนุษย์เพศหญิงจึงเริ่มสั่น 

“ เจ้านี่มันเป็นใคร  ใจกล้าผิดผู้คน ขนาดเจอเรื่องสยดสยองถึงเพียงนี้ ยังไม่สะทกสะท้านเลยซักนิด  แถมพละกำลัง  และฝีมือดาบก็ยังเกินระดับของมนุษย์ธรรมดาไปไกลโข ”ปีศาจร้ายเหลือบมองแขนขวาแวบนึง ทำให้รู้ว่าบาดแผลที่ถูกตัดนั้นเรียบสุดๆ

         และเมื่อชายฉกรรจ์เห็นปีศาจสาวนิ่งไป เขาจึงเป็นฝ่ายเปิดเกมบุกเสียเอง ด้วยการพุ่งเข้าไปจู่โจมอย่างรวดเร็ว  จนมองเห็นเพียงเงาร่างที่หลงเหลือ 

“ กรี๊ด…….”ปีศาจสาวกรีดร้อง พร้อมพลิกกายหลบปลายดาบได้อย่างหวุดหวิด แต่ช่วงแขนก็ยังถูกคมศาสตราถากเข้าอย่างจัง เลือดแดงสดเลยสาดเป็นทางยาว

          ทว่าการจู่โจมที่ดุดันของบุรุษในชุดโค้ทดำยังไม่จบแค่นั้น   เขายังตวัดดาบใส่เป้าที่หมายพิฆาตต่อ แต่ปีศาจสาวก็ไวพอจะพลิกหลบ  จากนั้นก็ดีดตัวออกห่าง

         พอบุรุษในชุดโค้ทดำเห็นว่าการรุกระลอกแรกล้มเหลว  เขาก็หยุดยืนด้วยท่วงท่าที่มั่นคง สองมือกระชับดาบเหล็กขนาดใหญ่ทรงยุโรป ดวงตาคมสีเหล็กจ้องมองปีศาจสาวอยู่ตลอด

         ฝ่ายปีศาจสาวเองก็ไม่กล้าผลีผลามเช่นกัน เพราะครั่นคร้ามในความสามารถของบุรุษหนุ่มตาสีเหล็ก  เลยลองเอ่ยถามเสียงสั่น 

“ จะ…เจ้าเป็นใคร ”

         บุรุษวัยฉกรรจ์เงียบอยู่อึดใจ  ก่อนจะแนะนำตัว  โดยที่สองตายังคงจ้องเป้าหมายแน่วนิ่ง 

“ ข้าชื่อ…โจนาธาน  อัลเบิร์ต  เป็นนักล่าแวมไพร์  และเจ้าก็เป้าหมายของข้า ”

         ปีศาจสาวรู้สึกเสียขวัญ เพราะรู้ชัดว่าบุคคลตรงหน้าตั้งใจมาสังหารตนแน่ แถมคนผู้นั้นยังเหนือล้ำกว่ามนุษย์ธรรมดาที่มันเคยดูแคลน  แต่เพื่อให้สิ้นความสงสัย  อมนุษย์จึงลองถามต่อไปอีก

“ ละ…แล้วเจ้าเป็นตัวอะไร  เพราะมนุษย์ธรรมดาไม่น่าจะมีพละกำลังและความเร็วขนาดนี้ ”

         บุรุษผู้มีดวงตาสีเหล็กนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะทำสิ่งที่ค้านกับบุคลิก  นั่นก็คือยิ้มเล็กน้อย  แล้วตอบกลับมาเบาๆแค่พอได้ยิน 

“ แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นมนุษย์ธรรมดารึไง”

            เพียงแค่นี้ ปีศาจสาวก็พอจะรู้แล้วว่าบุรุษตรงหน้าเป็นผู้ใด เพราะมีข่าวลือหนาหูแพร่สะพัดในเผ่าพันธุ์ทมิฬ นั่นก็คือ….มีกลุ่มบุคคลปริศนาคอยตามล้างผีดูดเลือดอยู่  และหนึ่งในนั้นก็เป็น……..แวมไพร์ 

“ ไม่จริงน่า  ไม่น่าเชื่อ นี่เจ้าคิดจะทรยศเผ่าพันธุ์ของตัวเองรึไง ” ปีศาจสาวพ่นออกมาได้ประโยคเดียว  อัลเบิร์ตก็พุ่งเข้าไปจู่โจมอีกครั้ง คมดาบนับสิบถูกเหวี่ยงใส่  ทว่าแวมไพร์ร่างระหงก็พริ้วหลบได้ทุกดอก

         ฝ่ายหรั่งที่นอนพิงกำแพงอยู่ รู้สึกตื่นตระหนก  เพราะได้เห็นการต่อสู้ที่รวดเร็วจนมองไม่ทัน  ด้วยทั้งคู่ว่องไวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายในจินตนาการ  และเมื่อความเหน็ดเหนื่อยกัดกินร่างกายถึงขีดสุด  สติสัมปชัญญะของหนุ่มหล่อก็พลันดับลง

“ นี่คือความฝัน  ใช่มั้ย เพราะเราได้เห็นปีศาจสองตนต่อสู้กัน  ไม่ไหวแล้ว  ขอสลบก่อนดีกว่า  คร่อก….”

           แม้การโจมตีของอัลเบิร์ตจะไร้ผล แต่พอฟาดฟันไปได้ซักสามสิบเพลง เขาก็เริ่มจับรูปแบบการเคลื่อนไหวของปีศาจสาวออก  คมศาสตราจึงเริ่มเฉือนกายบาง  ส่งผลให้เลือดแดงสดสาดออกมาจากบาดแผลจนชุ่มโชกไปทั่วทั้งตัว 

“ ยะ…แย่เเล้ว  ทะ…ทำไม  เจ้านี่ถึงได้ว่องไวขึ้น  นี่มันเร็วกว่าเราอีกเหรอเนี่ย ” ปีศาจสาวงงเป็นไก่ตาแตก  เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะถูกไล่ต้อน และพอถึงโค้งสุดท้าย  อัลเบิร์ตก็โฉบมาที่ด้านหลัง  พร้อมตะโกนเสียงดัง 

“ เสร็จข้าล่ะ ” 

“ ฉั้ว……”

          ใบหูซ้ายของปีศาจสาวถูกตัดจนขาดออกจากกัน และพออวัยวะชิ้นนั้นร่วงหล่นลงสู่พื้น ปีศาจสาวก็รีบถอยฉากออกมาตั้งหลัก พร้อมยกมือข้างที่เหลือขึ้นมากดบาดแผล 

“ ฮึ่ม….เร็วนักนะ  นังปีศาจ ” อัลเบิร์ตสบถเบาๆ  สีหน้าดูไม่พอใจ  เพราะเป้าที่เขาหมายตาจริงๆก็คือ….ลำคอ แต่ในจังหวะที่ตวัดดาบเหล็ก  ปีศาจสาวดันเบี่ยงศีรษะหลบ  เลยได้มาแค่ใบหู

           ปีศาจดูช็อก  เพราะอีกนิดเดียว  ชีวิตของมันก็จะม้วยมรณา อมนุษย์นิ่งได้ครู่หนึ่ง  ก็เอาฝ่ามือที่กำบาดแผลออก  แล้วเลื่อนสายตาไปมอง ทำให้พบกับเลือดสีแดงเข้มที่เนืองนอง 

“ กรี๊ด…….นี่เจ้าบังอาจทำกับข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ  รู้มั้ยว่าการโจมตีใบหน้าของหญิงสาว มันเป็นอะไรที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดรัจฉาน ” ปีศาจร้ายเริ่มบันดาลโทสะ  มันกรีดเสียงร้องเล็กแหลมออกมา อันชวนเขย่าประสาทเป็นที่สุด  แต่ไม่ใช่กับอัลเบิร์ต  เขายังยืนสงบ  ดวงตาสีเหล็กจับจ้องอริร้าย  มุมปากแย้มยิ้มเล็กน้อย 

“ ดี…โกรธเข้าไป  คลั่งเข้าไป จะได้วิ่งเข้ามาเป็นเป้าให้ข้าเชือด ”

         และการคาดการณ์ของอัลเบิร์ตก็เป็นจริง ปีศาจสาวเป็นฝ่ายพุ่งเข้ามาจู่โจมซะเอง มันเหวี่ยงกรงเล็บในมือซ้ายใส่ แต่บุรุษตาสีเหล็กก็หลบเลี่ยงได้ไม่ยาก และพอเห็นช่องที่เหมาะเจาะ ก็สวนกลับด้วยการตวัดดาบคมไปที่โคนแขนซ้าย 

“ ฉั้ว……”

         แขนซ้ายที่เหลืออยู่ของปีศาจสาวขาดสะบั้น เรียกเลือดแดงสดอีกหนึ่งถังใหญ่  แต่แค่นี้  อัลเบิร์ตยังไม่สาแก่ใจ เขาจึงตวัดดาบเหล็กทรงยุโรปอีกสองครั้ง เพื่อเฉือนใบหูอีกข้างและปลายจมูกให้หลุดจากจุดที่มันเคยประจำ 

“ กรี๊ด………” คราวนี้  ปีศาจสาวถึงกับทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า  พร้อมแหงนหน้าขึ้นสูง  แล้วกรีดร้องเสียงดัง  น้ำหูน้ำตาไหลออกมามากมาย  อันผสมผสานกับโลหิตจนไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร

        แม้ท่าทางของปีศาจสาวจะดูน่าเวทนา แต่อัลเบิร์ตไม่คิดสงสารเลยซักนิด  แถมดวงตาสีเหล็กยังไร้ความรู้สึก คล้ายว่าเขามีความแค้นอย่างลึกซึ้งกับเผ่าพันธุ์นี้ 

“ หมดฝีมือแล้ว  ใช่มั้ย นังปีศาจ  งั้นก็เตรียมตัวลงนรกได้แล้ว ”อัลเบิร์ตกำชับดาบคมด้วยสองมือ  ก่อนจะยกมันขึ้นสูง  เพื่อเตรียมบั่นคอให้ขาดกระเด็นในทีเดียว

          แต่ในจังหวะที่อัลเบิร์ตกำลังปลิดชีพนังปีศาจ เขาก็รับรู้ได้ถึงไอเย็นรอบกาย  จึงหยุดชะงักโดยพลัน  แล้วรีบหันหลังกลับมายกดาบเหล็กขึ้นป้องกัน 

“ เคร้ง……”

          นับเป็นเคราะห์ดีที่อัลเบิร์ตไหวตัวทัน เพราะถ้าช้ากว่านี้อีกเสี้ยววินาที คอของเขาคงหลุดจากบ่า ด้วยมีบางสิ่งพุ่งเข้ามาฟาดคมดาบใส่อย่างรุนแรง  จนทำให้ร่างสูงเพรียวกระเด็นไกล 

“ โครม….”

         แผ่นหลังของอัลเบิร์ตกระทบกำแพงปูนเข้าอย่างจัง  จนมันแตกละเอียดเป็นเค้าโครงร่างกาย แต่อัลเบิร์ตไม่มีท่าทีเจ็บปวด  ดวงตาสีเหล็กจ้องมองบุรุษผู้มาใหม่  ซึ่งบัดนี้  หยัดยืนอยู่ข้างปีศาจสาว

        บุรุษผู้ลอบจู่โจม และเกือบจะบั่นคอของอัลเบิร์ต  เป็นชายร่างสูงเพรียว  แถมใบหน้าก็แลอ่อนเยาว์ตามสไตค์อิตาเลี่ยนรูปงาม  พร้อมปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก และสิ่งแรกที่หมอนี่กระทำก็คือ….กล่าวปฏิสันถารด้วยมารยาทอันดี 

“ ยินดีที่ได้รู้จัก  ข้าพเจ้ามีนามว่า…..สเตฟาน  หลุยส์ ” 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2