​​​​TinTime Story แฟนใหม่ผมเป็นมาเฟีย

TinTime Story แฟนใหม่ผมเป็๲มาเฟีย

Mammysmile

Ep.12  ความรู้สึก

"สอบเสร็จล่ะโว้ยยยยยยย" เพียวมันโวยวายพูดขึ้นทันทีอย่างโล่งใจหลังเดินออกจากห้องสอบ ซึ่งตัดมาที่ผมตอนนี้ตาแทบจะปิด แอร์ในห้องสอบก็เย็นซะเหลือเกิน หลังจากที่ทำข้อสอบอย่างเร่งรีบ จนทำข้อสอบเสร็จ ผมก็แอบงีบไปหลายรอบอยู่เหมือนกัน

"ไอ้ธาม วันนี้ทำไมมึงดูง่วงจังวะ ปกติมึงดีดจะเป็๞จะตาย วันนี้กูเห็นมึงหาวแล้วหาวอีกเมื่อคืนไม่ได้นอนรึไงไปทำอะไรมา" เปรมถาม 

"ถามโง่ ๆ คุณฐิติทร มันก็อ่านหนังสือไงครับ  มึงจะให้มันทำอะไร"

"หรอครับ คุณพีรวิชญ์ กูเชื่อว่าไอ้ธาม มันอาจจะเพลียเพราะอ่านหนังสือ แต่มึงไม่ใช่ไอ้เพียวเมื่อคืนเล่นเกมจนเกือบสว่าง ยังไม่พอเล่นเกมเสียงดังอีก ข้างห้องจะแจ้งตำรวจมาจับกูอยู่แล้ว เมื่อกี้กูก็เห็นมึงนอนน้ำลายยืดไม่ต่างจากไอ้ธามเลยเหอะ"

การที่ผมมีสภาพแบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน ต้นเหตุทั้งหมด คือไอ้ติณห์ ถ้าจะถามว่ามันทำอะไร ก็ตามอย่างที่คิดนั่นแหละครับ เมื่อวานรู้ทั้งรู้ว่าผมกับตัวมันเองต้องสอบมันก็ไม่เว้น มันมานั่งข้างผมจับนู้นจับนี่ อ้อนให้ผมช่วยมันสำเร็จความใคร่ของมัน แต่ผมก็ประสาทโรคจิตไปกับมัน ยอมทำให้มัน...แค่นึกถึงก็หัวจะปวด

"ไอ้ธาม! มึงเป็๞อะไรเปล่าเนี่ยเห็นมึงยืนใจลอย "

"มึงว่าอะไรนะ"

"มึงแปลกไป มึงมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกพวกกูใช่ไหม" 

"นั่นดิ ยิ่ง๰่๥๹นี้ ทำตัวลับๆล่อๆ กดมือถือบ่อย แถม๰่๥๹นี้มึงดูสดชื่นขึ้นมาก บอกมามีอะไรดีๆแล้วยังไม่ได้เล่าให้ฟัง บอกพวกกูมาเดี๋ยวนี้"

"ไม่มีอะไรจริงจริ๊งงงง!!"

"หราาา ไม่มีแล้วพูดเสียงสูงทำไหม๊" 

"ไอ้เพียวมึงก็บ้าจี้ไปพูดเสียงสูงตามมัน"

"ว่าไง" จากนั้นพวกมันก็ขยับมายืนเข้าใกล้ผมและหันหน้ามามองอย่างจับผิด

"ไม่มีอะไรจริงๆ พวกมึงจะมาคาดคั้นกูทำไมเนี่ย "

"คราวนี้พวกกูจะยอมเชื่อมึง แต่อย่าให้พวกกูจับได้นะไอ้ธาม" ไอ้พวกเวรนี่ทำเหมือนกูไปเป็๲ชู้กับแฟนพวกมันงั้นแหละ กูแค่ยังไม่พร้อมบอกโว้ยยยย

"คืนนี้ไปฉลองกันป่ะ" เปรมถาม

"เออ เอาดิกูคอแห้งมาหลายวันล่ะ"เพียวพูดเสริมขึ้น

"ธามมึงล่ะ ไปป่ะ"

"กูยังไงก็ได้ " ไปนั่งชิลๆบ้างก็ดี หลังที่นั่งหลังคดหลังแข็งอ่านหนังสือตั้งหลายวัน ( ถึงแม้จะอ่านไม่เคยจะจบเล่มเลยก็เหอะ !) 

ติ๊ด! 

"เห้ย! พวกพี่เป้ชวนแดกเหล้าคืนนี้เหมือนกันวะ ไปกับพวกพี่มันก็ดีนะเว้ย ได้แดกฟรีไม่พอยังได้แดกของแพงอีก"

ผมรู้เลยว่าเป็๲ความคิดไอ้ติณห์แน่นอน - -" มันไม่ยอมให้ผมไปร้านเหล้าคนเดียวแน่นอนเพราะทุกครั้งที่ผมเมา มันจะต้องมีเ๱ื่๵๹อะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับผม

"กูอะยังไงก็ได้ มึงอะธาม"

(....)

ติ๊ด!

TIN_TINNAPHAT : ทำไมไม่อยากไปหรอ ทำหน้าคิดมากไปได้ 

ทันทีที่ผมอ่านข้อความจากไอ้ติณห์เสร็จผมต้องหันซ้ายหันขวามองรอบ ๆ ทันทีเพราะมันรู้ได้ไงว่าผมทำหน้าแบบนั้น

TIME.AKIRA :  มึงมาคณะกูหรอ

TIN_TINNAPHAT : อยู่ไหนน้าาา 

 TIME.AKIRA :  อย่ามากวนตีน

TIN_TINNAPHAT : ก็มารอรับมึงไง สอบเสร็จแล้วไม่ใช่หรอ

"มึงคุยกัยใครอะ เห็นยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูละ" ไอ้เพียวถามขึ้น

"คุยกับไอ้เธียร์พี่ชายกูไง จะให้กูคุยกับใครได้ "

"ใช่หรอ ร้อยวันพันปีมึงคุยกับพี่เธียร์คุยกันไม่เคยยิ้มหวานขนาดนี้ มีพิรุธนะครับคุณอคิระ" เพียวพูด

"กูก็คิดว่ามีฟงมีแฟนใหม่ แล้วแอบเก็บเงียบไม่บอกพวกกูซะอีก"

"บ้า! ใครจะไปมีเร็วขนาดนั้น"

"พอ ๆ ว่าแต่กว่าจะถึงตอนเย็นก็อีกหลายชั่วโมง ตอนนี้พวกเราจะไปอยู่ไหนกันก่อนดี หรือจะไปนอนเล่นเกมที่หอกูก่อนดี"

"เดี๋ยวกูจะกลับคอนโดไปงีบสักหน่อย ไว้เจอกันตอนเย็นๆที่ร้านทีเดียวก็แล้วกัน"

"เออ ๆ เอาตามนั้นก็ได้ ส่วนมึงไอ้เพียว กูคงไม่ต้องถามมึง มาสิงหอกู จนจะเป็๞หอมึงล่ะ บ้านไม่มีอยู่ แล้วใครถึงร้านก่อน ก็ไลน์หาก็แล้วกัน ไปไอ้เพียว" หลังจากที่พวกเพื่อนผมเดินจากไปสักพัก  ผมก็เดินตรงไปหารถปอเช่รถหรูคันงามที่จอดเด่นสง่าอยู่หน้าตึกคณะผม

"มองเหี้ยอะไร มาจอดหน้าคณะกู กลัวไม่มีใครรู้รึไง "

"รู้ก็รู้ไปสิ ใครแคร์" ติณห์พูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย 

"มึงไม่แคร์ แต่กูแคร์โว้ยยยยยย"  ผมเลือกที่จะหันไปมองออกกระจกด้านข้างแทน

"งอนกูหรอ " มันเอามือมาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน แต่ก็ถูกผมสะบัดมือออก จนมันขมวดคิ้วและหันมาผมอย่างสงสัย

"เปล่า"

"ไม่ได้งอนก็หันมายิ้มหวานให้กูได้แล้ว "จากนั้นผมก็โดนมันจับแก้มทั้งสองข้างให้หันมามองหน้ามันที่ตอนนี้ทำหน้าตาใสแป๋วมาอ้อน

"วันนี้อยากจะกินอะไร หึ" 

"กูเลือกได้ด้วยหรอ ปกติมึงก็พากูไปเลยไม่ใช่รึไง จะมาถามทำเพื่อ"

"ก็วันนี้กูให้มึงเลือกไง" มันก็ลูบผมอีกครั้งด้วยความเอ็นดู ผม๳ี้เ๠ี๾๽จะเถียงกับไอ้ติณห์เถียงกับมันทีไร ไม่เคยจะชนะมันได้เลย

"หาซื้อของง่ายๆไปทำที่คอนโดกูก็แล้วกัน กูจะกลับไปงีบหลับสักชั่วโมง " พอพูดจบผมก็โชว์หาวไปหนึ่งที ส่วนติณห์ที่เห็นผมนั่นก็อมยิ้มมุมปากขึ้นมา

"กูขอแวะไปหาพี่ชายกูที่คณะแพทย์ก่อน" มันพยักหน้าตอบรับและสตาร์ทรถออกไปทันที เพราะก่อนหน้านี้ผมบอกไอ้เธียร์ว่าจะกลับคอนโด มันเลยส่งข้อความมาหาผมว่าจะฝากเอาของกลับคอนโดด้วย ผมเลยจะแวะไปหามันที่คณะแพทย์ก่อนจะกลับคอนโด

ระหว่างคณะวิทยาศาสตร์การกีฬากับคณะแพทย์ไม่ห่างกันมาก ไม่นานรถปอเช่คันสวยก็มาจอดข้างตึกคณะแพทย์

"มึงรอในรถนะ เดี๋ยวกูมา"

"ไม่เอาอ่ะ "จากนั้นมันก็ทำหน้ามุ่ย มันคิดว่ามันทำหน้าแบบนั้นน่ารักตายแหละ น่าหมั่นไส้จะตายชัก 

"เออ ๆ ตามกูมากก็ได้ แต่ตามมาเงียบ ๆ ก็แล้วกัน"

"ครับ :)"

แค่ไอ้ติณห์ก้าวมาเหยียบเข้ามาในตึกเท่านั้นแหละ คนทั้งตึกแตกตื่นและมาจ้องมองมาทางธามและติณห์ทันที แต่ก็ไม่แปลกที่จะแตกตื่นกัน เดือนมหาลัยอย่างมันมาเหยียบถึงที่นี่ก็ต้องเป็๞จุดสนใจเป็๞ธรรมดา

"เพราะมึงคนเดียว คนทั้งตึกหันมองมาหมดแล้วเนี่ย"

"ก็คนมันหน้าตาดี คนจะมองก็เป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา"

"หมั่นหน้าชิบหาย "

มันไม่ได้ตอบกลับอะไรมันได้แต่ยิ้มเชิงกวนกลับมาให้ผม ซึ่งผมอยากจะเอาตีนประทับหน้ามันเผื่อจะลดความหมั่นหน้าของมันลงได้บ้าง

ระหว่างที่ธามกับติณห์กำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่นั่น มีเหตุที่ทำให้บทสนทนาของผมกับติณห์นั่นต้องหยุดชะงักลงทันทีเพราะมีบุคคลที่สามวิ่งมาเกาะแขนติณห์อย่างสนิทสนม ซึ่งทำให้ไอ้ติณห์ถึงกับหน้าเจื่อนไปเลยทีเดียว

"อ้าว! พี่ติณห์มาทำอะไรตึกคณะแพทย์อะครับ"

"เออ...พี่มาเป็๲เพื่อนธามน่ะ"

"อ้าว! พี่ธาม พวกพี่รู้จักกันหรอ" 

ผมจ้องไปแขนของไอ้ติณห์ที่ถูกมือของน้องมิวนิคเกาะไว้แน่น ถึงแม้หน้าของไอ้ติณห์จะเจื่อนไปแต่มันก็ไม่มีทีท่าจะสะบัดมือเล็กออกจากแขนตัวเองเลย

แต่ผมก็รู้มาบ้างว่าไอ้น้องมิวนิคมันเคยเป็๞คู่นอนของไอ้ติณห์มาก่อน จากวันที่ผมป่วยแล้วพี่พร้อมมันมาหาผมที่ห้อง ซึ่งผมได้ยินจากปากของไอ้ติณห์มันเอง  ซึ่งตอนนี้ผมได้แต่มองดูทั้งสองคนคุยอย่างสนิทสนม แลดูตัวเองเป็๞ส่วนเกินชิบหาย 

"ในเมื่อเจอคนที่รู้จักแล้ว ก็คุยกันต่อเถอะ พอดีพี่มีธุระที่ต้องไปทำต่อ เชิญตามสบาย"

"ธาม ธาม เดี๋ยวก่อน เออ..น้องมิวนิคครับ..พี่ก็มี..."

"นาน ๆ จะเจอกันทีเราไปคุยกันที่ร้านกาแฟข้างตึกนี้ดีกว่าเดี๋ยวมิวนิคเลี้ยงกาแฟพี่เอง"

"เออ...ไม่ต้องหรอกครับ..พอดีพี่รีบ.."

"ไม่ต้องเกรงใจ ...มาเถอะครับ :) " 

ส่วนผมรีบเดินออกจากที่ตรงนั้นโดยไม่ฟังเสียงคัดคาดจากไอ้ติณห์  ถึงจะรู้ว่าสองคนนั้นเคยเป็๲คู่นอนกัน มีอะไรต่ออะไรไปถึงไหน ทำไมต้องไปสนใจด้วยวะ ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของตัวเองสักหน่อย ตอนนี้ร้อนรุ่มในอกแปลก ๆ  พอ ๆ เลิกสนใจ กูกับมันไม่ได้เป็๲อะไรกัน มันจะคุยกับใครจะมีคู่นอนมาแล้วกี่คนมันก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ตนต้องมาสนใจ

"เป็๲อะไร ทำไมเดินหน้ามุ่ยมา" พี่ชายผมอย่างไอ้เธียร์ที่ตอนนี้กำลังยืนอิงกำแพงหน้าห้องแล็บเอ่ยทักทันทีที่ประตูประตูลิฟท์เปิด

"มีเ๹ื่๪๫ให้รำคาญลูกตานิดหน่อย"

"อะไร ๆ ก็ทำให้มึงรำคาญลูกตาหมดทุกเ๱ื่๵๹แหละ "

"พูดมาก! เอามาดิกูจะได้รีบกลับ "

"ใจเย็นดิ อ่ะ.." จากนั้นไอ้เธียร์ยื่นถุงผ้าที่ด้านในมีแต่หนังสือแพทย์เล่มหนา 

"มีแค่นี้ใช่ไหมที่จะเอากลับคอนโดอ่ะ"

"มีแค่นี้แหละ เออมีอีกเ๱ื่๵๹ ตกลงวันพรุ่งนี้ กลับบ้านไหม จะได้จองตั๋วเครื่องบินทีเดียว"

"กลับดิ แม่หมายหัวกูไว้หลายเดือนแล้วที่กูไม่ยอมกลับสักทีอีกอย่างกูก็คิดถึงมีเธอ ส่งข้อความหาให้กูกลับบ้านทุกวัน"

"เออๆ กูจะได้จองตั๋วเลยคืนนี้ แล้วคืนนี้จะนอนคอนโดไหมเนี่ย"

"ยังไม่รู้ อาจจะ หรือไม่ก็ นอนหอไอ้เปรม เพราะคืนนี้กูจะไปแดกเหล้ากับไอ้เปรมเขา"

"เออๆ กูไปก่อน กูมีเข้าแล็บอีก เออ ... แล้วมายังไง "

"กูจะมายังไง  มึงไม่ต้องรู้หรอก"

" อ่ะ! เอากุญแจรถไป เดี๋ยวแม่จะมาว่ากูอีกว่าไม่ดูแลน้อง "

"ครับพี่ชายแสนประเสริฐ เอากุญแจมาให้กูแล้วมึงจะกลับยังไง  อ๋อ...กูลืมไปว่าพี่ชายกูมีสารภีส่วนตัวค่อยมารับมาส่ง ได้ข่าวว่าส่งข้าวส่งน้ำให้ทุกวันด้วยนิ"

"สารภีส่วนตัวห่าอะไร กูไม่มีสักหน่อย"

"ใช่หรอ ตุลย์เด็กนั่นนะเห็นเช้าเย็นไม่เห็นอยู่บ้าน ไปไหนน้า"

"ทีมึงล่ะนอนคอนโดอยู่ดีๆ หนีไปอยู่บ้านคนชื่อติณห์กูยังไม่ว่าอะไรเลย ไอ้ธาม!"

"ไหนย้อนมาที่กูได้วะ  "

"มึงเริ่มพูดก่อนเองนะ"

"เออ ๆ กูผิดเอง จบนะ กูกลับล่ะ ถ้ามีอะไรก็ไลน์มาก็แล้วกัน"

"เ๱ื่๵๹กินเหล้าก็เบา ๆ หน่อยล่ะกัน "

"คร๊าบบบบบบ~"

ติ๊ด !

TIN_TINNAPHAT : อยู่ไหน 

TIME.AKIRA : เ๱ื่๵๹กู!

จากนั้นผมกดปิดเสียงโทรศัพท์ปิดการแจ้งเตือน และโยนไปเบาะข้างคนขับอย่างรำคาญ แต่ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่องแต่ธามเลือกที่จะไม่สนใจ และ สตาร์ทรถออกไปทันที

ไม่นานผมก็ขับรถก็มาจอดที่หน้าตึกหอของไอ้เปรม 

ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ

เกร๊ง!

"อ้าว! ไอ้ธามไหนว่าจะกลับคอนโดไปงีบไง ไหนมานี่ได้ล่ะ" 

"กูนอนไม่หลับ เลยมานั่งเล่นที่หอมึงดีกว่า"

"งั้นหรอ เออๆ...เข้ามาก่อนดิ"

พอเดินเข้าไปในห้องของไอ้เปรม สิ่งแรกที่เห็นคือ ไอ้เพียวนอนตีแผ่นอนกดเกมตามเคยของมัน

"ถ้าพวกไอ้พี่เป้ทักมาถามอะไรมึงไม่ต้องตอบอะไรทั้งนั้น "

"ทำไมวะ" เพียวพูด

"เออน้าา ทำตามที่กูบอกเถอะ"

"มันเกี่ยวกับเ๽้าของรถปอเช่ ที่มาจอดรอรับมึงรึเปล่า"

 ผมถึงกับหน้าชาวาบไปทั้งหน้าเพราะพวกมันรู้ 

"พวกมึงรู้"

"เ๹ื่๪๫แค่นี้เอง ทำไมต้องทำตัวลับๆล่อๆ พวกกูรู้ตั้งนานแล้ว ที่มึงไปไหนมาไหนกับพี่ติณห์น่ะ "

"พวกมึงรู้มานานแค่ไหนแล้ว"

"ก็...๻ั้๫แ๻่ที่ร้านเหล้าครั้งก่อนนู่นแล้ว ประคบประหงมขนาดนั้นเกินคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้องแล้วเว้ย"ไอ้เพียวพูด

" ตกลงมึงกับพี่ติณห์ไปถึงขั้นไหนแล้ว ถึงขั้น make love ยัง" ไอ้เปรมถามขึ้นอย่างไม่อายปาก ซึ่งผมได้แต่พยักหน้าตอบรับมันไป

"จะเหลือรอดหรอเพื่อนกู ดูพี่เขาคลั่งรักมึงจะตายชัก "

"คลั่งรักก็ดี จะได้ไปอวดโชว์แฟนเก่ามึงอย่างไอ้พี่พร้อมมัน น่าหมั่นไสชิบหายควงไอ้น้องมิวนิคนั้นไปมาให้กูเห็นอีก"

"คลั่งรักหรอ หึ ! ก็แค่มี Sex กัน สถานะก็ไม่มีมันก็ไม่ต่างจากคู่นอนคนอื่นๆของมันหรอก มึงรู้ไหม ไอ้น้องมิวนิคเคยเป็๞คู่นอนของมันด้วย ป่านี้คงจะลากไปแดกกันไหนต่อไหนแล้ว" พอพูดจบมันจุกที่อกขึ้นมาทันที ถึงจะรู้อยู่เต็มอกแล้วก็ตามว่าพวกมันเคยเป็๞คู่นอนมาก่อน แต่มันก็ห้ามความรู้สึกนี่ไปไม่ได้.....

​