Age of war

วันที่ 48 เกมส์แห่งสงครามช่วงเวลาเย็นของวัน การประชุมผู้นำของเผ่ามนุษย์ได้จบลง พร้อมกับข้อสรุปตามนี้

การออกล่าเผ่ามนุษย์มดที่ดำหนีไปใต้ดิน ได้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหน่วยสำรวจไป

ส่วนเขตแดนภาคตะวันตกของทวีป ที่ในอดีตเป็นของเผ่ามนุษย์นกนั้น ได้ถูกรวมเข้าไปในแผนที่ของเผ่ามนุษย์เป็นที่เรียบร้อย

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องระวังการโจมตีจากทางภาคตะวันตกของทวีปอีกต่อไป แล้ววางกองกำลังไปที่ภาคตะวันออกของทวีปแทน

มุ่งเป้าโจมตีไปยังเขตแดนที่น่าจะเป็นถิ่นของเผ่ายักษากับเผ่าภูติ

พวกเขาคิดว่าคงไม่มีใครสู้อาวุธของพวกเขาได้

พวกเขาคิดว่าการที่ตัวเองมีกระสุนพอแจกสองล้านชีวิต จะทำให้ตัวเองชนะสงคราม

พวกเขาคิดว่าการที่สามารถผลิตรถถังได้ จะทำให้ตัวเองได้เปรียบ

พวกเขาคิดว่าน่านฟ้าอันกว้างใหญ่ คงไม่มีใครเทียบเคียงเครื่องบินรบของพวกเขาได้

และยังทะนงตนมากขึ้นไปอีก เมื่อทราบว่าอีกเพียงแค่เจ็ดวัน ขีปนาวุธพิสัยไกลรุ่นต้นแบบก็จะสร้างเสร็จแล้ว

ความเร็วในการพัฒนาของมนุษย์นั้นน่ากลัวมาก

เพราะคนที่เกิดมาใหม่นี้ ไม่ได้มีแต่ทหาร หากแต่มีผู้ทรงความรู้วิชาแต่ละแขนง มารวมตัวกันจนก่อให้เกิดวิทยาการณ์ก้าวไกล

กำลังการผลิตทุกอย่างได้เน้นหนักไปกับการผลิตอาวุธสงครามมากกว่าตัวเมือง

กระบวนการบางอย่างที่ต้องใช้เวลานานนับปีในการสังเคราะห์และผลิต ได้ถูกร่นลงมาเพราะวัตถุดิบของต่างโลก

ยิ่งเผ่ามนุษย์เรียนรู้วัตถุดิบของต่างโลกมากขึ้น พวกเขาก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้นตาม

บางทีอาจจถึงขั้นลืมตัวไปว่าตัวเองคือพระเจ้าที่สามารถควบคุมได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

พวกเขาคงลืมไป ว่าศัตรูนั้นมีสมองเช่นเดียวกับพวกตนเอง

และความเหิมเกริมนั้นก็กำลังจะกลายเป็นความประมาทสู่ความชิบหายในเร็ว ๆ นี้

ไม่สิ มันเกิดขึ้นแล้วต่างหาก

ตัดกลับไปที่สถานจำคุกทาสสงครามของเผ่ามนุษย์ ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองหน้าด่านทางใต้

เมืองแห่งนี้ถูกดูแลโดยผู้นำอเมริกา ประเทศที่ว่ากันว่ามีอำนาจทางการทหารสูงที่สุดในโลก

และยังเป็นตัวตั้งตัวตีที่พลักดันนโยบายสร้างศัตรูไปทั่ว มากกว่ารอดูท่าทีและใช้วิธีทางการทูต

***ปราชญ์แห่งพงไพร [เอสเทอ]

“นั่นเจ้ากำลังทำอะไร บา~”

เผ่ายักษาบานาเดินเข้ามาถามฉันด้วยความสงสัย

ภาษาภูติของเขายังฟังดูไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหรนัก

“แค่เห็นก็น่าจะรู้ ตรวจสอบอาวุธของพวกมันยังไงละ”

ฉันบินเข้ามาใกล้ศพของพวกผู้คุมตรงหน้า แล้วจัดการตรวจสภาพอาวุธและเครื่องสวมใส่

ระดับของชุดเกราะนั้น ของเผ่าฉันถือว่าชนะขาดลอย

เกราะของพวกมันทำมาจากวัสดุจำพวกใยสังเคราะห์ที่เหนี่ยว และแบ่งออกได้เป็นสามชั้น

ชั้นนอกสุดนั้นมีแผ่นโลหะจำพวกเซรามิกส์หุ้มเอาไว้ ดูแล้วคงมีเพื่อเอาไว้รับแรงกระแทก

ชั้นต่อมาคือส่วนยึดรั้ง คิดว่าคงมีเอาไว้เพื่อให้รัดเข้ากับร่างกายของผู้สวมใส่

และชั้นสุดท้ายเป็นใยสังเคราะห์จำพวกใยอะรามิด กับใยพอลิเอทิลีนชนิดความแข็งแรงสูงยิ่งยวด ที่น่าจะเอาไว้เน้นการรับแรงกระแทกและดูดซับพลังงานจากอาวุธที่พุ่งเข้าใส่

ชุดเกราะนี้มีน้ำหนักเบามาก หากเทียบกับชุดเกราะที่เคยเห็นในสถานรบก่อนหน้านี้

แต่ก็ยังถือว่าล้าสมัยกว่าที่เผ่าของพวกฉันมีใช้กัน

“อืม...คิดถูกที่ใส่พลังมากกว่าทุกครั้ง ไม่อย่างงั้นคงยิงไม่ทะลุเกราะของพวกมันไปได้ดอง~”

ถึงจะล้าสมัย แต่ก็เป็นชุดเกราะที่มีประสิทธิภาพสูงในการป้องกัน

หากฉันเบาแรงลงกว่านี้ กระสุนพลาสม่าคงไม่สามารถฆ่าพวกมันลงในนัดเดียวได้

“บานา แครอท พวกเจ้าเอาชุดพวกนี้ไปสวมแถวแขนสิ ถ้ารอดกลับไปได้ ก็จงเอาไปพัฒนาอาวุธกับชุดเกราะของเผ่าพวกแกซะดอง~”

“เออ… ได้? ”

ฉันยื่นเกราะให้พวกบานาก่อนจะทำการตรวจสอบต่อ

สิ่งต่อมาที่ฉันตรวจสอบคืออาวุธ

ท่อนเหล็กกลมยาวนี้มีน้ำหนักสูงพอควร

แต่กับพวกเผ่ายักษาที่มีแรงเยอะ คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ฉันจัดการตรวจทุกมุม แล้วก็พบเรื่องที่น่าทึ่ง

อาวุธพวกนี้มีแนวคิดในการสังหารศัตรูที่ยอดเยี่ยมมาก

พวกมนุษย์ใช้ดินระเบิดประกอบติดเข้ากับหัวโลหะขนาดเล็กที่มีปลายแหลมมน

ใช้สิ่งนั้นบรรจุลงไปในท่อโลหะยาว แล้วจุดระเบิดเพื่อใช้เป็นแรงขับดันหัวโลหะออกไปอย่างรุนแรง

อำนาจการยิงถือว่ามีผลอย่างมากต่อรูปแบบการทำสงคราม

พวกมนุษย์ใช้วิธีการที่ฉลาด เพื่อส่งอาวุธสังหารให้ออกไปไกล

และด้วยวิธีการนี้ มันจะทำให้ใช้งานได้ง่ายกว่าการฝึกยิงธนูหรือฝึกวิชาดาบเสียอีก

แม้แต่วิธีการโจมตีของภูติ ยังต้องพึ่งการฝึกควบคุมปีก เพื่อสร้างและแปรธาตุสสารในการโจมตีสังหารศัตรู

ซึ่งหากเทียบกับอาวุธของมนุษย์ การโจมตีของพวกเราเผ่าภูติจะกลายเป็นการโจมตีที่ไร้ประสิทธิภาพไปในทันที

พลังโจมตีเท่าเทียมกัน แต่ของพวกเราเผ่าภูติต้องพึ่งพลังกายและความรู้ในการโจมตี

ในขณะที่ของมนุษย์เพียงแค่กดลงไปที่ไกของวุธ ก็สามารถสังหารระยะไกลได้อย่างสบาย ๆ แล้ว

“บานา แครอท พวกเจ้าลองเอาอาวุธนี้ไปใช้สิ ส่วนวิธีใช้ก็ให้เอานิ้วสอดลงไปในไกปืน แล้วออกแรงเพื่อลั่นโลหะออกไปนะดอง~”

ฉันชี้ไปที่อาวุธของมนุษย์ แล้วสั่งให้บานากับแครอทลองเอาไปใช้ดู

“...ขนาดมันเล็กไปฟะเอสเทอ”

แต่กลายเป็นว่าขนาดมันไม่พอดีมืออันใหญ่โตของพวกเขากัน

ให้ตายสิ ทั้งที่มีโอกาสได้ทดลองใช้อาวุธแล้วแท้ ๆ

ช่วยไม่ได้แฮะ

“...แต่ว่าแบบนี้มันจะดีหรือเอสเทอ รอท~”

“เรื่องอะไรดอง? ”

“ที่เธอมาช่วยพวกเราแบบนี้ แถมยังใบ้เรื่องอาวุธให้อีกนะ รอท~”

สตรีเผ่ายักษาที่มีผมสีม่วงสวยงามได้ถามฉันด้วยสายตาของศัตรู

ยัยนี่คงจะรู้ตัวแล้วมั้งดอง…

ความจริงคือฉันตั้งใจที่จะใช้เจ้าพวกนี้ทดลองประสิทธิภาพอาวุธของมนุษย์

ฉันอยากรู้ว่าอาวุธท่อเหล็กพวกนี้มีความรุนแรงขนาดไหน

และอีกประเด็นคือฉันอยากให้บานากับแครอทมีชีวิตรอดกลับไปที่เมืองของพวกเขา พร้อมกับอาวุธของมนุษย์

เพื่อให้สองเผ่านี้ตีกันเองจนตายกันไปข้างได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ

ยังไงเขตแดนของเผ่ายักษาก็อยู่ขั้นกลางระหว่างเผ่าเรากับเมืองของมนุษย์ ดังนั้นสู้ทำให้พวกมันมีอาวุธพอต่อต้านได้นานขึ้น เพื่อเป็นการถ่วงเวลาดีกว่าดอง

แล้วระหว่างนั้นฉันก็จะเอาอาวุธของพวกมันไปวิจัยเพื่อสร้างอาวุธออกมาตอบโต้กลับ

เพราะหากคิดให้ดีถึงคำขู่วันสิ้นโลกของเทพเจ้าทั้งสามในวันแรกแล้ว ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ต้องกลายเป็นศัตรูกันเองในท้ายที่สุดนะดอง

ยัยแครอทคงคิดสงสัยว่าทำไมฉันถึงยื่นอาวุธให้กับพวกมันแน่ ๆ เลยดอง~

แต่ว่านะ

“ให้คิดซะว่าพวกเราต่างใช้ประโยชน์กันเองจะดีกว่านะดอง~”

อีกฝ่ายก็ได้ประโยชน์จากการชี้นำความรู้ที่มาจากฉันเหมือนกันดอง

บานามันซื่อบื้อเลยไม่ทันรู้ตัว แต่คนฉลาดอย่างแครอทคงรู้ตัวแล้ว

แต่ด้วยความที่เผ่าของเธอยังได้ผลประโยชน์ร่วม มีหรือที่จะไม่ยอมรับความรู้ที่ฉันหยิบยื่นให้นะดอง

“...งั้นก็ดี”

แครอทกล่าวเช่นนั้น ก่อนที่จะนำอาวุธของมนุษย์ฟาดหัวไหลตัวเอง

อาวุธของมนุษย์มีผ้าคาดยาวเตรียมเอาไว้ เลยทำให้ไม่มีปัญหาในการพกพานะดอง

“ต่อมาก็เจ้า… เจ้ามีขื่อว่าอะไรดอง? ”

“พูดภาษาของพวกผมได้อย่างงั้นหรือครับ? ”

ฉันหันไปทางเผ่าอาร์โธร์โพดาที่สวมชุดเกราะอยู่ด้านข้าง

เกราะที่เคยเป็นสีขาวนั้น ได้ถูกย้อมด้วยเลือดจนเป็นสีดำสนิทไปแล้ว

แต่ฉันยังจำได้ถึงความสามารถอันน่ากลัวของมันดอง

ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าพวกมนุษย์จะทรยศ และมีความสามารถด้านการรบถึงขนาดนี้ เลยคิดแต่ว่าต้องรีบทำลายเจ้าเกราะบ้านี่ ก่อนที่พวกมันจะพัฒนาไปได้ไกลกว่านั้น

แต่สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว พวกอาร์โธร์โพดาหนีไปได้ และอีกเดียวคงได้มีชุดเกราะเลียนแบบถูกผลิตออกมาเป็นจำนวนมากในภายหลัง

ดังนั้นแทนที่จะฆ่ามันตรงนี้ สู้ไว้ชีวิต แล้วให้มันช่วยพาพวกเราหนีออกไปพร้อมกับอาวุธของมนุษย์ดีกว่า

อีกอย่าง จะทิ้งให้มันตายตรงนี้พร้อมกับถูกพวกมนุษย์เอาชุดไปวิเคราะห์ไม่ได้

จะให้พวกมนุษยโหดไปกว่านี้ไม่ได้นะดอง~

“ผม… ชื่อสเลบครับ แล้วคุณคือ? ”

“เอสเทอ”

“สเลบ ฉันอยาก--”

“อยากยื้มพลังของกระผมเพื่อพาพวกท่านหนีออกไปพร้อมกับอาวุธของพวกจอมมารสินะครับ? ยังไงกระผมคงตายแล้วทิ้งชุดเอาไว้ให้กับพวกจอมมารไม่ได้อยู่แล้ว กระผมยินดีที่จะให้ความร่วมมือ… แค่ตอนนี้เท่านั้น”

ว่าแล้วสเลบก็เดินไปหยิบอาวุธของเผ่ามนุษย์ขึ้นมา แล้วทดลองยิงกราดออกไปตรงหน้า

“อีกอย่าง ต้องขอบคุณสำหรับความรู้ในการใช้งานด้วยนะครับ”

ดูเหมือนว่ามันจะเรียนรู้วิธีใช้จากท่าทางที่ฉันสอนให้บานาเมื่อกี้นี้

ไอหมอนี่มีกึ๋นนี่หว่าดอง…

ในตอนนั้นเองที่เกิดหวูดเตือนภัยดังกังวาล

“อะไรกันเนี่ย!? ”

บานาหวีดเสียงตกใจเพราะไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

แต่ฉันพอจะคาดเดาได้ว่านี่คือเสียงเตือนภัย

“ไม่มีเวลาแล้วดอง รีบหนีออกไปกันเถอะดอง~”

ว่าแล้วพวกฉันก็พากันวิ่งกลับออกไปนอกตัวอาคารในทันที

ห่ากระสุนโลหะได้ถูกยิงสาดเข้าใส่พวกเราทันทีที่วิ่งออกมานอกตัวอาคาร

“อะไรเนี่ย!? เจ็บสุด ๆ ไปเลย! ”

“หน่อยแน่! ”

แครอทกับบานาที่ยืนหน้าสุด ถูกยิงจนร่างกายอาบเลือดสีดำ

แต่ดูเหมือนว่าพลังกล้ามเนื้อของเผ่ายักษาจะเอาชนะลูกกระสุนโลหะของมนุษย์

บานากับแครอมใช้ชุดเกราะของพวกมนุษย์ที่เก็บมาเมื่อกี้ นำมาพันรอบแขนของตัวเองเอาไว้ แล้วยกสิ่งนั้นมาป้องกันส่วนหัวกับหน้าอกของตัวเอง

ถ้ายิงไม่โดนจุดตาย พวกเขาก็จะยังรอดชีวิตไปได้

และดูเหมือนว่ากล้ามเนื้อของพวกเผ่ายักษาจะแข็งราวเหล็กกล้า เลยทำให้พวกเขายังคงยืนกันไหวอยู่ แม้ว่าจะอาบเลือดไปจนทั่วร่าง

ถ้าเป็นเผ่าภูติอย่างฉัน ป่านนี้คงถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว

“อืม… บาเรียลมเอาไม่อยู่แฮะดอง~”

ระหว่างที่หลบอยู่หลังบานา ฉันก็ลองกางกระแสลมแรงขึ้นมาเพื่อเบี่ยงวิถีกระสุนโลหะ

ถึงจะไม่มีคริสตัลภูติช่วยขยายคลื่นแปรสสารของปีก แต่ฉันมั่นใจว่าพลังบาเรียลมนี้แข็งแรงไม่แพ้หน่วยภูติวายุเลย

แต่กระนั้น บาเรียที่สามารถปัดลูกธนูได้ง่าย ๆ กลับไม่อาจปัดอำนาจทะลวงของลูกกระสุนโลหะได้

ข้อมูลนี้ต้องจดเอาไว้ในหัวแล้วดอง~

“กระผมจัดการเองครับ”

สเลบกล่าวเบา ๆ เช่นนั้นก่อนจะใช้แขนทั้งสี่ยกอาวุธที่ยึดมาขึ้นสูง

ไกได้ถูกเหนี่ยวลงพร้อมกับกระสุนโลหะที่ลั่นออกไป

“เฮ้ย!? พวกมันใช้ปืนเป็นด้วยเรอะ! ”

พวกมนุษย์ที่สวมชุดสีดำเอยด้วยความตื่นตกใจ

นักรบจำนวนห้าสิบนายต่างรีบเข้าไปหลบหลังสิ่งกำบังกันอย่างรวดเร็ว

โล่ใสได้ถูกนำออกมาวางตั้งเป็นแนวกำแพงป้องกันกระสุนของสเลบเอาไว้

“คุมยากชิบ”

เจ้าสเลบบ่นพึมพำออกมา

ปืนทั้งสี่กระบอกในมือของเขาได้ส่ายไปมาอย่างรุนแรง

ทิศทางของกระสุนถูกสาดกระจายไปทั่วอย่างไร้ทิศทาง

เป็นอาวุธที่มีแรงถีบกลับรุนแรงไม่เบาเลยนะดอง

“... ยิงไม่ออกแล้ว”

หลังจากยิงออกไปได้ราวหนึ่งนาที อาวุธเหล่านั้นก็หยุดสั่นไหวพร้อมกับเสียงเป่าลมที่ว่างเปล่า

ดูเหมือนว่ากระบอกหนึ่งจะบรรจุกระสุนโลหะเอาไว้ราวสามสิบถึงสี่สิบนัด

เอาไว้มีเวลาค่อยไปชำแหละนับให้แน่นอนดีกว่าดอง

“ช่วยไม่ได้”

สเลบกระโดดพุ่งตัวออกไปเป็นเส้นตรง

ฉันเห็นนักรบของมนุษย์ลั่นกระสุนเข้าปะทะร่างของสเลบ

แต่กระสุนเหล่านั้นไม่สามารถยิงทะลุเกราะของสเลบได้

สเลบใช้อาวุธในมือ ทุบลงไปที่พวกมนุษย์เต็มแรง

เกิดความวุ่นวายขึ้นแนวรบของมนุษย์ เลยทำให้พวกมันหยุดสนใจตรงนี้ไปชั่วขณะ

“ลุยเลยบานา แครอท ดอง! ”

“โอ๊ว! ”

แม่ทัพของเผ่ายักษาใช้พละกำลังที่เหนือกว่า วิ่งเข้าใส่ราววัวคลั่ง

พวกนักรบของมนุษย์พยายามยิงสวนกลับ แต่บานากับแครอทไม่ยอมให้ทำแบบนั้น

พวกเขารีบหักแขนของนักรบทิ้ง แล้วจับร่างกายของมันมาใช้ต่างโล่

ถึงแขนกับขาจะถูกยิงจนเลือดท่วม แต่พละกำลังของพวกเขายังมีพลังพอถล่มพวกมันจนย่อยยับได้

นักรบทั้งห้าสิบนายของมนุษย์ถูกอัดยับจนลงไปนอนจมกองเลือด ด้วยฝีมือของสุดยอดแม่ทัพทั้งสามคน

ส่วนฉันก็บินชื่นชมการต่อสู้แบบสบายอยู่คนเดียวไปดอง~

“เอาละ ได้เวลาตรวจสอบแล้วดอง~”

พอทุกอย่างสงบลง ฉันก็บินเข้าไปตรวจสอบโล่ของพวกมันในทันที

“อืม… เบามาก ทำจากโพลีคาร์บอร์เนต การรวมกลุ่มโครงสร้างโมเลกุลเรียงตัวได้สวยงามมาก ของดีเลยนะเนี่ยดอง~”

แต่โล่ตัวนี้ยังถือว่าเป็นเทคโนโลยีที่ระดับกว่าของเผ่าเราอยู่ไกลโขนะดอง

ลองทดสอบความแข็งแรงของมันดีกว่าดอง

“บานา ลองกระทืบโล่ตัวนี้ดูสิดอง~”

“เพื่อ? ”

บานาบ่นอุบอิบเบา ๆ แต่กลับยอมทำตามแต่โดยดี

“ฮึบ! ... อะไรฟะเนี่ย!? ทำไมแม่งเหนี่ยวแบบนี้ฟะ! ”

บานาพยายามบิดโล่ด้วยมือเปล่าสุดแรงเกิด แต่โล่ที่ดูเบาและบอบบางนั้นกลับแทบไม่เสียรูปเลยแม้แต่น้อย

“เอสเทอ”

“อะไรหรือดอง~? ”

ในเวลานั้นเองที่เจ้าสเลบปรากฏตัวพร้อมกับดาบสีดำสี่เล่ม ตรีศูลหนึ่งเล่ม และดาบสองมือหนึ่งเล่ม

“อาวุธ”

“ไปเอามาตอนไหนเนี่ยดอง! ”

“เมื่อกี้ ตอนที่พวกเจ้าไร้สาระกันอยู่”

“แล้วอาวุธพวกนี้… รู้ได้ยังไงว่าพวกมันเก็บอยู่ตรงไหนนะดอง? ”

“ไม่มีความจำเป็นต้องบอก…”

ไอหมอนี่…

นี่แปลว่าพวกอาร์โธร์โพดามันเลียนแบบเทคโนโลยีของเผ่าภูติไปแม้แต่ระบบติดตามด้วยเช่นนั้นหรือ?

ฉันเริ่มชักอยากเห็นหน้าคนพัฒนาชุดเกราะของเผ่าอาร์โธร์โพดาแล้วสิ เพราะการเลียนแบบเทคโนโลยีที่ซับซ้อนของเผ่าเราไปใช้นั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะดอง

แต่นี่พวกมันกลับสามารถเรียนรู้ได้ไวมาก…

“ช่วยยกโล่ที… จะลองฟัน”

“? ”

สเลบหันไปพูดคุยกับบานาหลังจากที่คืนอาวุธไปแล้ว

แต่บานาฟังภาษาของเผ่าแกไม่ออกหรอกนะเจ้าสเลบ

คงมีแต่เผ่าพวกเราชาวภูติ ที่แอบเรียนรู้จนพูดได้ทุกภาษา ถึงจะฟังรู้เรื่องนะดอง

“บานา มันบอกว่าให้ยกโล่ขึ้นมา เขาจะลองฟันดูนะดอง~”

“เออ.. ได้สิ”

บานายกโล่โปรงแสงขึ้นมา

สเลบฟันคมดาบเข้าใส่ผิวของโล่เต็มแรง

คมดาบสีดำได้หยุดลงที่ผิวของโล่

“ไม่ขาดหรือ งั้นแบบนี้ละ…”

คราวนี้สเลบง้างดาบขึ้นอีกครั้ง

เส้นแสงสีฟ้าวิ่งไหลไปทั่วร่างสู่ปลายดาบทั้งสี่เล่มของเขา

คมดาบดำที่เปล่งพลังงานสีฟ้าได้ถูกฟันใส่โล่อีกครั้ง

คลื่นความร้อนได้หลอมและวิ่งผ่าแยกโล่ตรงหน้าออกจนเป็นสองส่วน

เป็นไปตามที่คาดคิดละนะดอง

ต่อจากโล่ก็เป็นวัตถุทรงกลมสีเทาขนาดเท่ากำปั้นที่ติดอยู่ช่วงเอวของนักรบเผ่ามนุษย์

แต่สิ่งนั้นไม่ต้องวิเคราะห์มากหรอก แค่ปรายตาผ่านก็รู้แล้วว่ามันคือ [ระเบิด]

“อืม… รู้สึกว่าจะมีศัตรูรายใหม่มาแล้วนะดอง”

ระหว่างที่วิเคราะห์นู้นนี่นั่นอยู่ ศัตรูชุดใหม่ก็ได้ถูกส่งบุกเข้ามา

ยานพาหนะตีนตะขาบคันหนึ่งได้วิ่งสู่สายตาจากถนนตรงหน้า

ท่อเหล็กขนาดใหญ่ที่ติดตั้งบนยานยนต์ขนาดยักษ์กำลังหันเล็งมาทางพวกเรา

ชิบหายแล้วดอง~

“บานา หลบไป! ”

“เหวอ!? ”

แครอทรีบกระแทกร่างของบานาจนกระเด็นออกไปจากวิถีกระสุน

โชคดีที่บานาตัวใหญ่กว่าใครเพื่อน มันเลยถูกเล็งโจมตีใส่ก่อน

เสียงระเบิดดังคำรามดังก้องไปทั่วพร้อมกับครึ่งท่อนบนของแครอทที่ปลิวหายไป

วัตถุบางอย่างได้พุ่งออกมาจากท่อโลหะทรงกลมที่ติดบนยานยนต์คันนั้น

“ดอง! ”

ฉันเค้นพลังควบคุมโครงสร้างอะตอมโดยรอบ ก่อนจะยิงเป็นลูกพลาสม่าขนาดเล็กเข้าใส่

“โจมตีไม่เข้าแฮะดอง...”

พลังงานพลาสม่าที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสองเซนติเมตรจำนวนห้าลูกนั้น ทำได้แค่สร้างรอยไหม้ให้เกิดขึ้นบนผิวโลหะหนาเท่านั้น

นี่ถ้าหากมีคริสตัลภูติช่วยขยายคลื่นพลังละก็…

“มันจะยิงนัดต่อไปออกมาแล้วดอง! ”

พวกเราต่างกระโจนแยกออกไปทุกทิศทางเพื่อหลบอยู่หลังอาคารที่ตั้งโดยรอบ

ท่อเหล็กอีกกระบอกที่มีขนาดเล็กกว่า ได้ลั่นกระสุนเหล็กออกมาเป็นสายฝน

สิ่งนั้นยิงสาดออกมาตรงหน้าเพื่อกดพวกเราไม่ให้โผล่หัวออกไป

และในเวลาเดียวกัน ฉันก็สัมผัสได้ถึงเสียงบรรจุบางอย่างที่ดังขึ้น

“ของใหญ่กำลังมาแล้วดอง! ทุกคน หมอบลง! ”

ฉันกรีดเสียงเตือนออกไปอีกครั้ง

พวกเราทุกคนต่างรีบหมอบระนาบไปกับพื้นดิน

เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วฟ้า พร้อมกับเศษอาคารและฝุ่นควันที่ปลิวว่อนไปทั่ว

แก้วหูของฉันถึงกับสั่นสะท้านจนไม่อาจได้ยินเสียงใด ๆ อีก นอกจากเสียงลมที่พัดผ่าน

พอทุกอย่างเริ่มสงบลง อาคารที่กำบังให้พวกเราก็ได้แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว

มันเป็นอาวุธที่อันตรายมาก

พลังทำลายระดับนี้ หากเป็นเทคโนโลยีของพวกเรา คงใช้ป้องกันได้เพียงไม่กี่นัดเท่านั้น

หรือจะบอกว่าระดับเทคโนโลยีของอาวุธเผ่ามนุษย์ มันจะอยู่สูงกว่าของพวกเราเผ่าภูติเช่นนั้นหรือดอง?

“ให้ตายสิ พวกมนุษย์นี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ นะดอง”