ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

      เซียนหลาน นางที่สืบฝีเท้าขึ้นหุบเขาบรรพชนมาได้ มากกว่า7ส่วนแล้วในยามนี้ ทว่านางกลับต้องสีหน้าบึ้งตึง เมื่อเห็น อี้เฉินกำลังจะเดินผ่านตัวนางไป ทำให้ฝ่ามือของนางกำหมัดเข้าหากันจนแน่น
 

      แม้แต่กลุ่มคนดินแดนจักรพรรดิ ที่ถูกข้ามหน้าข้ามตา ยังแยกเขี้ยว เคี้ยวฟัน กลอกตาออกมา เมื่อเห็นอี้เฉินพร้อมกับ กลุ่มจอมยุทธ์กลุ่มใหญ่ ที่พวกเขามองว่าอ่อนแอ กำลังจะข้ามหน้าข้ามตา ผ่านพวกเขาไป แววตาหลายๆ คนจึงเจือไว้ด้วยความไม่ยอมแพ้

      ทันใดที่เซียนหลาน เม้มริมฝีปากแดงน้อยไว้แน่น นางไม่รอช้า สืบฝีเท้าตามติดอี้เฉินไปทันใด เมื่อรับรู้ว่าหากตามติดอี้เฉินไป ตัวนางจะสามารถขึ้นไปด้านบนยอดเขาบรรพชน ได้อย่างไม่ยากลำบาก ยากเย็นนัก “ข้ารบกวนเจ้าด้วยแล้วกัน”

      หลินเฟย มองค้อนหญิงสาว ที่เข้ามาเบียด นางในทันใด “เจ้า! เข้ามาเบียดข้า หมายความว่าอย่างไร” แม้แต่กลุ่มเพื่อนอี้เฉิน ที่ตามหลังอี้เฉินมา ยังส่งสายตาไม่สบอารมณ์แพร่กระจายออกมา

      เซียนหลานยกยิ้ม กล่าวพูด ราวกับไม่เป็นเรื่องทุกข์ร้อน “แม่นางโทษทีแล้วกัน ..ให้ข้าตามไปด้วยนิดหน่อย ก็ไม่เห็นเป็นอะไรไม่ใช่หรือ พวกเจ้าอย่าขี้งกไปหน่อยเลย”

       อี้เฉินที่ได้ยินคำพูดของเซียนหลาน เขาถึงกับส่ายหัวให้สตรีนางนี้ พร้อมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ต่อรองกับนาง “เจ้าคงจะไม่ได้คิดใช้ข้าฟรีหรอกกระมัง เซียนหลาน เหมือนว่าเจ้าจะมีแผ่นป้าย รับศิษย์นิกายสวรรค์สุราลัยสินะ ข้าอยากได้มันสักหน่อย เจ้าพอจะมีให้ข้าบ้างหรือไม่”

เซียนหลาน กลอกตา หน้าบูดบึ้งในทันใด “แล้วหากข้าไม่ให้ล่ะอี้เฉิน”

       อี้เฉินเอ่ยเสียงเย็นเหยียบ ข่มขู่อย่างไม่ได้หวาดเกรง ไม่สนแม้ว่านางจะเป็นคนของดินแดนจักรพรรดิ ที่ผู้คนเคารพ นับหน้าถือตา “ข้าจะโยนเจ้าออกจากกลุ่มไปนะสิเซียนหลาน ทว่าเจ้าสบายใจได้ ข้าไม่ส่งคนไร้ค่าไปให้นิกายสวรรค์สุราลัย ของเจ้าหรอก”

      เซียนหลานครั้นกวาดสายตาออกไปรอบๆ ระหว่างที่นางสืบฝีเท้าขึ้นไป เห็นรอยยิ้มกว้าง พร้อมดวงตาที่จ้องเขม็ง จากด้านหลัง   เซียนหลาน นางป้องปากคำออกมาน้อยๆ “ฮ่าๆๆ วันนี้ช่างเป็นวันที่ประหลาดที่สุดของข้า พวกเจ้านี่ช่างตลกจริงๆ”

        “ข้ามีป้ายศิษย์สายตรง นิกายสวรรค์สุราลัย แค่สามแผ่นป้ายเท่านั้นอี้เฉิน หากเจ้าอยากได้ข้าก็จะให้มันกับเจ้า” ก่อนหญิงสาวจะโยนแผ่นป้าย นิกายสวรรค์สุราลัย ออกมาให้อี้เฉิน

       อี้เฉิน ครั้นหยิบแผ่นป้ายในฝ่ามือของเขามาตรวจดู เขาเอ่ยถามนางต่อในทันใด “มันหมายความว่าอย่างไร ศิษย์สายตรง มันมีแบ่งระดับ ออกไปอีก เช่นนั้นหรือ?”

       เซียนหลานยืดอก กล่าวพูดพลางอธิบายด้วยความฉะฉาน “ถูกต้อง ศิษย์สายตรง จะไม่มีอภิสิทธิ์อะไรมากเป็นไปตามข้อกำหนดของนิกาย แถมยังไปดินแดนจักรพรรดิได้เพียงลำพัง

       ส่วนศิษย์คนโปรด จะได้อภิสิทธิ์มากมายจากนิกาย ไม่ว่าจะเป็นนำพาคนในสำนัก ตระกูลเข้าไปอยู่ภายในดินแดนจักรพรรดิ แถมยังได้เหล่าผู้อาวุโสใหญ่ ภายในนิกายรับเป็นศิษย์ทันทีที่ไปถึง”

      อี้เฉินมีสีหน้าครุ่นคิดไม่ตก “แบบนี้นี่เอง เหล่าอัจฉริยะจะได้สิทธิ์การเลี้ยงดูเป็นพิเศษ” ก่อนอี้เฉินจะตั้งหน้าตั้งตา สืบฝีเท้าขึ้นไปด้านบนส่วนยอด บัดนี้พวกเขาเริ่มมองเห็น ต้นใบชาหยั่งรู้ อยู่ไม่ห่างจากกรอบสายตา ของพวกเขาอีกต่อไป

       ด้านเซียนหลาน ที่ได้ยินน้ำเสียงอี้เฉิน กล่าวพูดพึมพำออกมา เหมือนว่าอี้เฉิน จะไม่ชอบการฝึกปรือของพวกเขา เหล่าคนดินแดนจักรพรรดิเท่าใดนัก นางจึงได้แต่ส่ายหัว ทว่าก็ไม่อาจเข้าใจความคิดของอี้เฉินผู้นี้ได้จริงๆ

       ด้านเอ๋อร์เตา กับ ชิงหยุนที่แข่งกันขึ้น ไปด้านบนส่วนยอด พวกเขาไม่แม้จะหันปรายตาไปมองผู้ใด ทว่าบัดนี้ พวกเขากลับต้องหันลงมามองด้านล่าง ด้วยสายตาดุร้าย พร้อมกับลมหายใจ ที่หอบเหนื่อยอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นอี้เฉิน กำลังจะข้ามหน้าข้ามตาพวกเขาไป “เป็นไปได้อย่างไร  เจ้าหยั่งรู้กฎเกณฑ์ จนแรงกดทับไม่มีผลกับเจ้าเป็นไปได้อย่างไร” พวกเขาทั้งสองต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตาที่เห็น

       ทว่าในทันใดที่ชิงหยุน เห็นริมฝีปากกระอักเลือดออกมาน้อยๆ ของอี้เฉิน เขาจึงพอจะคลี่ยิ้มขึ้นมาได้บ้าง “ว่าแล้วเชียวบริเวณปลายส่วนยอดบริเวณนี้ ไม่ว่าเป็นใคร ล้วนได้รับแรงกดทับร่างกันแทบทั้งสิ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าสินะอี้เฉิน”

       อี้เฉินเช็ดเลือดที่มุมปาก พร้อมกับกระดูกภายในร่างที่สั่นไหวไม่หยุด ก่อนเขาจะสืบฝีเท้าขึ้นไปด้วยความเร็วคงที่ ไม่ได้กล่าวทักทาย ชายหนุ่มแต่อย่างใด

        “เจ้า! เจ้า! คิดจะนำหน้าพวกเราไป ฝันไปเถอะ” ทว่าฝีเท้าที่พวกเขาทั้งสองก้าวเดินขึ้นไป แต่ละก้าว ยากลำบากเป็นอย่างมาก แม้แต่ขายังสั่นเทาขึ้นมาไม่หยุด สายตาจึงได้แต่มองอี้เฉิน ผ่านพวกเขาไปอย่างช่วยไม่ได้

       ก่อนน้ำเสียง เซียนหลาน จะเอ่ยทักทายพร้อมสืบฝีเท้า ตามอี้เฉินขึ้นไป ให้อี้เฉินเป็นคนแบกรับแรงกดดันเหล่านั้นไว้ “พี่ชิงหยุน เป็นอย่างไรบ้างแรงกดดันของสถานที่แห่งนี้ ข้าว่ามันก็ไม่เห็นจะเท่าไหร่เลยนะ”

        ชิงหยุน ที่เห็นเซียนหลาน ตามติดพวกอี้เฉินไป เขาถึงกับกระอักเลือด ออกมาด้วยความโกรธเคือง “นี่เจ้า! ไม่อายพวกเขาหรอ เซียนหลาน เราเป็นคนดินแดนจักรพรรดิผู้มีเกียรตินะ”

       หญิงสาวส่ายหัว “แค่ขึ้นยอดเขาบรรพชน เกียรติ ดินแดนจักรพรรดิ คงไม่ป่นปี้หมดหรอกกระมัง” แม้แต่พวกอี้เฉินที่ได้ยิน ยังไม่คิดคำพูดนี้จะหลุดออกมา จากปากสตรีผู้โอหัง

        ก่อนเซียนหลาน จะกล่าวพูดพลางอธิบายให้พวกอี้เฉินฟัง “แม้พวกข้าจะเย่อหยิ่ง ในช่วงเวลานี้มากเท่าใด ทว่าเมื่อขึ้นไปด้านบนดินแดนจักรพรรดิ พวกข้าก็ไม่ใช่จอมยุทธที่โดดเด่นที่สุด ของจอมยุทธ์รุ่นใหม่อีกต่อไป ยังมีเหล่าอัจฉริยะที่น่าหวาดกลัวกว่าพวกข้า ไปอยู่ในขั้นครึ่งก้าวเซียนสวรรค์ แล้วในยามนี้ หากเทียบกับพวกเขา แม้แต่ตัวข้าก็ยังห่างชั้นกับอัจฉริยะเหล่านั้น อยู่ก้าวใหญ่ จะมาวางมาดกับพวกเจ้า มันก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา”

       ครั้นหลายคนที่รับฟังคำพูดของเซียนหลาน ต่างก็กลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ในอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเขา มีคนไปอยู่ในขั้น ครึ่งก้าวเซียนสวรรค์ จะไม่ให้พวกเขาตกอกตกใจได้อย่างไร
 

     เรื่องที่อี้เฉินได้ยิน ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าตกใจไม่น้อย ผู้ที่จะไปอยู่ในขั้นเซียนสวรรค์ โดยที่อายุไม่ถึง150ปี เกิดขึ้นไม่ขาดผิดกับดินแดนเทพ แล้วยิ่งเป็นช่วงเวลาที่แก่นโลกเสียหายเช่นนี้ เป็นไปได้ที่พวกเขาอาจจะใช้เวลา เลื่อนขั้นพลังเซียนสวรรค์ เกิน150ปี ไปมากโขก็เป็นได้

       ...ไม่นานในกรอบสายตาอี้เฉินก็มองเห็น ม่านหมอกปลายส่วนยอด พร้อมกับร่างหญิงสาว ที่อ่อนแรงอยู่ในกรอบสายตา เกือบจะขึ้นไปถึงด้านบนได้ ทว่าบริเวณแห่งนี้ แรงกดดันรุนแรงมาก ส่งให้พวกเขา ต่างก็ขาสั่นเทิ้มขึ้นมาไม่หยุด แม้แต่กระดูกภายในร่าง ยังลั่นไปทั้งตัว

อี้เฉินที่สืบฝีเท้าขึ้นไป เอื้อมฝ่ามือออกไปให้หญิงสาวในกรอบสายตา เอ่ยพูดเสียงเนิบช้าออกมา “ให้ข้าช่วยเจ้า ได้หรือไม่เยว่ชิงเซียน”

      คุณชายหวังเหยียน ที่แบกรับแรงกดดันพา แม่นางเยว่ชิงเซียนขึ้นมา เขาถึงกับบีบรัดฝ่ามือไว้แน่น ไม่คิดอี้เฉินผู้นี้ จะสืบฝีเท้าตามติด พวกเขามาทัน

      เยว่ชิงเซียนครั้นได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย นางหันขวับ เอื้อมฝ่ามือ ออกไปหาอี้เฉินอย่างไม่ลังเล แววตาที่ทอประกาย ส่งยิ้มออกไปหาอี้เฉินทันใด “ขอบคุณ อี้เฉิน”

     ชายหนุ่มในกรอบสายตานาง ดึงร่างอ้อนแอ้น นางขึ้นยืน อย่างง่ายดาย ก่อนอี้เฉินจะเอื้อมฝ่ามือ มาเช็ดเลือด ริมฝีปากแดงน้อย ของนางออก ก่อนจะยกยิ้มบางออกมาให้ตัวนาง ทำให้เยว่ชิงเซียนหายใจหนักถี่ หน้าอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าแดงแต่งแต้มขึ้นมาทันใด

      ภาพที่คุณชายหวังเหยียน เห็นอี้เฉินแตะริมฝีปากอวบอิ่ม เยว่ชิงเซียน ทำให้เขาเดือดดาลเป็นโทสะ ฝ่ามือกำหมัดแน่นหนักกว่าเก่า จนเกิดเสียงนิ้วมือแตกหัก บิดงอ ดังออกมาลั่น พร้อมกับเลือดที่ไหลซึม    แม้แต่ริมฝีปาก คุณชายหวังเหยียน ยังเม้มเข้าหากันจนแน่น ส่งให้โลหิต บริเวณปาก ไหลซึมออกมาไม่ขาด เมื่อเห็นอี้เฉินจูงมือ เยว่ชิงเซียน เดินขึ้นไปด้านบนส่วนยอด หายเข้าไปภายในสายหมอกหนา ไปโผล่ด้านบนสุดของอีกฟาก

“เจ้า เจ้า ช่างโอหังนัก คิดจะเป็นแมวขโมยปลา ไปจากข้างั้นหรือ เดี๋ยวเราได้เห็นดีกันแน่ อี้เฉิน”